داشتم تبلیغ تور یک هتل را میدیدم؛ هتل هم از قضا در کویری در ایران بود. پیشنهادش بد نبود، تصاویرش هم وسوسهکننده بود و داشتم با علاقه نگاه میکردم که ناگهان متوجه شدم دیگر چندان حواسم به خود هتل نیست. بیشتر انرژی ذهنیام صرف ترجمه همزمان حرفهای گوینده شده بود؛ از فارسی به فارسی.
هر چند ثانیه یک کلمه انگلیسی از راه میرسید. «آوتدور» داشت. کمی فکر کردم و فهمیدم منظور همان حیاط و فضای بیرونی است. بعد رسیدیم به «لیوینگروم»؛ همان اتاق نشیمن خودمان که ظاهراً اگر اسمش را فارسی بگویی بخشی از کیفیتش را از دست میدهد. بعد «پنل» آمد؛ پنلی برای تنظیم گرما و سرما. البته این یکی دستکم یک ابزار مشخص بود، اما باز هم نحوه گفتنش جوری بود که انگار اگر میگفتند «کنترل دمای اتاق»، شأن تکنولوژیک هتل پایین میآمد. کمی بعد هم «سویمینگپول» ظاهر شد. استخر دیگر ظاهراً بهتنهایی جواب نمیداد؛ آب همان آب بود، اما حتماً باید در «سویمینگپول» شنا میکردیم، نه در استخر.
اینجا دیگر برایم موضوع از چند واژه انگلیسی فراتر رفت. با خودم فکر کردم چه اتفاقی افتاده که حیاط دیگر نمیتواند حیاط باشد؟ چه زمانی اتاق نشیمن به «لیوینگروم» ارتقا پیدا کرده و استخر برای حفظ شأن خود نیازمند عنوان «سویمینگپول» شده است؟ شاید اگر میگفتند «هتل حیاط، اتاق نشیمن و استخر دارد»، زیادی معمولی به نظر میرسید. ولی وقتی همه اینها به آوتدور و لیوینگروم و سویمینگپول تبدیل میشوند، آدم احساس میکند شاید برای ورود به هتل هم باید از بخش مهاجرت عبور کند.
کمکم به نظرم رسید که این کلمات خودشان بخشی از امکانات هتلاند. هر واژه انگلیسی انگار یک ستاره دیگر به مجموعه اضافه میکند. حیاط، حیاط است؛ ولی آوتدور لابد چهارستاره است. نشیمن اگر نشیمن باشد، جایی است که آدم مینشیند؛ اما اگر لیوینگروم شود، احتمالاً باید روی مبلش شیکتر بنشینی. استخر هم تا وقتی استخر است، آدم در آن شنا میکند؛ وقتی سویمینگپول شد، شنا هم باید کمی اینترنشنالتر باشد. حتی تنظیم دمای اتاق هم اگر با «پنل» انجام شود، انگار دیگر صرفاً گرم و سردکردن نیست؛ بخشی از یک تجربه مدرن است.
مسئله البته مخالفت با کلمات خارجی نیست. زبان همیشه وام میگیرد و فارسی هم پر از واژههایی است که روزگاری از زبان دیگری آمدهاند و امروز دیگر کسی متوجه خارجیبودنشان نمیشود. چی
ابوذر زمان:
«رای نهایی پرونده کنسرت کاروانسرا صادر شد.
بر اساس رای صادره از شعبه ۱۶ دادگاه تجدیدنظر قم، رای بدوی بدون هیچ تغییری تایید شد. بر این اساس، خانم پرستو احمدی، ۴ نوازنده و ۴ نفر دیگر به ۷۴ ضربه شلاق، ۲ سال ممنوعیت از فعالیت در امور سمعی و بصری و ممنوعیت از خروج از کشور محکوم شدند.
رای صادره قطعی و لازمالاجراست. شعبه ۱۶ دادگاه تجدیدنظر قم بدون توجه به ایرادات موجود در پرونده و بدون برگزاری جلسه رسیدگی، رای صادره بدوی از شعبه ۱۲۲ دادگاه کیفری دو قم را عینا تایید کرده است. اتهامهای این پرونده شامل موارد ذیل است:
۱- اتهام ﺟﺮﯾﺤﻪ دار ﻧﻤﻮدن ﻋﻔﺖ ﻋﻤﻮﻣﯽ از ﻃﺮﯾﻖ ﻗﺒﺢ زداﯾﯽ و ﻫﻨﺠﺎرﺷﮑﻨﯽ ﻗﻮاﻋﺪ ﻋﺮﻓﯽ و اﺧﻼﻗﯽ ﻣﺒﺘﻨﯽ ﺑﺮ ارزش ﻫﺎی اﺳﻼﻣﯽ و ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﻪ ﺗﺮوﯾﺞ اﻟﮕﻮ ﻫﺎی ﻏﺮﺑﯽ در ﻓﺮﻫﻨﮓ اﯾﺮاﻧﯽ اﺳﻼﻣﯽ.
۲-اتهام مشارکت در ﺗﻮﻟﯿﺪ، ارﺳﺎل، ﺗﻮزﯾﻊ و اﻧﺘﺸﺎر آﺛﺎر ﻣﺴﺘﻬﺠﻦ و ﻣﺒﺘﺬل ﺑﻮﺳﯿﻠﻪ ﺳﯿﺴﺘﻢ ﻫﺎی راﯾﺎﻧﻪ ای و ﻣﺨﺎﺑﺮاﺗﯽ.»
BREAKING NEWS
The 2026 #NobelPrize in Physiology or Medicine has been awarded to Karl Deisseroth, Peter Hegemann and Georg Nagel “for their discoveries concerning light-gated ion channels and optogenetics.”
https://x.com/NobelPrize/status/2107041023977513263
دلار را که نباید بر اساس کدملی و از مسیر رسمی بانکها به مردم عرضه کرد؛ این کار که شفاف است و قابل نظارت!
راه درست و اصولی این است که ارز را بدهیم به نورچشمیها تا در سبزهمیدان عرضه کنند؛ آنوقت دیگر کسی نمیفهمد کدام مؤسسه مالی، ارز را زیر قیمت از کدام نورچشمی میخرد و بعد با نرخ بالاتر به مردم میفروشد!
چرا بازی را بر هم میزنید، آقای «راننده رفسنجانی»؟
@azarijahromi
⏺ایلان ماسک به پنتاگون در طراحی و بررسی جنگهای آینده کمک میکند
🔸«پیت هگست»، وزیر دفاع آمریکا، خبر از آغاز پروژهای داد که چگونگی جنگها در آینده و تأثیر پیشرفت سریع فناوریهای نظامی را در آنها بررسی میکند. «ایلان ماسک» بههمراه بنیانگذار کمپانی آندوریل و رئیس پیشین مجلس نمایندگان آمریکا این پروژه پنتاگون را رهبری میکنند.
🔸این طرح «پروژه مریدین» نام دارد و پیت هگست مأموریت آن را بررسی «میدانهای نبرد آینده» و سلاحها و فناوریهایی توصیف کرد که نیروهای نظامی ممکن است در آن میدانها استفاده کنند.
جزئیات بیشتر در دیجیاتو
🔵@digiato
طاعون سیبری: آیا منتظر یک همهگیری جدید باشیم؟ فعلا نه!
هفتهی گذشته یک خانم کارمند مؤسسهی ضدطاعون ایرکوتسک در سیبری (تصویر مطلب)، دو روز پس از بستریشدن با علائم پنومونی شدید جان خودش را از دست داد. روایت رسانههای مستقل این است که او هنگام کار، لولهی آزمایش حاوی عامل طاعون ریوی را شکسته و نزدیک به ۲۰۰ نفر از افراد در تماس با او هم تحت نظر قرار گرفتهاند.
این خبر سروصدای زیادی به پا کرده و خاطرات روزهای آغازین کرونا را زنده کرده است. در اینجا میخواهم توضیح بدهم که حداقل با اطلاعات فعلی نباید نگران یک اپیدمی جدید باشیم:
عامل طاعون یک باکتری است (و نه ویروس) که همین الان هم سالانه هزار تا سه هزار نفر را در جهان مبتلا میکند؛ عمدتاً در کشور ماداگاسکار و کنگو. البته در آمریکا هم بهطور متوسط هفت مورد در سال گزارش میشود.
این بیماری سه شکل دارد اما فقط شکل ریوی از انسان به انسان و با قطرات تنفسی منتقل میشود و همین نگرانیساز است: اگر درمان نشود تقریباً صددرصد کشنده است، اما اگر آنتیبیوتیک طی ۲۴ ساعت اول علائم شروع شود، قابل درمان است.
برای افراد در تماس داکسیسایکلین یا سیپروفلوکساسین یک پیشگیری مؤثر است. به همین دلیل این ماجرا شروع یک همهگیری بزرگ نیست؛ انتقال طاعون با ماسک، فاصلهگذاری، ردیابی تماسها و آنتیبیوتیک متوقف میشود.
پس چرا این همه سروصدا کرده؟
۱. محل وقوع، آزمایشگاه بود نه طبیعت:
یک مورد ابتلا به طاعون در روستایی در ماداگاسکار به خبر تبدیل نمیشود. اما یک مورد ابتلا در یک مؤسسهی تحقیقاتی ضدطاعون یعنی احتمال نقض پروتکلهای ایمنی زیستی.
۲. ابهام و تأخیر در اطلاعرسانی:
طی ۲۴ ساعت اول، مقامهای محلی از بهکاربردن کلمهی «طاعون» پرهیز کردند و فقط گفتند «پنومونی با علت نامشخص». همین خلأ اطلاعاتی، جای خودش را به شایعه داد.
۳. مقیاس واکنش، با روایت رسمی نمیخواند:
نزدیک ۲۰۰ نفر تحت نظر قرار گرفتند، رویدادهای عمومی در ایرکوتسک لغو شد و دربارهی نقض احتمالی مقررات ایمنی هم یک پروندهی کیفری تشکیل شده. وقتی میگویند تشخیص «نامشخص» است ولی واکنش در چنین حدی است، مردم نتیجهی خودشان را میگیرند.
به همه اینها حساسیتهای پساکرونا و داستانهای «نشت آزمایشگاهیاش» را هم اضافه کنید…
✅ خلاصهی ماجرا: فعلا نگران طاعون نباشید و وقتتان را صرف دیگر نگرانی