#اندیشه_های_مثبت 🤗

لطفا ارزشش را داشته باش ! حدود ده سال پیش ، از همه‌جا ناامید شده بودم و نمی‌توانستم زندگی‌ام را جمع کنم . دوره دانشگاه را تازه تمام کرده بودم و کار پیدا نمی‌کردم . پدرم بیمار بود . وضعیت اقتصادی به شدت دشواری داشتیم و صاحبخانه مهلتی را تعیین کرده بود تا خانه را تخلیه کنیم . هیچ چیز برای از دست دادن نداشتم . روزی از دانشگاه تماس گرفتند و گفتند : «کتابی که امانت برده‌ای را باید برگردانی !» رفتم کتاب را تحویل دهم . در راه کتابخانه ، توجهم به مکالمه‌ی یکی از اساتید با شخصی دیگر جلب شد . از مکالمه فهمیدم که آن شخص ، صاحب کارخانه‌ای است که با رشته‌ی تحصیلی من مرتبط بود . آرام پشت سرشان حرکت کردم . بلافاصله که از هم خداحافظی کردند ، به سمت آن شخص رفتم . بی‌مقدمه به او گفتم : «لطفا کمکم کنید !» با آرامش در چشمانم خیره شد . تعجب نکرده بود . ظاهرا این نگاه برایش آشنا بود . با حوصله به حرف‌هایم گوش داد و در نهایت گفت : «از فردا بیا سر کار !» فردای آن روز رفتم و در کارخانه مشغول به کار شدم . مشخص بود که به نیرویی احتیاج نداشت و صرفا به خاطر کمک به من ، راضی شد سر کار بروم . مرا دید و گفت : «این فرصت در اختیار تو ! امیدوارم بتوانی از آن استفاده کنی !» من از همان روز ، بی‌وقفه کار کردم . چندبرابر بیشتر از آنچه از من انتظار داشتند ، کار می‌کردم . آنچنان تلاش کردم که پس از ده سال ، کارخانه‌ی خودم را احداث کردم و اکنون با آن مرد بزرگ ، پروژه‌های مشترک زیادی داریم . دیروز پس از پایان یک جلسه به او گفتم : «بعید می‌دانم لطفی که به من کردید را هرگز بتوانم جبران کنم !» گفت : «می‌توانی جبران کنی !» گفتم : «هر کاری که باشد حاضرم برای شما انجام دهم !» در پاسخ گفت : «برای من نیازی نیست کاری بکنی ! برای جبران ، دست هرکسی که شجاعانه از تو کمک خواست را بگیر !» این را گفت و رفت . در حالی که من عمیقا در حال لذت بردن از این پاسخ و فکر کردن به آن ، میخکوب شده بودم ، برگشت و گفت : «البته فراموش نکن که او نیز شایسته‌‌ی این کمک باشد .» پرسیدم : «چه کسی شایسته‌ی کمک هست ؟» گفت : «کسی که چندین برابر کمکی که تو به او می‌کنی ، خودش به خودش کمک می‌کند .»   سه درس مهمی که من از داستان زندگی خودم گرفتم : درس اول : هر وقت که زمین خوردیم ، کمک بخواهیم . در کتاب «پسرک ، موش کور ، روباه و اسب» ، پسرک از ا… خواندن کامل ←

خدای مهربانم ، جان جانانم ، حضرت عشق ، صمیمانه سپاسگزارم که توفیق سپاسگزازی به ما هدیه کرده ای . حتی در بدترین شرایط روحی ، حتی در خستگی های روزانه . وقتی سراغ دفتر و کاغذ و خودکارمان میرویم و شروع می کنیم به نوشتن ، خون تازه ای در رگهایمان جاری میشود بارقه های امید روشن میشود ، قلبمان با نوشتن کلامت دلگرم میشود . وفتی شروع میکنیم به یاد بیاور ، هنگامیکه پروردگارت اعلام داشت اگر سپاسگزاری کنید نعمت خود را بر شما افزایش خواهم داد ، دلمان سرشار از شوق و شادی میشود ! خدای من سپاسگزارم بابت تمام سپاسگزاری هایم . *..Ｃ᭄• ..Ｃ᭄•..Ｃ᭄•..Ｃ᭄•* پیش از اینَت بیش از این اندیشهٔ عُشّاق بود مِهرورزیِ تو با ما شُهرهٔ آفاق بود یاد باد آن صحبتِ شب‌ها که با نوشین لبان بحثِ سِرِّ عشق و ذکرِ حلقهٔ عُشّاق بود پیش از این کاین سقفِ سبز و طاقِ مینا بَرکِشند مَنظَرِ چشمِ مرا ابرویِ جانان طاق بود از دَمِ صبحِ ازل تا آخرِ شامِ ابد دوستی و مِهر بر یک عهد و یک میثاق بود ‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌ ‎‌‎‌‌‎‌‌‎‌‌‎‌‎‌‌‎‌‎‌‌‎‌‌‎‌‌‎‌‎‌ Ｃ᭄‌ⁱᶫᵒᵛᵉᵧₒᵤ☆҉‿➹⁀☆  ҉❥ در این روز منتخب خداوندی درودی بی حد و مرز پرواز کنان روانه به سمت و سویتان . صبحِ دوشنبه ۵ آذرِ دوستانِ جان آکنده از حمد وثنا ؛ و خانه تان آباد باد . *✾ٖٖٖٖٓुؔ✾ٖٖٖٖ♡✾ٖٖٖٖٓुؔ✾ٖٖٖٖ♡✾ٖٖٖٖٓुؔ✾ٖٖٖٖ* برای هرکسی در یک محدوده ی زمانی در زندگی مشکلاتی به وجود خواهد آمد زمانی که ما فکر میکنیم شاید از آسمان فقط برای ما مشکلات میبارند و ما بدبختترین موجود روی زمین هستیم و درست همین جاست که اگر ایمان و باورمان را از دست ندهیم معجزه اتفاق خواهد افتاد .  یادمان نرود صبر خدا بیشتر از تصور ماست و زمانی معجزه را برایمان میفرستد که خودش میداند نه زمانی که ما درخواست می کنیم ، به نشانه ها توجه کن ، هر روز زندگی سرشار از نشانه است و هیچ چیز اتفاقی نیست . هرچقدر به شما بگویم باز هم کافی نیست که هر اتفاقی که برای شما میفتد برای رشدتان لازم و ضروری است . هیچ اشتباهی وجود ندارد . تمام چیزهایی که برایتان اتفاق افتاده و بعد از این هم قرار است اتفاق بیفتد برای رشد معنویتان ضروری است . اگر این موضوع برای شما قابل‌درک نیست بدانید که این ذهنتان است که واکنش نشان می‌دهد ، این ایگوی شماست که واکنش نشان می‌دهد ؛ و راه کنار آمدن با این موضوع ، صرفاً مشاهده کردن اس… خواندن کامل ←

➕ در سال 1376 من 55 سال داشتم ، یک شب که جشن تولد پسر کوچکم که 17 سال داشت و همه خانواده جمع شده بودند و شادی می‌کردند . ناگهان درد شدیدی در سینه‌ام احساس کردم . پسر بزرگ و همسرم سریع با اورژانس تماس گرفتند ، همه ناراحت بودند . اورژانس رسید و پس از اینکه مرا معاینه کردند با عجله سوار آمبولانس کرده تا به بیمارستان منتقل کنند . همه ناراحت بودند و گریه می‌کردند بجز همسرم که فقط می‌گفت : علی چیزی نیست نترس خوب میشی . ➕ اما تو صورتش ترس رو می‌دیدم . آمبولانس حرکت کرد بعد از چند دقیقه درد شدیدتر شد و پزشکیارها شروع به ماساژ کردند . ناگهان دیگه دردی احساس نکردم و سبک شدم . به خودم گفتم : آخی خوب شدم . ناگهان بلند شدم و نشستم ، و پزشکیارها رو می‌دیدم که دارن یکنفر رو ماساژ قلبی میدن . برگشتم و دیدم خودم روی تخت هستم ، تعجب کردم و بلند شدم دیدم بله اونا هنوز دارن جنازه منو ماساژ میدن . تازه فهمیدم که مُردَم . ➕ اون شب منو بردند سردخانه و من تمام وقت خودم و خانواده خودم رو می‌دیدم و همراهشون بودم . اونا زاری و شیون می‌کردند . زنم ، پسرام و دخترم . پیششون می‌رفتم و می‌گفتم من خوبم گریه نکنید . ولی اونا نمی‌فهمیدند . خلاصه بعد از اینکه منو گذاشتن تو سردخونه همه برگشتند خونه . من ترسیده بودم ، نمی‌دونستم پیش بدنم بمونم یا برم خونه پیش خانواده ! خلاصه تصمیم گرفتم همراه خانواده برم . ➕ اول رفتم تو ماشین پسر بزرگم که همسرم همراهش بود و مرتب گریه می‌کرد . پسر بزرگم گفت : مامان گریه نکن بابا عمر خودش رو کرده بود . چه بی انصاف بود من 35 سال براش زحمت کشیده بودم تا دکترای مکانیک گرفت و برای خودش کسی شده بود . بقیه بچه‌ها هم بهتر از این نبودند ، پسر دومم که با خانومش تنها تو ماشین من می‌رفتند میزدن و میرقصیدن ! ولی دخترم یکریز گریه می‌کرد . ➕ ناگهان مثل اینکه یک نیروی شدید من رو از جا کند و با سرعت خیلی زیاد به سمت سردخانه کشید و درون بدنم رفتم . زنده شده بودم . اول نمی‌دونستم چه کنم ولی بعد تلاش کردم بیام بیرون . اونقدر تلاش کردم تا بیهوش شدم . بعد از مدتی از گرما بهوش اومدم و دیدم یک دکتر و چند پرستار بالای سرم هستند . دکتر با خنده گفت : به زندگی خوش آمدی . ➕ بعد از اون خوب شدم علیرغم میل خانومم تصمیم گرفتم که برای خودمون دو نفر زندگی کنیم . دوتا خونه رو فروختم و یه آپارتمان 80 متری ت… خواندن کامل ←

#داستان_پلنگ_و_بز چند روز پیش یکی از تمثیل‌های راماکریشنا را می‌خواندم . عاشقش هستم . هر بار که به آن برمی‌خورم بارها و بارها آن را می‌خوانم این تمثیل تمامی داستان مرشد است ، در نقش عامل تسهیل‌کننده ... داستان این است : یک پلنگ ماده در حال زاییدن نوزاد خود ، از دنیا رفت و آن پلنگ نوزاد توسط بزها بزرگ شد . البته آن پلنگ خودش را نیز یک بز باور کرده بود ! ساده و طبیعی بود که او با بزها بزرگ شده و با بزها زندگی می‌کرد باور کند که خودش یک بز است . او یک گیاه‌خوار ماند و علف‌ها را می‌جوید و می‌خورد . او هیچ مفهومی از خودش نداشت . حتی در خواب هم نمی‌دید که یک پلنگ باشد . ولی او یک پلنگ بود ! سپس چنین اتفاق افتاد که پلنگی پیر نزدیک این گله از بزها رسید و نمی‌توانست چشمانش را باور کند . پلنگی جوان در میان بزها راه می‌رفت ؛ پلنگ حتی مانند بزها راه می‌رفت ! آن پلنگ پیر با زحمت آن پلنگ جوان را دستگیر کرد . زیرا گرفتن او مشکل بود او فرار می‌کرد و جیغ می‌کشید و می‌ترسید . پلنگ‌ جوان هراسان و لرزان بود . تمام بزها فرار کرده بودند و او نیز سعی داشت همراه آنان فرار کند ، ولی آن پلنگ پیر او را گرفتار کرد و با خود به سمت دریاچه کشاند . پلنگ جوان نمی‌خواست برود او درست همانگونه مقاومت می‌کرد که شما در برابر من مقاومت می‌کنید ! او بهترین تلاشش را کرد تا نرود . او تا حد مرگ می‌ترسید ، گریه و زاری می‌کرد . ولی پلنگ پیر به او اجازه نمی داد ! با این وجود پلنگ پیر او را کشان‌کشان تا نزدیک دریاچه برد دریاچه مانند آینه ساکت بود . او با زور پلنگ جوان را وادار کرد تا به آب نگاه کند . او دید ، با چشمانی اشک‌آلود ، منظره روشن نبود ولی او دید که درست مانند آن پلنگ پیر است ، اشک‌ها ناپدید شدند و یک احساس تازه برخواست . آن بز شروع کرد به ناپدید شدن در ذهن او دیگر یک بز نبود ولی او اشراق خودش را باور نداشت هنوز بدنش قدری لرزان بود . او می‌ترسید ، فکر می‌کرد : ”شاید تخیل می‌کنم . چگونه یک بز ناگهان به یک پلنگ تبدیل می‌شود؟ ممکن نیست ، هرگز قبلاً ‌رخ نداده است ! هرگز چنین اتفاقی نیفتاده است .” او چشمان خودش را باور نداشت ولی اینک نخستین جرقه نخستین اشعه‌ نور وارد وجودش شده بود ، او واقعاً مانند قبل نبود . هرگز نمی‌توانست مانند قبل باشد . پلنگ پیر او را به غار خودش برد . اینک او خیلی مقاومت نداشت ، خیلی … خواندن کامل ←

در سال ۱۹۸۵ ، در روستایی آرام در شرق آفریقا ، مردی به نام دنیل با پای برهنه در کنار سه دخترش ایستاده بود . همسرش سال قبل ، هنگام زایمان درگذشته بود . او هرگز دوباره ازدواج نکرد . نه وقتش را داشت ، نه دلش را . او یک کشاورز بود ، یک سازنده ، یک پدر ، و یک رویاپرداز . خانه‌شان برق نداشت . بعضی شب‌ها شام فقط ریشه‌های آب‌پز و آب ساده بود . اما چیزی که همیشه داشتند ؛ چیزی که دنیل مطمئن می‌شد هیچ‌وقت از دست ندهند ؛ عزت نفس بود ! هر صبح ، پیش از طلوع آفتاب ، او دخترهایش را بیدار می‌کرد و دو مایل پیاده تا مدرسه همراهی‌شان می‌کرد . خودش سواد خواندن و نوشتن نداشت ، اما هر روز بیرون کلاس ، در سایه می‌نشست تا بعد از مدرسه تنها برنگردند . گاهی خودش غذا نمی‌خورد تا بتوانند یک مداد بخرند . حلقه ازدواجش را فروخت تا هزینه امتحانات را بپردازد . در فصل برداشت ، سه شغل مختلف کار می‌کرد تا بتواند کتاب‌های دست دوم ؛ که خیلی‌هایشان صفحه نداشتند ؛ برایشان تهیه کند . مردم مسخره‌اش می‌کردند . می‌گفتند : «آن‌ها دخترند . چه آینده‌ای دارند؟» دنیل پاسخی نمی‌داد . فقط همچنان کنارشان راه می‌رفت . سال‌ها گذشت . یکی‌یکی فارغ‌التحصیل شدند . یکی‌یکی بورسیه گرفتند . و یکی‌یکی از اقیانوس‌ها گذشتند . در سال ۲۰۲۵ ، چهل سال پس از آن عکس ، جهان چیزی را دید که هیچ‌کس انتظارش را نداشت ! تصویری جدید از همان مرد ، که این بار با افتخار جلوی یک بیمارستان ایستاده بود در کنار سه دخترش که همگی روپوش سفید بر تن داشتند . پزشک ! هر سه‌شان ! وقتی از او پرسیدند چه احساسی دارد ، دنیل آرام گریست و زمزمه کرد : «من هیچ‌وقت دنیا را به آن‌ها ندادم فقط نگذاشتم دنیا امیدشان را ازشان بگیرد !» او با دستانش محصول کاشت ، اما با قلبش پزشک پرورش داد . و در سکوت سایه‌های مردی که جهان هرگز نشناخت ، سه دختر برخاستند ! و آن را دگرگون کردند .!! ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟꙰҈҈꙰꙰҈҈꙰꙰҈꙰҈꙰꙰҈҈꙰҈҈҈꙰҈҈҈꙰꙰꙰꙰꙰꙰꙰҈҈҈҈҈҈꙰҈҈҈꙰꙰꙰꙰꙰҈꙰꙰꙰҈҈҈꙰҈҈҈꙰ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟꙰♡ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟꙰҈҈꙰꙰҈҈꙰꙰҈꙰҈꙰꙰҈҈꙰҈҈҈꙰҈҈҈꙰꙰꙰꙰꙰꙰꙰҈҈҈҈҈҈꙰҈҈҈꙰꙰꙰꙰꙰҈꙰꙰꙰҈҈҈꙰҈҈҈꙰ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟꙰҈҈꙰꙰҈҈꙰꙰҈꙰҈꙰꙰҈҈꙰҈҈҈꙰҈҈҈꙰꙰꙰꙰꙰꙰꙰҈҈҈҈҈҈꙰ ⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟⃟꙰҈҈꙰꙰҈҈꙰꙰҈꙰҈꙰꙰҈҈꙰҈҈҈꙰҈҈҈꙰꙰꙰꙰꙰꙰꙰҈҈҈҈҈҈꙰҈҈҈… خواندن کامل ←

لذت‌های کوچک ، زندگی گمشده ؛ داستان تلخ سفرهای تابستانی ارزان و دلخوشی‌های زودگذر . در سال ۱۹۳۰ ، در اوج رکود بزرگ آمریکا ، میلیون‌ها نفر بیکار و بی‌خانمان بودند . در همان شرایط بحرانی ، پدیده‌ای عجیب رخ داد ! فروش لوازم آرایش لوکس ، به‌ویژه رژ لب ، بالا رفت . اقتصاددانان این تناقض را چنین توضیح دادند ؛ وقتی مردم توان دسترسی به لذت‌های بزرگ (خانه ، ماشین ، سفر) را از دست می‌دهند ، به لذت‌های کوچک و در دسترس پناه می‌برند . خانه‌ای نمی‌توانستند بخرند ، اما می‌توانستند یک رژ لب بخرند ؛ سفری طولانی در دسترس نبود ، اما یک فنجان قهوه یا کالای کوچک می‌توانست لحظه‌ای شادی بیاورد . همین‌جا بود که اصطلاح *«Lipstick Index»* یا «شاخص رژ لب» وارد ادبیات اقتصادی شد ؛ رونق دلخوشی‌های کوچک در دل بحران بزرگ . اکنون ایران در موقعیتی مشابه قرار دارد . آنچه برخی «نشانه رفاه» می‌دانند ، در واقع بازتاب همان «اثر رژ لب» است . شلوغی رستوران‌ها یا ازدحام جاده‌های شمال سندی بر توان اقتصادی نیست ؛ بلکه نشان می‌دهد جامعه‌ای که توان خرید خانه ، تعویض خودرو یا سفر باکیفیت ندارد ، به لذت‌های کوچک پناه می‌برد . حتی بسیاری از رستوران‌ها در حاشیه شهر سال‌هاست تعطیل شده‌اند و ازدحام بیشتر در رستوران‌های مناطق میانی شهرهاست ، جایی که خانواده‌های تحت فشار اقتصادی برای خرید همین شادی‌های زودگذر جمع می‌شوند . اما موضوع فقط به خریدهای کوچک ختم نمی‌شود ؛ سقوط استانداردها در سبک زندگی و سفر نیز به چشم می‌آید . سفر، در معنای واقعی‌اش، تجربه‌ای آبرومند و با کیفیت است . امروز اما در بسیاری از شهرها ، سفر یعنی پهن کردن تشک در پیاده‌رو ، سد کردن راه مردم محلی یا آویزان کردن لباس در پارک‌ها . این نه تنها تصویری از فقر ، بلکه نشانه فروپاشی نظم اجتماعی و عادی‌سازی شرایط حداقلی است . فقر می‌تواند امکانات را محدود کند ، اما نباید بهانه‌ای برای عادت کردن به حداقل‌ها شود . مسافرت آبرومند با استانداردهای متوسط ، حق همه مردم است . پایین آمدن از این حق یعنی پذیرش یک زندگی بی‌کیفیت ؛ یعنی زنده ماندن ، نه زندگی کردن . اگر نظم اجتماعی و شأن انسانی قربانی فقر شود ، جامعه در سراشیبی خطیری قرار می‌گیرد . شاخص‌های واقعی اقتصاد ایران تصویری کاملاً متفاوت ارائه می‌دهند ! تورم افسارگسیخته ، سقوط درآمد سرانه ، نابودی پس‌انداز خانوار… خواندن کامل ←

نسیم صبح سعادت بدان نشان که تو دانی گذر به کوی فلان کن در آن زمان که تو دانی تو پیک خلوت رازی و دیده بر سر راهت به مردمی نه به فرمان چنان بران که تو دانی بگو که جان عزیزم ز دست رفت خدا را ز لعل روح فزایش ببخش آن که تو دانی من این حروف نوشتم چنان که غیر ندانست تو هم ز روی کرامت چنان بخوان که تو دانی خیال تیغ تو با ما حدیث تشنه و آب است اسیر خویش گرفتی بکش چنان که تو دانی امید در کمر زرکشت چگونه ببندم دقیقه‌ایست نگارا در آن میان که تو دانی یکیست ترکی و تازی در این معامله حافظ حدیث عشق بیان کن بدان زبان که تو دانی *درود فراوان* در این صبحِ آدینه ے پاییزے ، اميد و تندرستے مهمون وجودتون . سفره تون رنگين و گسترده ، روزيتون افزون و دلتون قرص به حضور خداوند در لحظه لحظه زندگی تون . جملهٔ *«گذر عمر نه هبوط ، که سقوط آزاد است !»* ، از ژرف‌ترین و تلخ‌ترین جملاتِ *سنکا* فیلسوفِ بزرگِ رواقی- ست و لایه‌های معنایی پیچیده‌ای در خود دارد ! تجزیهٔ واژگانی : گذر عمر ؛ نه تنها عبور ساعتها و روزها ، بلکه به فرآیند کامل زیستن و از دست‌رفتن فرصتها و نیروهای انسان در طول زمان اشاره دارد . این‌واژه درفلسفهٔ‌ رواقی بار سنگینِ‌ بی بازگشتی‌دارد . *هبوط* ؛ افتادن ، فروکاهیدن ، پایین آمدن ؛ اما تدریجی با نوعی وقار ، و حتّی گاه با معنا ! مثلاً آدم از بهشت هبوط کرد ؛ افتادن اما با زمینهٔ معنوی یا کیهانی *سقوط آزاد (Free Fall) :* افتادن بدونِ‌ هیچ‌ مانع یا مقاومتی ‌با شتاب روزافزون ِ بدون اختیار ! در فیزیک ، سقوط آزاد یعنی : *حرکتِ‌ جسمی‌ که هیچ‌چیز جلو افتادنش‌ را نمی‌گیرد ؛ حتی اصطکاک یا هوا !* در فلسفهٔ *سنکا* این ترکیب به استعاره‌ای از پیری ، مرگ و بی مهاریِ گذر زمان بدل می‌شود . تحلیل مفهومی : *سنکا* نخست از هبوط سخن می‌گوید ؛ یعنی اُفتِ آرام و طبیعی . شاید این واژه هنوز در خود ، نوعی آرامش یا حتی معنویت دارد . اما بلافاصله می‌گوید : *«غلط گفتم !» .* *سنکا* می‌گوید : «غلط گفتم !» ، این اصلاح خویشتن در لحظه ، نشانهٔ صداقت و دقت فکری ست . آنچه رخ می‌دهد از هبوط ، بسیار شدیدتر است . ما سقوط می‌کنیم ؛ آن هم سقوطی آزاد . بی‌هیچ دستاویزی ، بی‌هیچ مقاومت یا درنگی ! در واقع *سنکا* می‌خواهد بگوید : آنچه بر ما می‌گذرد بسیار شتاب‌ناک تر و بیرحم تر از آن است که گمان می‌کنیم . گمان می‌بریم به آرامی پیر م… خواندن کامل ←

«شرم ؛ ریشه‌ی پنهان بسیاری از گره‌های زندگی» برخی زخم‌ها فریاد نمی‌زنند ، اما سال‌ها در عمق روان ما می‌زیند . نه نشانی دارند ، نه جای مشخصی ؛ بااین‌حال در لحن مضطرب ما شنیده می‌شوند ، در سکوت‌های بی‌دلیل‌مان پنهان‌اند ، و در فاصله‌ای که ناخواسته از دیگران می‌گیریم ، حضور خود را آشکار می‌کنند . «نام این زخم خاموش ، شرم است» شرم ، یکی از نخستین تجربه‌های هیجانی انسان است ؛ احساسی که از دوران کودکی ، در تماس با نگاه داورانه‌ی دیگران ریشه می‌دواند . کودکِ درون ما روزی فهمید که اگر خودِ واقعی‌اش را نشان دهد ؛ احساساتش را ، نیازش را ، یا حتی شادی و خشمش را ؛ ممکن است طرد شود . آنجا که نگاه والد ، آموزگار ، یا دیگریِ مهم ، به‌جای پذیرش ، قضاوت و مقایسه آورد ، نخستین دانه‌ی شرم کاشته شد . و از همان‌جا کودک آموخت که «برای دوست‌داشتنی بودن ، باید پنهان شد» از دیدگاه دونالد وینیکات ، روان‌کاو انگلیسی ، شرم زمانی در روان جوانه می‌زند که کودک زیر نگاه ناپذیرا قرار گیرد ؛ نگاهی که نه شاهدِ اوست، بلکه قاضیِ اوست . در چنین لحظه‌ای ، کودک به جای احساس امنیت ، تجربه‌ی دیده شدنِ ناامن را می‌چشد و آن تجربه ، در ناخودآگاهش حک می‌شود . از آن پس ، ما به تدریج خود را سانسور کردیم : «خشم را فرو خوردیم تا مقبول بمانیم ، اشک را قایم کردیم تا ضعیف به‌نظر نرسیم ، شادی را کمرنگ کردیم تا مبادا "زیادی" جلوه کنیم» و هر بار که بخشی از وجودمان را سرکوب کردیم ، نه‌تنها خودِ اصیل‌مان را از دست دادیم ، بلکه لایه‌ای تازه از شرم بر زخم کهنه افزودیم . از نگاه ژاک لاکان ، فیلسوف و روان‌کاو فرانسوی ، شرم فقط یک احساس نیست ، بلکه حضور دائمی «نگاه دیگری» در درون ماست ؛ نگاهی که درونی شده و به صدای انتقادگر درونی بدل گشته است . همان صدایی که مدام نجوا می‌کند : «تو کافی نیستی ! تو سزاوار دوست داشته شدن نیستی!» در روان‌درمانی امروز ، شرم را احساس هسته‌ای ناایمنی در ارتباط انسانی می‌دانند ؛ احساسی که فرد را وادار می‌کند نقاب بزند ، نقش بازی کند ، تا مبادا آسیب ببیند . اما پشت این نقاب‌ها ، اضطرابی عمیق پنهان است : «اگر خودِ واقعی‌ام را نشان دهم و دوستم نداشته باشند ، چه؟» و همین ترس ، سرچشمه‌ی بسیاری از گره‌های عاطفی ، وابستگی‌های ناسالم ، پرخاش‌های فروخورده و افسردگی‌های پنهان است . زیرا شرم ، ما را از پیوند اصیل… خواندن کامل ←

درودهای فراوان بر شما آخرین یکشنبه آبان ماهتون بخیر و سلامت ، با امید به رشد و تعالی تان در همه امور زندگی ، سربلند و سرافراز و سرخوش باشید . با درودِ فراوان و با عرض پوزش از شما دوستانِ جان ؛ اجازه دهید دیگران روایتی اشتباه از شما بسازند ، در حالی که می‌دانید حقیقت ، یک روز آشکار می‌شود ؛ این یعنی : "رشد" *✾ٖٖٖٖٓुؔ✾ٖٖٖٖ♡✾ٖٖٖٖٓुؔ☆✾ٖٖٖٖ♡✾ٖٖٖٖٓुؔ✾ٖٖٖٖٖٖٖ♡✾ٖٖٖٖٓ* ما چه‌کار با هم کردیم ؟! با هرکه تعامل می‌کنی شکسته‌است ، با هرکه دوست می‌شوی ، دشمن می‌شوی یا معاشرتی می‌کنی شکسته است . همه تیزند و آسیب دیده‌اند و دلایل محکمی برای آسیب زدن دارند و ما آسیب می‌بینیم ؛ جایی که آسیب نزده‌ایم ؛ چون‌ جامعه‌ی ما جامعه‌ای زخمی‌ست ! لبه‌ی اعتماد و آشناییِ تمام آدم‌ها از شدت شکستگی‌ها و جراحاتشان تیزشده و می‌بُرد و می‌شکافد و آسیب می‌زند . تو بگو استکان‌های شکسته‌ای که نمی‌توان آن‌ها را به دست گرفت و با آن‌ها چای نوشید ! همه آسیب دیده‌اند و آسیب می‌زنند ! همه ، جایی زخمی عمیق برداشته‌اند و هرکجا که زورشان رسید - به تلافی - زخم می‌زنند ! همه رنجیده‌اند ، همه بد دیده‌اند ، همه شاکی ، همه خشمگین ، همه تیز .! ما چه‌کار باهم کردیم که جامعه ؛ بیش از دوستی ، مواجهه‌ی بریدگی با بریدگی‌ست ، زخم با زخم ، خراش با خراش ، آسیب با آسیب ! ما چه‌کار با هم کردیم که نمی‌شود کسی را حتی برای تسکین ، به آغوش کشید و زخم برنداشت و آسیب ندید ؟؟!🌱💚

*خدایا :* «دریاب بیگناهان در بند را !» «قرض داران آبرومند !» «جوانان بیکار !» «بیماران !» «مادران چشم به راه !» من شدنی ها را انجام میدهم و تمام نشدنی ها را به «تو» میسپارم . یاریمان کن که تو بهترین یاری رسانی .! آمین🙏

در جهانی که هر لحظه تو را به سمت بیشتر خواستن ، سریع‌تر دویدن و درخشیدنِ بی‌وقفه هل می‌دهد ، گاهی بزرگ‌ترین شجاعت این است که قدم‌هایت را آهسته کنی ، سکوت را انتخاب کنی و به داشته‌هایت آگاهانه راضی باشی . نه از سر بی‌تفاوتی ، بلکه از سر بلوغی که از دل تجربه‌ها زاده شده است . این تصویر ، حکایت انسانی‌ست که از میان پیچیدگی‌ها عبور کرده ؛ آدمی که طعم تلخ بلندپروازی‌های بی‌انتها را چشیده ، از نفس‌نفسِ رکاب زدن برای «رسیدن» خسته شده ، و حالا ، با قلبی روشن‌تر ، فهمیده است : «آرامش و مفید بودن برای خود و دیگران ، خالص‌ترین شکل قدرت است .» خوشبختی همیشه در مقصدهای دور ، در موفقیت‌های پر سر و صدا ، یا در مقایسه‌های بی‌رحمانه پیدا نمی‌شود . خوشبختی گاهی در یک روستای کوچک درون توست ؛ همان‌جا که برای نخستین بار تصمیم می‌گیری خودت را با دیگران نسنجی ، از دویدن‌های بی‌هویت فاصله بگیری ، و با داشته‌هایت ، با مسیرت ، با قلبت آشتی کنی . این نوع خوشبختی یادمان می‌آورد که بسیاری از ما گم نشده‌ایم ؛ فقط از چیزی که واقعاً نیاز داریم ، کمی دور شده‌ایم . و کافی‌ست لحظه‌ای بایستیم ، نفس بکشیم ، و دوباره جهت را پیدا کنیم ! نه به سمت مسابقه‌های بیرونی ، بلکه به سمت آرامشی که سال‌هاست درون ما منتظر است . بعضی‌ها تمام جهان را می‌گردند ، امّا هنوز درون اتاق ذهن خودشان زندانی‌اند . و بعضی دیگر از پنجره‌ی خانه‌شان به آسمان نگاه می‌کنند و جهانی وسیع‌تر از هر قارّه‌ای را تجربه می‌کنند . سفر واقعی حرکت از کشوری به کشور دیگر نیست ، حرکت از «غفلت» به «آگاهی» است . پاسپورت لازم ندارد ، بلکه چشم بینا می‌خواهد . در جهانی که ارزش را با «داشتن» می‌سنجند ! فراموش نکن که «دیدن عمیق» گران‌بهاتر از هر دارایی است . کسی که می‌تواند در برگ زرد پاییز ، زیبایی را حس کند ؛ چیزی را دارد که با هیچ سفر لاکچری خریدنی نیست ! توانِ حضور ، تخیّل و معنا ؛ بینش جدید را «تو» می‌آفرینی . پشیمان نمی‌شوی اگر زندگی‌ات را از «درون خودت زندگی کنی» ، «نه از چشم دیگران !» زیستن واقعی یعنی دیدنِ عمق در ساده‌ترین چیزها ؛ نه دیدنِ چیزهای زیاد ، امّا بدون عمق .! *┈┈••✾❀◍⃟❀✾••┈┈* آن که رخسارِ تو را رنگ ِ گل و نسرین داد صبر و آرام تواند به منِ مسکین داد وان که گیسوی تو را رسم ِ تطاول آموخت هم تواند کَرمش دادِ منِ غمگین داد من همان روز … خواندن کامل ←

تقدیر ، آنچه درونت حل نشود ، بیرونت تبدیل به تقدیر می شود ! گاهی حس می‌کنیم زندگی انگار با ما لجبازی دارد ؛ مدام با آدم‌های شبیه هم روبه‌رو می‌شویم ، اشتباه‌های تکراری را انجام می‌دهیم ، و بعضی زخم‌ها را بارها و بارها تجربه می‌کنیم . بعد هم اسمش را می‌گذاریم «تقدیر» . اما شاید چیزی که تقدیر صدایش می‌کنیم ، در واقع همان بخش‌های نادیده‌ی وجود خودمان باشد ؛ ترس‌هایی که نخواسته‌ایم با آن‌ها روبه‌رو شویم ، خشم‌هایی که سال‌ها سرکوبشان کرده‌ایم و حقیقت‌هایی که جرئت دیدنشان را نداشته‌ایم . یونگ می‌گوید : «آنچه درونت حل نشود ، بیرونت به شکل سرنوشت ظاهر می‌شود . چون زندگی آن درس ناتمام را آن‌قدر جلوی راهت می‌گذارد تا بالاخره متوجهش شوی .» رشد از جایی شروع می‌شود که به‌جای جنگیدن با دنیا ، کمی مکث می‌کنی و شجاعت این را پیدا می‌کنی که به درون خودت نگاه کنی . شاید چیزی که امروز اسمش را تقدیر گذاشته‌ای ، فقط صدای بخشی از وجودت باشد که سال‌هاست می‌خواهد دیده و فهمیده شود . 🙏🌺