Moonlit Mind

یادت افتادمْ زیرِ نورِ ماهْ یادمه شباییو که مثلِ ماهْ می‌شُدی می‌دونِستی فرق دارهْ قصه‌هامْ بازمْ قهرمانِ قصه‌هامْ میشدی

امروز، اولین بارانِ پاییزیِ شهرمان بارید؛ و من، میان صدای آرامِ قطره‌ها، به چیزی پی بردم که شاید مدت‌ها بود از پذیرفتنش فرار می‌کردم: من بارانِ این شهر را دوست ندارم. نه به خاطر سردیِ هوا، نه به خاطر خیابان‌های خیس، و نه حتی به خاطر غروب‌های زودهنگامش؛ بلکه برای تمام چیزهایی که با خودش به یادم می‌آورد. اینجا، هر قطره‌ی باران انگار تکه‌ای از گذشته است؛ خاطره‌ای که جایی در گوشه‌ی ذهنم جا مانده، حرفی که گفته نشد، آدمی که دیگر نیست، و غمی که خیال می‌کردم فراموشش کرده‌ام. باران که می‌بارد، شهر دیگر همان شهر همیشگی نیست؛ کوچه‌ها پر می‌شوند از خاطره، پنجره‌ها از دلتنگی، و من از چیزهایی که نمی‌خواهم دوباره به یاد بیاورم. انگار آسمان، به جای باران، تمام غم‌های این شهر را قطره‌قطره روی سرم می‌ریزد.

کاش یکی ایرانو بزاره رو 4x ببینیم تهش چی میشه.