Little Fox

پناه به سرزمین خیالاتم می‌برم، جایی که کلبه‌ای کوچک در جنگلی بی‌هیاهو صدایم می‌زند. چندین کتاب در دستم دارم و درون کیف سنگینم که رنج حمل کردنش را دوشم تحمل می‌کند، تعدادی شمع، دو دست لباس و باز هم کتاب دارم. اگر بخواهم صادق باشم باید بگویم که کتاب هایم باعث سنگینی شده‌اند و واقعیت تلخ دیگر این است که از لباس و شمع‌ می‌توانم بگذرم اما از کتاب‌هایم نه. کتاب همان "شیشه عمر" خیالات من است. اگر آن را نداشته باشم کلید کلبه را هم نخواهم داشت، توان تحمل مزه حقیقت را هم نخواهم داشت و بلیت ورود به دنیای خیالات را هم نخواهم داشت. پس به من حق دهید با کتاب زندگی کنم. آن چند ورق نوشته‌هایی که همچون شراب، آدمی را از دنیای واقعیت دور می‌سازد و به تو این اجازه را می‌دهد که در دنیایی دیگر، شهری دیگر و با اسمی دیگر برای خود زندگی دیگری داشته باشی. از این سو، هنوز هم تشنه‌ی کتابم و تنها با کتاب است که دزد های خیابانی می‌توانند مرا به اسارت بگیرند نه با آبنبات!