دوره‌های مدرسه بیدار / ۱۴۰۵

و بر خلاف آنچه در فیلم‌های جریان اصلی و میدان-دار سینما رواج دارد عناصر خشونت‌بار و مشمئزکننده به تنهایی موجب التذاذ تماشاگر از صحنه‌های آزارنده‌ای که می‌بیند نمی‌شوند، صحنه‌های غریب و گاه بی‌معنی و بی‌تناسب آزار و شکنجه‌ی زنان، مانند زمانی‌که دو ملوان سادیست هر بلایی می‌خواهند سر قهرمان مؤنث «شکستن امواج» می‌آورند، یا موقعی که تمام مردان شهری کوچک با خونسردی تمام به قهرمان مؤنث فیلم «داگویل» تجاوز می‌کنند، یا موقعی که مردی به نام کا. با تازیانه‌ای نه-بند قهرمان مؤنث فیلم «نیمفومانیاک» را آنقدر می‌زند تا او را به ارگاسم رساند یا هنگامیکه شخصیت مؤنث «انتی-کرایست» خروسه خود را با قیچی می‌برد ...   در کارنامه‌ی فن‌تریه اسناد رسوایی‌آور زن-ستیزی یکی و دو تا نیست. با وجود این در سینمای او چیزی هست که از حد شکاف محسوس جنسیتی و خشونت با زنان درمی‌گذرد. در این دوره قصد داریم به کمک یکی از مهم‌ترین کتابهایی که در سال‌های اخیر درباره‌ی زنان در سینمای فن‌تریه منتشر شده است فیلم‌های بی‌همتایی را که او در فاصله‌ی ۱۹۹۶ و ۲۰۱۴ آفریده است از منظر سوال‌هایی بازبینیم که کارهای او راجع به رشد و تطور میل و تمایل جنسی و فاعلیت زنان پیش می‌کشند. احمد البشلاوی در کتاب خود ضمن ملاحظه‌ی سیر تطور نظریه‌ی فیلم و فاصله گرفتن آن از چهره‌هایی چون آندره بازن (سینما چیست؟) و کریستیان متس (دال خیالی: روانکاوی و سینما) و لورا مالوی (لذت بصری و لذت‌های دیگر) که پاره‌ای دعوی‌های عام درباره‌ی فیلم‌سازی و تجربه‌ی تماشای فیلم‌ها مطرح کردند و همچنین ایده‌ی وارسی سیاق فرهنگی که با متن فیلم و تماشاگر آن به سان پدیده‌هایی یگانه و ویژه‌ی اوضاع و احوال محلی‌شان برخورد می‌کنند به سراغ روانکاوی لکان و شماری از شارحان معاصر آن می‌رود تا به اسرار سینمای فن‌تریه پی ببرد، چهره‌هایی چون اسلاوی ژیژک و تاد مگوان و ژاک حسون و دیگران.   صالح نجفی متولد  تهران در ۱۳۵۴، فارغ التحصیل رشته‌ی معماری از دانشکده‌ی هنرهای زیبا و ادبیات فارسی از پژوهشگاه علوم انسانی است. او از سال ۱۳۸۳ کار ترجمه‌ و تالیفِ متون گوناگونی را در حوزه‌ی فلسفه، سینما و هنر آغاز کرده است و در حال حاضر ترجمه‌ی آثار سورن کیرکگور را در دست دارد. او از سال ۱۳۹۰ در دانشکده‌ی هنرهای زیبا، دانشگاه هنر و موسسه‌ی پرسش به تدریس تاریخ فلسفه و نقد اشتغال داشته است… خواندن کامل ←