My soul

دوای خویش را بیاب قبل از آنکه محیط دوای خود را به تو بخوراند؛ چرا که محیط بیشتر دلالِ بیماری‌ست تا پزشکِ آن.

_اما این طبیعی‌ست.. +پس بدان که استدلال پوچ تو غیر طبیعی‌ست، و حتی خود تو؛ چرا که در نبود علم انسان اغلب ۳۰_۳۵ سال عمر می‌کرد، حالا که علم با دخالت خود سعی در دور کردن دست سرد مرگ از تو را دارد، می‌باید قیافه‌ای لجوج به خود بگیری و دست یاری او را پس بزنی؟. در طبیعت معمول است که مادر جان نوزاد نزار خود را بگیرد. حالا به من پاسخ بده، تو خود آن‌جا علیه طبیعت شورش کرده‌ای یا علیه حماقت خود؟

کسی را بیگانه‌تر از خویش با خویشتن نیافتم. هر قدم که به سوی خود برداشتم خود را دو قدم دورتر یافتم.

می‌توان خود را به صورت اول شخص یا سوم شخص دید، یا از نگاه خود آینده حالا را دید! یا از دید کارگردانی که با وسواس در حال خلق تنها اثر خویش است. یا… این مسیر نهایت نمی‌شناسد و این بدین معناست که بی‌نهایت ابزار برای شناخت و زندگی در دست داریم!

بی‌هراس به دل مشکلات می‌رود؛ این شجاعت است؟ یعنی برای عبور از آن است، یا برای ماندگار شدن در آن؟ میلی نهان در کار است… نکند میلی به ساختن دردی تازه باشد تا مهر و همدردیِ دیگران را بخرد؟ گریز از مشکلات بزرگ تر نیست؟ یا شاید فقط برای آن‌که بهانه‌ای دیگر داشته باشد، چیزی که بتوان بر سرش نالید؟. خودم در تلاش نیستم که کار او را پست جلوه دهم، فقط برای آنکه خیالم آسوده شود؟

اندیشه هرچه ژرف‌تر، در اعماقی تاریک‌تر خفته است؛ خاموش‌تر، فروبسته‌تر، سری خمیده‌تر، و در سایهٔ اندیشه‌های سطحی‌تر که چون آذرخش می‌درخشند و فریاد می‌کشند. مضحک است چشم‌به‌راه ماندن تا او از تاریکی برون آید! می‌باید هرچه زودتر پوچیِ آن درخشش‌ها را دریافت و از کنارشان گذشت تا چنگ پنجه‌ات او را دریابد.

_خوبی؟ با خودم می‌گم قطعا امروز لحظاتی بوده که احساس خوبی داشتم اما مثل هر احساسی گذشت، دود شد رفت هوا. می‌دونم که فقط از سر عادت پرسید اما اگر بخوام صادق باشم بهتره حال همین لحظه‌ام رو بگم؟ مگه دکتره آخه؟.. مثلا اگر همین لحظه اضطراب یقه‌مو گرفته باشه بنظر اون خوب نیستم اما نظر من متفاوته؛ خودم رو سانسور کنم بهش دروغ گفتم؟ اصل مگه اینقدر کوچیکم که تو چند کلمه جا بشم؟ حالا چرا بهم زل زده؟..

۳.۵ میلیارد سال تکامل برای همچین چیزی؟ از هر زاویه تحفه ای نیست..

خوبی‌ قرضی‌ آن‌که اندیشه‌ای از آنِ خود ندارد مرا نمی‌فریبد؛ مرا می‌ترساند. او تنها آن‌گاه که چشم ما میان نیکی و تقلید تمایزی نبیند می‌تواند خوب به‌شمار آید. آینه نیز قادر است چهره‌ای زیبا نشان دهد، بی‌آنکه ذره‌ای زیبایی در خود داشته باشد؛ ترس من از تصور تمام آنچه می‌توان در آینه نقش ببندد زاده می‌شود.

شدن، چه در فراز آنچه بود چه در شیب تند آن،‌ چیزی جز‌ جنگ های خونین نیست؛ نبرد فکری با فکر دیگر، عمل ریشه دوانده با عمل بی‌صبر تازه جوانه زده، نبرد بی‌پایان آن‌که می‌خواهد بشود با آن‌که هنوز از بودن دست نکشیده.

تا چشم باز می‌کنم شروع به جنگ در راه آرمان خویش می‌کنم تا آن زمان که تاریکی دوباره مرا در بر گیرد. با توانی بیشتر می‌جنگم اما به آرمان خود_آنگونه که هست_نگاه نمی‌کنم، مخصوصا مهم است که خیره نشوم چرا که اولی به معنای آرمان آسیب می‌زند، و دومی خود آرمان را چنان هیچ می‌کند که تصور روزی وجود داشتن آن افسانه ای کهن و سخت بچه‌گانه جلوه می‌کند. صداهایی در درونم بربرگونه فریاد میزنند “مضحک است” و بعد آن صدا های بیش از پیش درهم با برخورد به دیوار هایی که محبوسشان کرده‌ باز برمی‌گردند، باز بر‌می‌گردند و هربار با برگشت خود به شدت مضحک می‌افزایند.