em.thoughts

ارتودنسی هم مونده تازه🔥

ایموجی 🔥 به معنای سکسی بودنِ دندون پس از ارتودنسی نیست، نشانگر روح و روان و گوتِ منه دوستان.

به تراپیستم گفتم به هزار و یک دلیل نمیخوام بچه‌دار شم و با توجه به عدم پذیرش خانواده و اطرافیان به انتخابم شک کردم. بیا قانعم کن تصمیمم اشتباهه. چندتا دلیل خوب و شیرین بیار واسه بچه‌دار شدن تا شاید بپذیرم. گفت انتخابت عقلانی و دلایلت به جا و درسته، همه قرار نیست والد بشن. من هیچ دلیلی واسه این‌کار ندارم. (تراپیست امن) اما اصرار کردم و راضی شد حداقل در موردش حرف بزنیم، چون خودش پدر شده و بچه داشتن و احساساتش رو لمس کرده. بخشی از حرفاش: فرزندت جزئی از جان و تن توعه و حس شیرینیه که قلبت رو بیرون از تنت می‌بینی و در آغوش میگیری و رشدش رو می‌بینی. بچه حجمی از عشق رو در تو به وجود میاره که تا قبلش تصورش رو هم نمی‌کردی. مسئولیت و انگیزه‌ی ادامه دادن روی دوشت میذاره. زندگیت میره رو محورِ ادامه دادن، برای اون و محافظت و مراقبت و حمایت ازش و... داشت میگفت و پریدم وسط حرفش. گفتم ببین تا اینجا هرچی گفتی برام رِد فِلَگه! من نمی‌تونم این حجم زیاد وابستگی رو طاقت بیارم. نمی‌تونم تحمل کنم قلبم بیرون از بدنم باشه و زمین بخوره و شکست بخوره و بیمار شه و مهاجرت کنه و... ولی طبیعیه که آدم زمین بخوره و شکست بخوره و مهاجرت کنه و انتخابش این باشه که کنار تو نَمونه.. من به شدت آدم حساسی هستم و روانم تاب و تحمل بیشتر از اینارو نداره. من حتی فکر می‌کنم قبل از مادر و همسرم و مادربزرگ و پدربزرگم بمیرم که داغ نبینم دیگه، بعد تو این حجم از عشق و مسئولیت و وابستگی به فرزند رو برام مزیت می‌شماری؟ . الان فهمیدم مامانم سرماخورده و من قلبم مچاله‌س و نشستم دارم گریه می‌کنم براش. یادم به این حرف‌هامون افتاد و دیدم واقعا نمی‌تونم دیگه. کاش از عمر و جان من کم بشه یه مو از سر عزیزانم کم نشه. نمی‌دونم چی شد به این‌جا رسیدم؟ هرگز آدم عاطفی‌ و وصلی نبودم.

بعد یکی دیگه از مسخره‌ترین احساساتی که تجربه می‌کنم دلتنگی واسه بچمه!!!! اون بچه هنوز رو درخت موزه! اما من بهش فکر می‌کنم، یه وقتایی در آغوش می‌گیرمش و اشک می‌ریزم برای اون که شاید هرگز به این جهان نیاد و خودم که به خاطر شرایط تخمی ایران و جهان نمی‌تونم این احساسات رو تجربه کنم و با خودخواهی و به دنیا آوردنش هر دو مون رو به دردسر بندازم.