Dern.

تقریبا 50 ساعت تفسیر کمدی الهی دانته، توسط یک استاد چینی

در حین اینکه منتظر بودم یه اپ روی لپ‌تاپم نصب بشه و بتونم به کارام برسم، گفتم حداقل مقدمه‌ی یکی از کتاب‌های جیبی‌م رو بخونم. سرعت اینترنت هم این‌قدر فوق‌العاده!! بود که تا تموم شدن کل کتاب طول کشید دانلودش! ؛) البته داستان هم واقعا کشش زیادی داشت و خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم درگیرم کرد. سانشوی مباشر یک افسانه‌ی هزارساله‌ی ژاپنیه، که بعدها در ادبیات و روایت‌های مختلف بازتاب پیدا کرده و از اون قصه‌هاییه که ردش رو می‌شه در خیلی از داستان‌هایی که امروز می‌شناسیم دنبال کرد. خوندنش رو پیشنهاد می‌کنم.

امروز که بیدار شدم، تحت‌تاثیر کتابی که دیشب خوندم و فکر کردن به انیمه Vinland Saga، کلا داشتم به برده‌داری و تاریخش فکر می‌کردم. بعد فهمیدم درباره‌ی برده‌داری در ایران هیچی نمی‌دونم. اول انگلیسی سرچ کردم، چون فکر نمی‌کردم منبع فارسی خوبی پیدا شه. دو تا مقاله از آنتونی لی پیدا کردم: «Ziba Khanum of Yazd: An Enslaved African Woman in Nineteenth-Century Iran» «Half the Household Was African: Recovering the Histories of Two Enslaved Africans in Iran, Haji Mubarak and Fezzeh Khanum» بعد دیدم در هر دو مقاله به یک کتاب ارجاع می‌ده: «A History of Slavery and Emancipation in Iran, 1800–1929» نوشتهٔ پروفسور بهناز میرزایی نسخه‌ی فارسیش با عنوان «تاریخ برده‌داری و رهایی برده‌ها در ایران» (ترجمه‌ی منیژه مقصودی، نشر اندیشه احسان) تو طاقچه هست و نسخه‌ی انگلیسیش هم در دسترسه. خلاصه که واقعا جالب بود و چیزهای جدیدی ازش یاد گرفتم.

کنترل مغز با نور!! قبلا برای تحریک مغز از الکترودها استفاده می‌کردن؛ یعنی جریان برق به یک ناحیه می‌رسید و می‌تونست تعداد زیادی از سلول‌های اون ناحیه رو هم‌زمان تحت تاثیر قرار بده. اما حالا با فناوری اپتوژنتیک می‌شه خیلی دقیق‌تر عمل کرد و فقط یک گروه یا مدار عصبی مشخص رو، بدون بیدار کردن همسایه‌هاش، روشن یا خاموش کرد. و راه این فناوری هم از جلبک‌های تک‌سلولی شروع شد؛ موجودات کوچیکی که با کمک پروتئین‌های حساس به نور، نور رو تشخیص می‌دن و به سمتش حرکت می‌کنن. دانشمندها ژن همین پروتئین‌های حساس به نور رو وارد نورون‌های موردنظر کردن. این پروتئین‌ها روی غشای نورون قرار می‌گیرن و وقتی نور بهشون می‌تابه، تغییر شکل می‌دن و کانال یونی‌شون باز می‌شه. با باز شدن این کانال، یون‌های مثبت وارد سلول می‌شن و فعالیت الکتریکی نورون تغییر می‌کنه. به این ترتیب، با تابوندن نور می‌شه فعالیت نورون‌های مشخصی رو با دقت خیلی بالا کنترل کرد؛ چیزی که با تحریک الکتریکی به این راحتی ممکن نیست. حالا همین فناوری داره برای کاربردهای درمانی هم بررسی می‌شه؛ مثلا هدف قرار دادن نورون‌های خاص برای بازگردوندن بینایی در بعضی بیماری‌های شبکیه. به صورت کلی یعنی به‌جای اینکه کل سیستم عصبی رو یک‌جا تحریک کنیم، می‌تونیم دقیقا همون سلول‌هایی رو هدف بگیریم که لازم داریم.

(هیچکس سر کلاس نبود)