🌑🗝𝕿𝖍𝖊 𝕱𝖔𝖗𝖌𝖔𝖙𝖙𝖊𝖓 𝕮𝖆𝖘𝖙𝖑𝖊🕯

🤍چشمانم را باز کردم خودم را در دشتی پر از گل سفید دیدم تنها نورم ماه بود. نور ماه روی درختی سیاه و بی‌برگ افتاده بود؛ درختی تنها که میان آن همه سفیدی ایستاده بود و سایه‌اش، دشت را تاریک و وهم‌آلود می‌کرد.🌑

🌫قدم به درون جنگل مه‌آلود گذاشتم. شاخه‌ها و برگ‌های خشک زیر هر قدمم صدا می‌کردند؛ انگار جنگل حضورم را حس کرده بود. تنها صدای باد بود که سکوت سنگین جنگل را می‌شکست. نمی‌دانستم این مسیر مرا به کجا می‌برد... فقط به راه اعتماد کردم و ادامه دادم. از دور، دری میله‌ای میان مه نمایان شد. دو مجسمه‌ی سنگی، مانند نگهبانانی خاموش، در دو طرف در ایستاده بودند. یکی از آن‌ها توجهم را جلب کرد. روبه‌رویش ایستادم. بالی شکسته داشت و شمشیری در دست گرفته بود. پارچه‌ای چهره‌اش را پوشانده بود؛ چیزی را پنهان می‌کرد که نمی‌توانستم ببینم. او فقط یک مجسمه بود... اما نمی‌توانستم از خودم نپرسم: آیا یک نگهبان سنگی هم می‌تواند غمگین باشد؟ آیا می‌تواند درد را احساس کند؟ و آن پارچه... چه چیزی را پنهان می‌کرد؟ احساساتش را؟ یا حقیقتی که نباید دیده می‌شد؟

💌نامه‌ای زیر بال‌های سنگی