پست چند تایی چراغ‌ خاموش، اواخرِ دورهمی، چند نفری آن وسط می‌رقصند و صدایِ لیدی گاگا می‌خوانَد:

چند تایی چراغ‌ خاموش، اواخرِ دورهمی، چند نفری آن وسط می‌رقصند و صدایِ لیدی گاگا می‌خوانَد: ... “All of your words are like poems to me ...” ... شنیدنش حسِ خوبی دارد، جوری رمانس، طوری عاطفی. من هم بخشی از ترانه را در ذهنم می‌خوانم. حس گرفته‌ام. کمی بعد که به خودم می‌آیم، در حالِ تماشایِ دو دختر در حالِ رقصیدن هستم. تصویر این است: پستان‌هایی خوش‌فرم و انحنای باسنی جذاب از دخترهایی که در حالِ لذت بردن از شبی خوب هستند. و این‌جا شاهدِ “All of your words are like poems to me ...” واقعی هستم: پستان و باسن. به نظرم گاهی در زندگی باید صریح بود، مهم‌تر این‌که باید صداقت داشت، حداقل با خودم. نتیجه‌های مهم را که نباید فقط از چیزهای پیچیده گرفت. آسان‌ترین نبود، ولی از همین دورهمی کم‌کم به نتیجه رسیدم که افکار آدم‌ها خیلی مهم نیست. مهم‌ خواسته‌هایِ آدم‌ها، عملِ آدم‌هاست. افکار که هیچ، حرف‌هایی که آدم‌ها به زبان می‌آورند هم معمولا کلمه، غیرجدی، کس‌شر، همان “Poems“ هستند، وگرنه اگر خوب دقت کنی، همه در حالِ حال‌کردن‌ند، همه.