From this view.

آلبر کامو آخر رمان «طاعون» که اپیدمی و بیماری تموم شده و همه دارن جشن می‌گیرن می‌‌گه، "طاعون برای اون‌هایی که کسی رو به خاطرش از دست دادن، تا ابد ادامه داره."

اشک اگر می‌چکد، به جام امید بریز؛ اندوهِ مشترک، نیروی مشترک می‌زاید.

زنده بودنمون یه دلیلی داره، حتی اگر خودمون متوجهش نباشیم.

بعضی خاطره‌ها رو فقط یک نفر به یاد میاره. اگر اون یک‌ نفر هم فراموششون کنه، دیگه‌ چیزی ازشون باقی نمی‌مونه.