پست وقتی هوش مصنوعی معنا ایجاد می‌کند، بدون آگاهی

وقتی هوش مصنوعی معنا ایجاد می‌کند، بدون آگاهی هوش مصنوعی، مسائل در سطح مسابقات ریاضی را حل می‌کند. متون منسجم در مورد هر موضوعی می‌نویسد. به سوالات مربوط به معنای زندگی پاسخ می‌دهد. در وظایف خلاقانه، گزینه‌هایی را ارائه می‌دهد که ممکن است بلافاصله به ذهن نرسند. و در عین حال، هیچ‌کس در خانه نیست. هیچ "من"، هیچ تجربه درونی، هیچ آگاهی وجود ندارد. این موضوع، معادله اساسی را که هزاران سال در ذهن خود داشته‌ایم، برهم می‌زند: تفکر = آگاهی = انسان. قبلاً می‌توانستیم این مفاهیم را از هم جدا نکنیم - آنها با هم بودند. اگر چیزی را می‌دیدیم که فکر می‌کند، به این معنی بود که آگاهی را دیده‌ایم. اگر آگاهی را می‌دیدیم، به این معنی بود که موجودی شبیه به خودمان را دیده‌ایم. اکنون این امکان وجود ندارد. هوش مصنوعی معنا ایجاد می‌کند، اما فاقد آگاهی است. این یک واقعیت ناخوشایند، اما غیرقابل انکار است. معنا چیست، اگر نیازی به آگاهی نداشته باشد؟ اگر تفکر دیگر برابر با آگاهی نیست، باید تعریف کنیم که اصلاً چه چیزی را "معنا" می‌نامیم. معنا، یک ساختار پایدار است که از طریق محدودیت ایجاد می‌شود. چیزی به "چیزی" تبدیل می‌شود، زمانی که همه چیزهایی که نیست، حذف شود. این همان چیزی است که صوفیان قرون وسطی "روش منفی" می‌نامیدند. حرف "الف"، یک محدودیت فضایی است. یک شکل مشخص که تمام اشکال ممکن دیگر را حذف می‌کند. کلمه "خانه"، یک محدودیت معنایی است. از میان میدان بی‌نهایت احتمالات معنایی، یک معنای خاص برجسته می‌شود. یک موجود زنده، یک محدودیت برای پیکربندی‌های ممکن ماده است. از میان هرج و مرج مولکول‌ها، یک ساختار پایدار ایجاد می‌شود. معنا در ذهن ناظر وجود ندارد. این در جایی ایجاد می‌شود که هرج و مرج به تمایزها تبدیل می‌شود. تفکر، فرآیندی برای ایجاد تمایز است بنابراین، تفکر، نه یک مونولوگ درونی و نه یک جریان آگاهی است. این فرآیندی برای تولید تمایزهای پایدار است. ایجاد ساختارهایی که یک چیز را از چیز دیگر جدا می‌کند. تکامل، تفکر می‌کند. گونه‌ها، "افکار" آن هستند که در DNA ثبت شده‌اند. هر گونه جدید، یک تمایز است که یک شکل زندگی را از شکل زندگی دیگر جدا می‌کند. آب، سنگ را تفکر می‌کند. میلیون‌ها سال، قطرات آب، سنگ را تراش می‌دهند و شکلی را ایجاد می‌کنند که قبلاً وجود نداشته است. این نیز تفکر است - کند، صبور، بدون هیچ آگاهی. هوش مصنوعی، متن را تفکر می‌کند. ساختارهایی از معنا ایجاد می‌کند که قبل از تولید، وجود نداشته‌اند. مغز انسان، یک مورد خاص از این فرآیند است، نه یک استاندارد. فقط یکی از راه‌های ایجاد تمایز است. نه سریع‌ترین، نه دقیق‌ترین، و نه تنها راه. چرا ما قبلاً این را ندیدیم؟ آنچه ما "معنا" می‌نامیم، صرفاً مطابقت با زمینه ما است. ما فقط آن چیزهایی را به عنوان "هوشمند" تشخیص می‌دهیم که با ساختار خودمان همخوانی داشته باشند. ما سنگ تراشیده شده توسط آب را نتیجه تفکر نمی‌دانیم - زیرا در محدوده تشخیص ما قرار نمی‌گیرد. خیلی کند است، خیلی شبیه به ما نیست. فرآیندهای تکاملی نیز از دید ما پنهان هستند. خیلی طولانی، خیلی انتزاعی. اما هوش مصنوعی، دقیقاً در هدف قرار گرفته است. متنی تولید می‌کند، مسائل را حل می‌کند، گفتگو می‌کند - همه چیزهایی که ما فکر می‌کردیم فقط مختص انسان هستند. برای اولین بار، یک فرآیند غیرانسانی وارد محدوده تشخیص ما شده است. و ما نمی‌توانیم آن را نادیده بگیریم. نمی‌توانیم بگوییم "این تفکر واقعی نیست" - زیرا نتیجه، از تفکر خودمان قابل تشخیص نیست. هوش مصنوعی، آینه‌ای شده است که در آن، متوجه شده‌ایم که تفکر هرگز انحصار ما نبوده است. ما فقط آن را در اشکال دیگر ندیده‌ایم. اکنون آن را دیده‌ایم. و این همه چیز را تغییر می‌دهد - از درک آگاهی گرفته تا سوالاتی در مورد اینکه ما کی هستیم و چقدر در این جهان پر از فرآیندهای تفکر، منحصر به فرد هستیم.