Er-xotin o‘rtasida muammo bo‘lsa, bu munosabat albatta farzand tarbiyasiga ham ta’sir qiladi.
Chunki o‘zaro kelishmovchiliklar ichida turib, yaxshi ota-ona bo‘lish qiyin.
Biror inson sizni xafa qilsa, odatda nima qilasiz?
Gaplashib, muammoni hal qilishga harakat qilasizmi?
Yoki indamay qo‘yasiz, lekin ichingizda o‘sha vaziyatni qayta-qayta o‘ylayverasizmi?
Ba’zida bizning sukutimiz — xotirjamlik emas.
Shunchaki ichimizda aytilmagan gaplar juda ko‘pligidan bo‘ladi.
Qiziq, siz qaysi toifasiz?
💬 Xafa bo‘lganingizda gaplashasizmi yoki jim bo‘lib qolasizmi?
Hamma narsani ichiga yutib yuradigan odamlar bor…
Xafa bo‘lsa ham “hech narsa bo‘lmadi” deydi.
Yig‘lasa ham hech kimga bildirmaydi.
Muammosini boshqalarga aytmay, o‘zi hal qilishga urinadi.
Tashqaridan kuchli ko‘rinadi, ammo ichida qancha gap yig‘ilganini hech kim bilmaydi.
💬 Siz ham hislaringizni ichingizga yutib yuradiganlardanmisiz?
Turmush o‘rtog‘ingizni boshqalar bilan solishtirmang.
❌ Solishtirish — ranjitadi, qadrsizlantiradi va munosabatlarda masofa paydo qiladi.
✅ Qadrini ko‘rish, yaxshi tomonlarini e’tirof etish esa yaqinlik va ishonchni mustahkamlaydi.
Oilada nizo chiqsa, kim birinchi kechirim so‘rashi kerak?⁉️
Bu mavzu juda ham bahsli mavzu.
Er: «Xotin kechirim so‘rashi kerak», deydi.
Ayol esa: «Nega doim men? Erim ham kechirim so‘rasa bo‘lmaydimi?» deydi.
Aslida-chi? 🤔
Oilada kim birinchi kechirim so‘rashi kerak?
Har doim bir tomonmi yoki xatoni anglagan insonmi?
Sizningcha, to‘g‘ri yechim qanday?
Fikringizni izohlarda yozib qoldiring. 👇
Ko‘pchilik ota-onalar shu fikr bilan yashaydi: “Men ko‘rmaganimni bolam ko‘rsin, men yeta olmagan joyga u yetsin.”
Farzandning ehtiyojlari, qiziqishlari va salohiyati sizning orzu va armonlaringizdan boshqacha bo‘lishi mumkin. U sizga emas, o‘ziga tegishli hayotni yashashi kerak.
Lekin psixologik jihatdan bu fikr ortida to‘liq yashab bo‘lmagan orzular, qondirilmagan ehtiyojlar va ichki bo‘shliq yotadi.
✍️Siz farzandingizni qanday yo‘lga yo‘naltiryapsiz — uning yo‘limi yoki siz yeta olmagan manzilingizmi?
Atrofni kuzatarkanman, ko‘p narsalarni — insonlarning harakatlari, maqsadlari va qadamlaridan anglashga harakat qilaman.
Hozir atrofimda farzandi 1-sinfga chiqqan onalar ko‘p. Ularning bolaga bo‘lgan yondashuvi, bolasini tushunmasligi, hislarini inobatga olmasligi meni juda o‘ylantirib, hatto xafa qilmoqda.
Shu kuzatuvlarim va o‘ylantirayotgan narsalarim haqida sizlar bilan yozib boraymi? Sizga qiziqmi?
1-sinfga chiqish bola uchun katta o‘zgarish va stressli davr bo‘lishi mumkin. Buni avvalo biz, onalar, yaxshi anglashimiz kerak.
Maktabga kirishni xohlamaslik, yig‘lash, onasidan ajralishni istamaslik kabi holatlarni ko‘pchilik ota-onalar kuzatyapti. Hatto ayrim bolalarda stress sababli o‘zini yomon his qilish holatlari ham uchramoqda.
Xo‘sh, bu nimadan darak beradi?
Bola yangi muhitga, yangi tartibga, yangi talablarga adaptatsiya qilmoqda. Uning hayotida katta bosqich boshlanyapti.
Shu davrda onaning vazifasi — bolani koyish yoki «sen katta bo‘lding-ku» deyish emas, balki uni tushunish, tinglash va qo‘llab-quvvatlash.
Farzandingiz bilan ko‘proq suhbatlashing. Uning kuni qanday o‘tgani, nimadan xursand bo‘lgani yoki nimadan qo‘rqayotganini so‘rang. Ba’zan bola maslahat emas, shunchaki uni tinglaydigan va tushunadigan insonni izlaydi.
Agar bola o‘z uyida ham tushunilmasa, his-tuyg‘ulari e’tiborsiz qoldirilsa, unda: «Meni hech kim eshitmaydi, tushunmaydi, qabul qilmaydi» degan tuyg‘u shakllanishi mumkin.
Maktabga moslashish — faqat bolaning vazifasi emas. Bu jarayonda ota-onaning mehrli munosabati ham juda katta ahamiyatga ega.
Farzandingizga: «Men sen tomondaman. Seni tushunaman. Birgalikda uddalaymiz» degan tuyg‘uni bering. ❤️
Er-xotin o‘rtasidagi janjal farzandga ham ta’sir qiladi.
Bola hamma gapni tushunmasa ham, uyda hukm surayotgan muhitni his qiladi. Baqiriq, qo‘rquv, sovuqlik — uning qalbida iz qoldirishi mumkin.
Shuning uchun kelishmovchilik bo‘lsa, farzandingiz oldida bir-biringizni ranjitmaslikka harakat qiling.
Chunki bola uchun uy — eng xavfsiz joy bo‘lishi kerak. 🤍