Azibom Channel

(پارت دوم) شاید اصلا "منی" وجود نداشته باشه... نه به این معنی که من وجود ندارم یا هیچ‌چیزی واقعی نیست؛ به این معنی که شاید اون من واحد و ثابتی که حس می‌کنم جایی پشت چشم‌هام نشسته، فکر می‌کنه، تصمیم می‌گیره و دنیا رو تجربه می‌کنه، اصلا چیزی شبیه چیزی که تصور می‌کنم نباشه در علوم شناختی و پژوهش آگاهی، یک ایده‌ی جدی اینه که مغز چیزی به اسم Self-model می‌سازه؛ مدلی از خود موجودی که داره در جهان حرکت می‌کنه این بدن مال منه این خاطره برای منه این اتفاق برای من افتاده من الان اینجام اگه این کار رو بکنم، در آینده این اتفاق برای من می‌افته داشتن چنین مدلی از نظر تکاملی فوق‌العاده کاربردیه موجودی که بتونه خودش رو در آینده شبیه‌سازی کنه، پیامد رفتارش رو پیش‌بینی کنه و بین خودش و محیط تمایز بذاره، طبیعتا ابزار قدرتمندی برای بقا و تصمیم‌گیری داره Thomas Metzinger این ایده رو در قالب Phenomenal Self-Model بسط داده: مغز مدلی از خودش می‌سازه، اما ما فرایند ساخته‌شدن این مدل رو نمی‌بینیم؛ فقط خروجی نهایی رو تجربه می‌کنیم. برای همین من بودن به‌جای اینکه شبیه یک مدل به نظر برسه، شبیه یک حقیقت بدیهی و مستقیم احساس می‌شه قسمت جذاب ماجرا اینه که بخش‌هایی از همین حس خود بودن رو می‌شه در آزمایشگاه دستکاری کرد در آزمایش‌هایی مثل Rubber Hand Illusion می‌شه با هماهنگ‌کردن اطلاعات دیداری و لمسی، برای مدتی احساس مالکیت نسبت به یک دست مصنوعی ایجاد کرد در Full-body illusion و آزمایش‌های مرتبط با out-of-body experience هم با ایجاد تعارض میان اطلاعات دیداری، لمسی و بدنی می‌شه self-location و این احساس که من دقیقا کجای این بدن قرار دارم رو جابه‌جا کرد یعنی حتی چیزهایی که فوق‌العاده بنیادی به نظر می‌رسن این بدن منه، من اینجام، من از این نقطه دارم جهان رو می‌بینم حداقل تا حدی محصول محاسبات و یکپارچه‌سازی اطلاعات در مغزن و قابل دستکاری‌ان پس شاید ترتیب ماجرا این نباشه: من فکر می‌کنم تصمیم می‌گیرم تجربه می‌کنم شاید چیزی نزدیک‌تر به واقعیت این باشه: میلیاردها فرایند عصبی ادراک، حافظه، پیش‌بینی، تصمیم و احساس بدن ساخت یک مدل منسجم از من و اون مدل اون‌قدر خوب ساخته شده که خودش متوجه مدل بودنش نیست شاید من یک موجود کوچیک پشت چشم‌هام نیست که داره همه‌ی این اتفاق‌ها رو تماشا می‌کنه شاید من خو… خواندن کامل ←