Türkoğlü تورك اوغلو

این سلسله‌ای از حوادث تصادفی نیست؛ بلکه ماهیت یک رویارویی سیاسی است که طی سالیان متمادی تکرار شده است. در یک سو تبریز دموکرات و در سوی دیگر تهران مستبد! آزادی در حافظهٔ سیاسی تبریز مفهومی بیگانه نیست. در جنبش مشروطه، مردم تبریز نه‌تنها برای شهر خود، بلکه برای دفاع از حکومت مشروطه و قانون اساسی به پا خاستند. این شهر با وجود ماه‌ها محاصره، گرسنگی و فشار نظامی، مقاومت کرد. نام‌های ستارخان و باقرخان به نمادهای این مبارزه تبدیل شدند. تبریز می‌گفت: حکومت باید در برابر مردم پاسخگو باشد. اما پاسخ حکومت تهران اغلب چیز دیگری بود: باید از حکومت اطاعت کرد. این دو فلسفهٔ سیاسی نمی‌توانستند با یکدیگر سازگار باشند. هرچه تبریز از ارادهٔ سیاسی مردم دفاع می‌کرد، تهران از مصونیت و اقتدار حکومت مرکزی دفاع می‌کرد. هرچه تبریز خواستار حاکمیت قانون بود، تهران راه را برای برتری قدرت بر قانون هموار می‌کرد. این رویارویی در دوره‌های مختلف نام‌های گوناگونی به خود گرفت و حکومت‌های متفاوتی آمدند و رفتند، اما ماهیت آن تغییر نکرد: هرگاه تبریز ارادهٔ سیاسی خود را بیان کرد، مرکز تلاش کرد آن را تحت کنترل خود درآورد. ۱۲ شهریور و ظهور ارادهٔ دموکراتیک در صحنهٔ سیاسی ظهور فرقهٔ دموکرات آذربایجان در سال ۱۹۴۵، مرحلهٔ تازه‌ای در این مسیر تاریخی بود. بیانیهٔ ۱۲ شهریور، مطالبات سیاسی، ملی، اجتماعی و فرهنگی مردم را به‌صراحت مطرح کرد. در جوهر این سند، حق مردم برای مشارکت در تعیین سرنوشت خویش، ادارهٔ محلی، حقوق دموکراتیک و به‌رسمیت شناختن حقوق زبانی و فرهنگی مردم آذربایجان قرار داشت. تبریز بار دیگر شروع به بیان خواست خود کرده بود. این بار نیز مسئله، صرفاً یک مبارزهٔ ساده بر سر قدرت نبود. مسئله بسیار بنیادی‌تر از این بود: مردم در سرزمین خود چگونه باید اداره شوند؟ با ارادهٔ مردم یا با فرمان مرکز؟ تبریز پاسخ خود را داده بود: با ارادهٔ مردم! خطر برای تهران چه بود؟ خطر برای تهران، نیروهای مسلح نبودند. خطر واقعی جای دیگری قرار داشت: بیداری سیاسی مردم آذربایجان. زیرا مردمی که حقوق دموکراتیک خود را مطالبه می‌کنند، دیگر صرفاً توده‌ای تحت اداره نیستند؛ بلکه به نیرویی سیاسی تبدیل می‌شوند که حقوق خود را می‌شناسد. خطر تبریز نیز دقیقاً در همین‌جا بود. اگر تبریز می‌توانست ارادهٔ سیاسی خود را به اجرا بگذارد، به این معنا بود که … خواندن کامل ←

📌از ۱۲ شهریور ۱۳۲۴ تا امروز آزادليق، عدالت و میللی حکومت؛ پلی میان یک تجربهٔ تاریخی و یک آیندهٔ تازه دوازدهم شهریور ۱۳۲۴ فقط یک تاریخ در تقویم آذربایجان نیست. این روز یادآور لحظه‌ای است که بخش مهمی از نیروهای سیاسی آذربایجان خواستار آن شدند که مردم این سرزمین در تعیین سرنوشت سیاسی، فرهنگی و اقتصادی خود نقش واقعی داشته باشند. بیانیهٔ ۱۲ شهریور، در متن خود، از حفظ استقلال و تمامیت ارضی ایران سخن می‌گفت و هم‌زمان خواهان ادارهٔ امور آذربایجان توسط مردم منطقه، تشکیل انجمن‌های ایالتی، گسترش آموزش زبان تورکی آذربایجانی، توسعهٔ اقتصادی، مبارزه با فساد و افزایش مشارکت سیاسی بود. از این جهت، میراث ۱۲ شهریور را نباید فقط در حکومت کوتاه‌مدت پیشه‌وری جست‌وجو کرد. میراث اصلی آن، طرح مسئلهٔ حق مردم آذربایجان برای ادارهٔ امور خویش، حفظ زبان و فرهنگ خود و برخورداری از عدالت سیاسی و اقتصادی است. اما تاریخ فقط مجموعه‌ای از موفقیت‌ها نیست. تجربهٔ حکومت آذربایجان در سال‌های ۱۳۲۴ و ۱۳۲۵ نشان داد که حتی یک جنبش دارای مطالبات واقعی مردمی، اگر بیش از اندازه به یک قدرت خارجی وابسته شود یا نتواند نهادهای فراگیر و دموکراتیک ایجاد کند، می‌تواند آسیب‌پذیر شود. پس وظیفهٔ نسل امروز نه ستایش بی‌چون‌وچرای گذشته است و نه انکار آن. وظیفهٔ ما آموختن از آن است. آنچه باید از ۱۲ شهریور حفظ کنیم از جنبش ۱۳۲۴ می‌توان چند اصل ارزشمند را به نسل امروز منتقل کرد: نخست، زبان. زبان تورکی آذربایجانی فقط وسیلهٔ ارتباط نیست؛ بخشی از حافظه، فرهنگ و هویت مردم است. حق آموزش، تولید فرهنگی و حضور عمومی زبان مادری باید بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق مردم باشد. دوم، ادارهٔ محلی. مردمی که زندگی و آیندهٔ یک منطقه را می‌سازند، باید در ادارهٔ آن منطقه نقش واقعی داشته باشند. سوم، عدالت اقتصادی. توسعهٔ منطقه، کشاورزی، صنعت، اشتغال و استفادهٔ عادلانه از منابع، بخشی از مسئلهٔ ملی است. چهارم، مبارزه با فساد و تمرکز قدرت. آزادی سیاسی بدون حکومت پاسخ‌گو و قانون‌مدار دوام نمی‌آورد. این‌ها میراث‌هایی هستند که می‌توانند از ۱۲ شهریور به نسل امروز منتقل شوند. اما جنبش امروز باید فراتر برود جهان امروز با سال ۱۳۲۴ تفاوت بنیادی دارد. جنبش آذربایجان جنوبی امروز باید تجربهٔ تاریخی خود را با مفاهیم قرن بیست‌ویکم پیوند بزند: حق… خواندن کامل ←

از ۱۳۲۴، اعتمادبه‌نفس ملی، اهمیت زبان، ادارهٔ محلی، عدالت اقتصادی و ضرورت مشارکت سیاسی را بیاموزیم. از شکست ۱۳۲۵، خطر وابستگی خارجی، تمرکز قدرت و شکنندگی ساختارهای غیرنهادمند را بیاموزیم. و از جنبش‌های معاصر بیاموزیم که مسئلهٔ ملی زمانی قدرتمندتر می‌شود که با آزادی فردی، عدالت اجتماعی، محیط زیست، حقوق زنان و دموکراسی پیوند بخورد. به این ترتیب، گذشته و حال در مقابل یکدیگر قرار نمی‌گیرند. گذشته تجربه است؛ حال مسئولیت است؛ و آینده انتخاب مردم است. یک اصل برای آینده ما می‌توانیم از ۱۲ شهریور الهام بگیریم، بدون آنکه در سال ۱۳۲۴ متوقف شویم. می‌توانیم به پیشه‌وری و نسل او احترام بگذاریم، بدون آنکه اشتباهات تاریخی آنان را تکرار کنیم. می‌توانیم از هویت آذربایجانی دفاع کنیم، بدون آنکه حقوق دیگران را انکار کنیم. می‌توانیم برای حق تعیین سرنوشت مبارزه کنیم، بدون آنکه آزادی فردی را قربانی کنیم. و می‌توانیم برای حکومت ملی تلاش کنیم، بدون آنکه دولت را بالاتر از ملت قرار دهیم. هدف نهایی نباید فقط داشتن یک دولت باشد؛ هدف باید داشتن دولتی باشد که شایستهٔ مردم باشد. از خاطره به آینده ۱۲ شهریور متعلق به گذشته است؛ اما پرسش‌هایی که مطرح کرد همچنان زنده‌اند: چه کسی دربارهٔ آیندهٔ ما تصمیم می‌گیرد؟ زبان ما چه جایگاهی دارد؟ منابع ما چگونه مصرف می‌شوند؟ مردم چگونه بر حکومت نظارت می‌کنند؟ و چگونه می‌توانیم جامعه‌ای بسازیم که در آن هیچ انسانی به خاطر زبان، هویت، جنسیت، عقیده یا محل تولد خود شهروند درجهٔ دو نباشد؟ پاسخ نسل امروز باید روشن باشد: آزادی برای انسان. عدالت برای جامعه. هویت و حقوق برای ملت. و حکومت در خدمت مردم. این می‌تواند معنای تازهٔ «آزادی، عدالت و میللی حکومت» باشد. نه تکرار گذشته؛ بلکه ادامهٔ بهترین آرمان‌های آن با درس گرفتن از خطاهایش. نه بازگشت به ۱۳۲۴؛ بلکه حرکت از تجربهٔ ۱۳۲۴ به سوی آینده‌ای که در آن ارادهٔ مردم، حاکمیت قانون، آزادی، عدالت و کرامت انسانی اساس مشروعیت سیاسی باشند. ۱۲ شهریور یک پایان نیست. یک آغاز تاریخی است. و امروز، مسئولیت ما این است که با استفاده از تجربیات آن دوران، با تکرار نکردن اشتباهات آن دوران و با اعتماد نکردن به هیچ دولت خارجی، آن آغاز را به آینده‌ای دموکراتیک، عادلانه و آزاد پیوند بزنیم و خواست مردم خود، که آزادی، عدالت و میلل… خواندن کامل ←

اهمیت راهبردی آموزش زبان مادری و ارزش‌های ملی و فرهنگی به کودکان آذربایجانی و توركها در خارج از کشور در عصر جهانی‌شدن، مهاجرت و شکل‌گیری جوامع چندفرهنگی، حفظ هویت ملی کودکان آذربایجانی که در خارج از کشور رشد می‌کنند، نباید صرفاً یک مسئولیت خانوادگی تلقی شود؛ بلکه این موضوع، یک مسئله مهم و راهبردی برای دولت، نهادهای ملی و جامعه دیاسپورای آذربایجان نیز به شمار می‌رود. آموزش زبان مادری و آشنایی عمیق با تاریخ، فرهنگ، میراث و سنت‌های آذربایجان، نقشی بنیادین در شکل‌گیری هویت نسل جوان دارد. چنین آموزشی به کودکان کمک می‌کند تا ریشه‌های تاریخی و فرهنگی خود را بشناسند، پیوند معنوی خود را با آذربایجان حفظ کنند و در آینده به حافظان و انتقال‌دهندگان میراث فرهنگی و فکری ملت تبدیل شوند. کودکان آذربایجانی که در بریتانیا و سایر کشورهای جهان رشد می‌کنند، از فرصت بهره‌مندی از نظام‌های آموزشی پیشرفته برخوردارند و بسیاری از آنان می‌توانند در آینده به دانشمندان، دانشگاهیان، کارآفرینان، مدیران، سیاستمداران و شخصیت‌های برجسته اجتماعی تبدیل شوند. برخورداری آنان از آموزش و تجربه بین‌المللی، در صورت حفظ ارتباط آنان با زبان، فرهنگ و هویت آذربایجانی، می‌تواند به جایگاه و منافع آذربایجان و ملت تورك در عرصه بین‌المللی نیز کمک شایانی کند. نسلی که از یک سو از آموزش مدرن و توانمندی‌های حرفه‌ای برخوردار باشد و از سوی دیگر نسبت به ریشه‌های ملی و فرهنگی خود آگاهی عمیق داشته باشد، می‌تواند به پلی قدرتمند میان آذربایجان و جامعه جهانی تبدیل شود. چنین افرادی قادر خواهند بود روابط علمی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی میان آذربایجان و کشورهای محل زندگی خود را تقویت کرده و منافع و اعتبار کشور را در سطح بین‌المللی نمایندگی کنند. از این رو، من قویاً توصیه می‌کنم که نهادهای ذی‌ربط جمهوری آذربایجان، آموزش زبان آذربایجانی و آشنایی با فرهنگ و تاریخ ملی برای کودکان آذربایجانی خارج از کشور را به عنوان یک اولویت فوری و راهبردی مورد توجه قرار دهند. این امر مستلزم ایجاد برنامه‌های ملی پایدار، حمایت مالی و نهادی از مدارس آخر هفته، تهیه منابع آموزشی استاندارد، توسعه برنامه‌های آموزش زبان و فرهنگ و ایجاد همکاری مؤثرتر میان نهادهای دولتی و سازمان‌های دیاسپورا است. این مسئله صرفاً آموزش یک زبان نیست؛ بلکه مسئله حفظ هویت، تقو… خواندن کامل ←

Qürbətdə Azərbaycanlı Uşaqların Ana Dilində və Milli-Mədəni Dəyərlər Əsasında Təhsilinin Strateji Əhəmiyyəti Qloballaşma və miqrasiya şəraitində xaricdə yaşayan azərbaycanlı uşaqların milli kimliyinin qorunması yalnız ailənin deyil, həm də dövlətin və diaspor institutlarının strateji məsuliyyətidir. Ana dilində təhsil, milli tarix və mədəni irslə tanışlıq uşaqların öz mənsubiyyətlərini dərk etməsi, Azərbaycanla mənəvi bağlarını möhkəmləndirməsi və gələcəkdə milli-mədəni irsin daşıyıcılarına çevrilməsi baxımından fundamental əhəmiyyət daşıyır. Böyük Britaniya və digər xarici ölkələrdə böyüyən azərbaycanlı uşaqlar yaşadıqları cəmiyyətlərin qabaqcıl təhsil imkanlarından faydalanaraq elm, siyasət, iqtisadiyyat və ictimai həyatın müxtəlif sahələrində yüksək nailiyyətlər əldə edə bilərlər. Lakin onların Azərbaycan dili, tarixi, mədəniyyəti və milli dəyərləri əsasında formalaşması bu potensialın Azərbaycanla əlaqələndirilməsinə, ölkəmizin beynəlxalq nüfuzunun gücləndirilməsinə və milli maraqlarımızın gələcək nəsillər tərəfindən təmsil olunmasına mühüm töhfə verə bilər. Bu baxımdan, xaricdə yaşayan azərbaycanlı uşaqların ana dilində və milli-mədəni dəyərlər əsasında təhsilinə dəstək göstərilməsi dövlət siyasətinin və diaspor fəaliyyətinin prioritet istiqamətlərindən biri olmalıdır. Azərbaycan dövlət qurumları ilə diaspor təşkilatlarının əməkdaşlığı nəticəsində həftəsonu məktəblərinin, dil kurslarının və mədəni-maarif proqramlarının inkişaf etdirilməsi milli kimliyin qorunmasına və diaspor potensialının gücləndirilməsinə xidmət edər. Dövlət qurumlarına müraciət Mən, İsa Türkoğlu, xaricdə yaşayan azərbaycanlı uşaqların ana dilində və milli-mədəni dəyərlər əsasında təhsil alması məsələsinə dövlət qurumlarının təxirəsalınmaz diqqət yetirməsini tövsiyə edirəm. Bu istiqamətdə konkret dövlət proqramlarının hazırlanması, maliyyə dəstəyinin təmin edilməsi, həftəsonu Azərbaycan məktəblərinin fəaliyyətinin gücləndirilməsi və diaspor təşkilatları ilə səmərəli əməkdaşlıq mexanizml… خواندن کامل ←

پلیس وظیفه حفظ امنیت عمومی، جلوگیری از جرم، انجام تحقیقات قانونی و در صورت وجود مبنای قانونی، بازداشت مظنون و معرفی او به مراجع قضایی را بر عهده دارد. اما تشخیص مجرمیت، تعیین مسئولیت کیفری و صدور حکم، وظیفه دادگاه مستقل است. بنابراین، حتی اگر فردی مرتکب جرم شده باشد، پاسخ به جرم باید از مسیر قانون و دادرسی عادلانه انجام شود؛ نه از طریق ضرب‌وشتم، شکنجه، تحقیر یا مجازات خودسرانه. پلیس نمی‌تواند هم‌زمان بازپرس، قاضی و مجازات‌کننده باشد. اگر مأمور قانون خود را جای قانون قرار دهد، مرز میان «اجرای قانون» و «سوءاستفاده از قدرت» از میان می‌رود. وقتی قربانی یک نوجوان است این مسئله زمانی حساس‌تر می‌شود که فرد مورد خشونت، نوجوانی باشد که هنوز به سن قانونی بزرگسالی نرسیده است. کودکان و نوجوانان به دلیل آسیب‌پذیری بیشتر، نیازمند حمایت ویژه در برابر خشونت و سوءاستفاده هستند. بنابراین، هرگونه ادعای ضرب‌وشتم، شکنجه یا تعرض جنسی علیه یک نوجوان، در صورت اثبات، باید با نهایت جدیت، بی‌طرفی و شفافیت بررسی شود. لباس پلیس، مقام اداری یا دستور مافوق، هرگز مجوز نقض کرامت و حقوق اساسی انسان نیست. اگر جرمی اتفاق افتاده باشد، باید تحقیقات مستقل انجام شود، شواهد بررسی شود و مسئولیت افراد در یک فرآیند قضایی عادلانه مشخص شود. از استبداد گذشته تا مسئله امروز این مسئله را نمی‌توان تنها به یک حادثه یا چند مأمور محدود کرد. تاریخ سیاسی معاصر ایران نشان می‌دهد که مسئله رابطه دولت و شهروند، مسئله‌ای عمیق‌تر و ساختاری است. در دوره پهلوی نیز نهادهای امنیتی و سیاسی با مخالفان برخوردهای سرکوبگرانه داشتند و گزارش‌های حقوق بشری آن دوره از شکنجه و بازداشت سیاسی حکایت می‌کرد. عفو بین‌الملل در گزارش سال‌های ۱۹۷۵–۱۹۷۶ درباره شمار قابل توجه زندانیان سیاسی و نگرانی‌های جدی درباره وضعیت آنان در ایران گزارش داده بود. (Amnesty International⁠) پس از انقلاب ۱۳۵۷ و استقرار جمهوری اسلامی نیز نقض حقوق بشر پایان نیافت. بر اساس گزارش‌های جدید عفو بین‌الملل، در سال‌های اخیر موارد گسترده‌ای از بازداشت‌های خودسرانه، شکنجه و بدرفتاری، ناپدیدسازی قهری، اعترافات اجباری و محاکمه‌های ناعادلانه گزارش شده است. (Amnesty International⁠) بنابراین، مسئله صرفاً تغییر نام حکومت یا جابه‌جایی یک حاکم با حاکم دیگر نیست. مسئله اصل… خواندن کامل ←