پست توی این مقاله که به تازگی خوندم نویسنده به این موضوع پرداخته که چرا اکثر برنامه‌نویس‌ها توی خوندن کد ضعیفن و چطور می‌شه …

توی این مقاله که به تازگی خوندم نویسنده به این موضوع پرداخته که چرا اکثر برنامه‌نویس‌ها توی خوندن کد ضعیفن و چطور می‌شه این مهارت رو، به‌خصوص تو دوران هوش مصنوعی، بهتر کرد. اون می‌گه برخلاف متن‌های معمولی که خطی و برای انسان نوشته می‌شن، کد برای اجرا توسط کامپیوتر چیده شده، معمولا به شکل diff خونده می‌شه و وابستگی‌هاش توی کل codebase پخش شدن، برای همین خوندن خط‌به‌خط کد از بالا به پایین باعث می‌شه جریان اصلی برنامه رو گم کنیم. راه‌حل پیشنهادی اون تکنیک dyadic scanning عه، یعنی به جای خوندن ترتیبی، چند دور کد رو به شکل غیرخطی مرور کنیم؛ اول یه مسیر اصلی مثل happy path رو بگیریم و فقط ببینیم کدوم تابع داره کدوم تابع رو صدا می‌زنه و بقیه چیزها رو مثل یه black box در نظر بگیریم، بعد توی دورهای بعدی بریم سراغ جزئیات و call-siteهای مختلف (حتی بیرون از خود diff) و در نهایت وقتی ساختار کلی دستمون اومد، یه بار کل diff رو از اول تا آخر بخونیم تا نکات عجیب رو شکار کنیم. اون همچنین تاکید می‌کنه که با وجود پیشرفت LLMها، هنوز نمی‌شه خوندن کد و code review رو کامل به هوش مصنوعی سپرد، چون مشکل کدهای تولیدشده با AI معمولا باگ نیست بلکه مسئله alignment و تفاوت در ارزش‌های فنیه؛ مثلا یه ایجنت ممکنه برای حل یه race condition بی‌خطر که از قصد نادیده گرفته شده بوده، یه diff سه‌هزار خطی و بیش از حد پیچیده تولید کنه که فقط یه مهندس با خوندن دقیق کد می‌تونه جلوش رو بگیره. https://www.seangoedecke.com/how-to-read-code @codehalics | کدهالیک