𝗙𝗥𝗘𝗔𝗞𝗬

فراموش کردن همیشه به معنی از یاد بردن نیست ؛ گاهی فقط یاد میگیری دیگه به چیزی که یه روز تموم دنیات بود، برنگردی. یاد میگیری اسمش رو بشنوی و مکث نکنی ، از کنارش رد بشی و ذهنت درگیر نشه . ولی حقیقت اینه که بعضی آدما هیچ‌وقت کامل فراموش نمیشن ، فقط یه روزی میرسه که دیگه بود و نبودشون فرقی نداره ؛ و شاید این ، واقعی‌ترین شکل فراموش کردنه .

اما زندگی هَنوز زیبایی های خودش‌و داره ، زیبایی‌هایی مثلِ ( خواب ) . .

من حالم خوب نیست ، هیچوقت خوب نیست ، وقت‌هایی که میگم میخندم هم خوب نیستم ، دست خودم نیست خوب نیستم ، همیشه ناراحتم ، همیشه بغض دارم همیشه خفه خونم ، همیشه همینم ، وقت‌هایی که ناراحتم سعی نمیکنم خودم رو خوب کنم و با آهنگ گوش دادن و مرور خاطرات فقط خودم رو ساکت میکنم و تغییری تو حالم ایجاد نمیکنه ، من همینم ، همیشه وضعم همینه ، نمیدونم شاید خو گرفتم با این وضعیت و عادت کردم بهش و امیدی به خوب بودن ندارم .

خسته‌ام ؛ از اون خستگی‌هایی که نه با خواب خوب میشن ، نه با فاصله گرفتن از آدما . شاید تو چیزی ازش نبینی ، اما من مدت‌هاست دارم با چیزایی کنار میام که حتی نمیتونم درباره‌شون حرف بزنم . انقدر حرف توی گلوم مونده که دیگه حتی حوصله‌ی توضیح دادن ندارم ، انقدر بغض قورت دادم که گریه کردنم هم شده یه اتفاق پنهونی . من مدت‌هاست دارم روزامو میگذرونم ، بدون اینکه واقعا ازشون چیزی حس کنم ؛ و تو هنوز فکر میکنی من خوبم ، چون هیچ‌وقت نفهمیدی پشت اینهمه سکوت ، چقدر از خودم جا مونده .