بايكوت

مرزهایی که برای خودت نمی‌ذاری، تبدیل می‌شن به مجوزی برای رفتار دیگران گاهی سکوت و تحملِ بیش از حد، مهربونی نیست؛ آموزشیه که به دیگران می‌دی تا همون رفتاری رو که آزارت می‌ده، دوباره تکرار کنن. @baycot

از دار دنیا به من قلبی حساس،زود رنج،مهربان،و فکری که دائما مشغول است رسیده. @baycot

گمانم آدمیزاد فقط یک‌بار در زندگی می‌تواند چیزی را از عمیق‌ترین جای دلش بخواهد؛ آن‌قدر که خواستنش دیگر شبیه آرزو نباشد، شبیه بخشی از وجودش باشد. آن‌قدر که آینده‌اش را با رسیدن به آن تصور کند و تکه‌هایی از قلبش را، بی‌آنکه بفهمد، به آن گره بزند. آدم شاید بعد از نرسیدن، دوباره عاشق شود، دوباره آرزو کند، حتی دوباره برای چیزی بجنگد؛ اما دیگر هیچ‌کدام شبیه قبل نیست. چون یک‌بار که تمام وجودت را پای خواسته‌ای گذاشته باشی و دست خالی برگشته باشی، چیزی درونت برای همیشه تغییر می‌کند. نه لزوماً اینکه دیگر نتوانی بخواهی، بلکه یاد می‌گیری بخشی از خودت را از خواسته‌هایت پس بگیری؛ مبادا دوباره همان‌قدر که امیدوار بودی، فرو بریزی. روان آدمیزاد بعد از بعضی نرسیدن‌ها، دیگر مثل قبل به امید اعتماد نمی‌کند. یک جایی از قلبش همیشه مراقب است، حتی وقتی دوباره عاشق می‌شود، حتی وقتی دوباره رؤیایی در سر دارد. #علی_قاضی_نظام @baycot

شما معمولاً حس ناکافی بودن رو از کسی میگیرید که از سرش هم زیادید @baycot

اونی‌که میگه عشق وجود نداره، یه زمانی از همتون عاشق‌ تر بوده. @baycot