سلام.

بعد از تجربه تلخ زمان با صدای دیروز من فکر می‌کردم که افق هنوزم پر احساس هست ساز ما به کوک کج نشسته صادقانه من یه کودکم که رویاهاش بی‌اندازه‌ست تو خط لحظه‌های باد و درخت‌های زیتون تو امتداد شهریور واسه زنده بودن من راهی نبود غیر تو تو درک تن سیال هستی و سِحر درد من هنوز فکر می‌کردم ممکنم پشت سنگینی بال صدای پرواز هست اون کودک که توی جنگ این پذیرشه که ته دریا یه مرز سیاسی تازه‌ست دست نلرزیدم تا خرخره خوردم و مست نرقصیدم گفتن ما قربانی‌های زخم دقتیم نه قدرت گرم‌تر از پیرهن تو ژرف‌تر از سینه‌ات جنگ نداد فرصت که بی‌تبخال بخندم که به سایه‌های رقص پات خلخال ببندم اما جنگ من با قدرته نه عاطفه به غیر از این بدون که سرشار و مستم که هر چی بشه زمینم زخمی بشه یه زخم فرد رو یدک میکشه یه دست خط تنها که سربلند می‌کرد با این که می‌دونست واسه خودش طرح قتل می‌کِشه که وقتی که ماشه رو کشید و سر نداره شاید هیچ پاسخی سوالمون رو‌ برنداره عشق پناهگاه بود یا که تابوت اون که کشته شد منم؟ یا اون که در فراره؟ ‌ اما تو باز من رو بردی تو این احساس من رو بردی وقتی دونه‌دونه گم می‌شدن این تو بودی که زخمم رو شمردی اما تو باز من رو بردی تو این احساس من رو بردی وقتی دونه‌دونه گم می‌شدن این تو بودی که زخمم رو شمردی از رمه‌های انسان تو شرمگاه تاریخ تا قفس پر از رنج و ضجه‌های تاریک صف جذامیان و شلاق و تاریکی و بلیط و خون و سرگرمی لخته‌لخته‌ها که ریخت تا پردهٔ بعد این تراژدی مبهم هر تیکهٔ جذام می‌شد یه دیوار محکم به‌دست دیوونه‌های پا توی زنجیر با خشونت و بردگی و شلاق و تحقیر از مرز خرد و جنون به من نگو که اخلاق چیزی نبود جز این تنش‌های سست همون دیوار بینمون امروز تو هیئت لکنت و ما خوب یاد گرفتیم الفبای مورس رو حرکت از چشمه و شعر تاریخی که میکِشه بهشتش رو ریل برسه به روزی که تو دل ببری بزنیم به سلامتی عشق مدرن پیک رو نه! دو تا به دیوار بینمون تا دریا شه سیلمون یا صحرا شه حسمون یعنی یه بوته‌ای که به‌رقص من رسته بگم شک دارم به طوفان یعنی درخت من سسته؟ کجاش جرمه پاشه شعرمون به‌رقص؟ اون بیرون که قد کافی جرمون دادن من واسه تو می‌خوندم تا تو فقط برقصی به ضرب مورس به دیوار بینمون با خشم چشماتو ببند که آزادی صداست از دل خشونت که نیروی ناکامی ماست من دیگه این رویا رو می‌ذارم رو آب تو این بی‌عدالتی با قافیه‌ها ام