bit.ly/1TOwkDv
◀ چند سیاره در جهان میتواند از حیات پشتیبانی کند؟
برای آن که بفهمید چند سیاره در جهان ما می توانند شرایط مساعد برای وجود حیات را داشته باشند، اول باید تصمیم بگیرید که تعریفی از مفهوم کلی حیات و زندگی داشته باشید. برای آنهایی که آشنایی با این مسئله ندارند، معادله‌ی دریک(drake equation)، معادله ای است که از آن به منظور برآورد تعداد تمدن‌های فرازمینی قابل تشخیص در کهکشان راه شیری استفاده میشود. تنها مشکل این است که معادلۀ دریک پاسخ دقیقی به ما نمی دهد، تنها به ما می گوید با فاکتورهای لازم چنین نتیجه ای بدست می آید و این وقتی جالب می شود که تصور کنیم می توانستیم سیاره ای پیدا کنیم که ساکنانش بجای کربن از بتون ساخته شده باشند.
ما به آب مایع نیاز داریم، آب میتواند مواد شیمیایی را حل کند و انتقال دهد و موجب واکنش های متابولیسمی مهم شود. ما همچنین برای ایجاد و حفظ زندگی به انرژی نیاز داریم؛ پس انرژی نور(از یک ستاره و اتمسفر) یا انرژی شیمیایی(از یک واکنش شیمیایی) باید وجود داشته باشد.به مواد غذایی هم برای ساخت و ادامه دادن زندگی نیازمندیم. یک سیاره با چرخه ی آب، اتمسفر مناسب یا فعالیتهای آتشفشانی می تواند مواد غذایی را دوباره تامین کند و این چرخه را به حرکت در آورد.
شرایطی که برای ادامه حیات لازم داریم خاص و جزئی اند. به هر حال…احتمالا یک سیاره ی دیگر هست؟یا دو تا؟ یا شاید ۶۰ میلیارد سیاره تنها در کهکشان ما باشند که بتوانند از حیات پشتیبانی کنند. بله این درست است…ما به آن خاصی که فکر می کنیم نیستیم. اینطور که معلوم می شود، اکنون دانشمندان معتقدند فقط در کهکشان راه شیری، ۶۰ میلیارد سیاره در منطقه قابل سکونت و حیات پذیر وجود دارد.
منطقه قابل سکونت به مکانی می گویند که یک سیاره به اندازه ای گرم باشد که آب در سطح آن بصورت ِ مایع باشد، بدون آنکه تبخیر شود. همچنین سیاره باید نزدیک یک ستاره باشد یا ابر پوشاننده ای داشته باشد که رطوبت را نگه دارد. با وجود صدها میلیارد ستاره در کهکشان راه شیری، مناطق قابل سکونت بسیاری بیرون از اینجا وجود دارند. بنابراین، این بهترین جوابی است که ما اکنون میتوانیم درباره حیات در کهکشان خودمان که یکی از میلیاردها کهکشان در جهان است بدهیم. هر کهکشان ستاره های فراوانی در خود جای داده که در نزدیکی هر کدام یک سیاره با دمای معتدل میتو
bit.ly/24wVaeK
◀ جهان چه اندازه بزرگ است؟
جهان هستی بزرگ است، اما چه اندازه بزرگ؟ پاسخ این سوال بستگی به این موضوع دارد که جهان ما محدود است یا نامحدود؟ حتی معنای کلمه ی بزرگ هم واضح نیست. آیا ما در حال حاضر در مورد اندازه ی جهانی صحبت میکنیم که قابل مشاهده هست یا اندازه ی واقعی این جهان؟ یکی از مشکلاتی که هنگام بحث در مورد اندازه ی جهان مطرح میشود، این است که جهان در حال گسترش و انبساط است. نور برای این که از کهکشان‌های دوردست به ما برسد، زمان زیادی را سپری میکند، در مدتی که نور این مسیر را طی میکند، جهان همچنان در حال بزرگ شدن است. بنابراین، مشکلی که در مورد این سوال مطرح میشود، این است که معنای مشخصی برای فاصله در مقیاس جهانی نمی‌توان در نظر گرفت. به همین دلیل، منجمان معمولا بر روی سرخ گرایی یا انتقال به سرخ تمرکز میکنند. هرچه این سرخ گرایی بیشتر باشد، کهکشان مورد نظر دورتر بوده و در فاصله ی دورتری از ما قرار گرفته است.
به عنوان مثال، دورترین کهکشانی که تا به حال مشاهده شده، را در نظر می‌‌گیریم. سرخ گرایی این کهکشان برابر ۷.۵ است. به کمک این عدد و محاسبه ی مدت زمانی که نور طی کرده تا از این کهکشان به چشم ما برسد، می‌توان فاصله ی این کهکشان تا زمین را تعیین کرد. در مورد این کهکشان به خصوص، با سرخ گرایی ۷.۵ این فاصله برابر ۱۳ میلیارد سال است. با دیدن این عدد، ممکن است اینطور نتیجه بگیرید که این کهکشان ۱۳ میلیارد سال نوری دورتر از سیاره ی ما قرار دارد، اما در حقیقت ۱۳ میلیارد سال پیش، جهان ما کوچکتر از این بوده است و در نتیجه کهکشان مورد نظر نزدیکتر به زمین بوده است. با در نظر گرفتن این نکته، پس از محاسبه ی این فاصله، عدد حاصل، ۳.۴ میلیارد سال نوری خواهد بود.
در حال حاضر، این کهکشان در فاصله ی بسیار بیشتری از زمین در مقایسه با عدد بالا قرار دارد. پس از اینکه نور از این کهکشان جدا میشود، کهکشان به دور شدن از زمین ادامه میدهد. در حال حاضر این فاصله ۲۹ میلیارد سال نوری است، عددی که قطعا از ۱۳ میلیارد بزرگتر و از ۳.۴ میلیارد هم بسیار بزرگ تر است. معمولا منظور مردم وقتی در مورد اندازه ی جهان می‌‌پرسند، همین عدد(فاصله ی دورترین کهکشان تا ما) است. این فاصله، به عنوان فاصله ی در حال حرکت و البته فاصله و اندازه‌ای که ما اینجا قادر به دیدنش هستیم، ش
bit.ly/1THTIBn
✳ دنیای عجیب کوانتومی
الکترون ها در یک زمان می توانند در دو مکان قرار گیرند… شناور بودن جهان بین بودن یا نبودن… بر اساس نظریه کوانتوم این احتمال وجود دارد که روزی در اتاق نشسته باشیم و ناگهان اتم های بدن ما از هم بپاشدو بعد در مریخ دوباره به هم جوش بخورد و ما در آنجا ظاهر شویم. البته این احتمال چنان کوچک است که برای رخ دادن آن زمانی بیشتر از عمر جهان باید صبر کنیم.
اما در سطوح زیر اتمی ، الکترونها درون اجزا همین کامپیوتر مقابل شما به طور مرتب، شکل مادی خود را از دست داده و مجددا در طرف دیگر(صفحه مانیتور) ظاهر میشوند( در کوتاه ترین فاصله ی زمانی ممکن) الکترون ها این قابلیت را دارد که در یک لحظه در دو مکان قرار گیرند. اگر این سخن اشتباه می بود تمدن ما از هم میپاشید…(یا اصلا مولکول های بدن ما از فرو میپاشید…..منظومه شمسی و دیگر کهکشانها نیز به همین گونه….) اگر اتمها از قوانین نیوتن تبعیت کنند، هربار که با یکدیگر برخورد میکنند متلاشی و از هم پاشیده میشوند. حالا اگر الکترون ها در حالت موازی بین بودن یا نبودن شناور ست، چرا جهان نتواند اینگونه باشد؟
مگر نه اینکه جهان در مرحله ای از عمر خود حتی کوچکتر از یک الکترون بوده است. هر بار احتمال اعمال اصل کوانتوم را به جهان مطرح می کنیم، ناچاریم موضوع جهان های موازی را بررسی کنیم. نظریه کونتوم، موفقترین نظریه فیزیکی همه دوران ها است. بهترین صورتبندی نظریه کوانتوم مدل استاندارد ، ثمره ده ها سال آزمایش به کمک شتاب دهنده های ذرات است. بخشهایی از این نظریه با دقت یک در ده میلیارد مورد آزمایش قرار گرفته اند. اما بدون توجه به اینکه نظریه کوانتوم تا چه حد موفق بوده است، اصول اساسی تجربی آن، مناقشات فلسفی و الهی وسیعی در طول هشتاد سال گذشته ایجاد کرده است. به ویژه اصل اساسی آن که خشم مذاهب را بر انگیخت، زیرا در مورد اینکه چه کسی تقدیر ما را رقم خواهد زد، پرسش می کند.
فیزیکدانان ، داستانی ساختگی را نقل می کنند، که در آن یک رئیس دانشگاه، پس از مشاهده بودجه اختصاص یافته به دپارتمانهای فیزیک، ریاضی و فلسفه گفته است : چرا اینگونه است که شما فیزیکدانها همیشه به چنین تجهیزات گران قیمتی نیاز دارید؟ در حالی که دپارتمان ریاضی چیزی جز کاغذ و قلم و سطل زباله نیاز ندارد و دپارتمان فلسفه از این هم بهتر است، حتی به سطل زباله هم نیا
bit.ly/1KSgsxc
◀ اکسیژن موجود در اتمسفر زمین قدیمی تر است
بازسازی پیدایش و فرگشت حیات روی سیاره ما با سوالاتی مانند چه وقت و تا چه حدی اتمسفر زمین دارای اکسیژن شد ارتباطی پایدار دارد. مطالعات جدید زمین شناسی بر اساس داده های گرینلند غربی نشان می دهد که مقدار کمی از اکسیژن اتمسفر در ۳٫۸ میلیارد سال پیش ایجاد شده است، یعنی ۰٫۷ تا ۰٫۸ میلیارد سال قبلتر از آنچه که قبلا تصور می شد.
امروزه، بسیاری از محققان توافق دارند که اکسیژن اتمسفر زمین در دو مرحله اصلی به وجود آمده است: اولین مرحله که رویداد بزرگ اکسیداسیون نامیده می شود، حدود ۲٫۴ تا ۲٫۵ میلیارد سال پیش رخ داده است و دومین مرحله در عصر نئوپروتروزوییک حدود ۷۵۰ تا ۵۴۰ میلیون سال پیش به وجود آمده است. تصور می شود که مرحله دوم علت ظهور حیوانات در دوران “انفجار کامبرین” است که حدود ۵۴۰ تا ۵۲۰ میلیون سال پیش بوده است.
به تازگی تیم بین المللی از محققان به رهبری پروفسور رابرت فری از وزارت علوم و مدیریت منابع طبیعی در دانشگاه کپنهاگ، مطالعه ای را منتشر کردند که نشان دهنده شواهدی مبنی بر حضور غلظت اندکی از اکسیژن زمین در ۳٫۸ میلیارد سال پیش است. این محققان قدیمی ترین لایه های از آهن ساخته شده ی زمین(BIFها) را از گرینلند غربی مورد تحلیل قرار دادند...
📝 ترجمه: سپیده محمدزاده
جزئیات بیشتر در اینجا::: http://bigbangpage.com/?p=45522
بیگ بنگ چیست؟
در طول پنج قرن گذشته از قدرت مشاهدات و آزمایش و استدلال‌های ریاضی استفاده کرده‌ایم تا سد باورهای اشتباه گذشته را بشکنیم. نوع بشر راهی طولانی و پر فراز و نشیب را در تغییر درک خود از عالم، پشت سر گذاشته است. از عالمی که زمین کوچک مرکز آن بود تا کیهان وسیعی که صدها میلیارد کهکشان چون ذرات گرد و غبار در آن پراکنده‌اند. سر آغاز این هستی به وسیله نظریه بیگ بنگ شرح داده شده است. این نظریه یک مدل کیهان شناسی است که تاکنون از دیدگاه آزمایشات و رصدهای نجومی توانسته است بیشترین تائیدات را از سوی جامعه علمی بین المللی به دست آورد. کیهان شناسان با اصطلاح بیگ بنگ به شرح و تفسیر این ایده می پردازند که جهان از یک حالت نخستین بی نهایت گرم تشکیل شده و تمام کائنات در یک هسته اتم یاحتی کوچکتر از آن جای داشت و در یک لحظه این فضا و زمان آغاز می شود یعنی اینکه یک انفجار بزرگ ( بیگ بنگ ) که حاصل گرانش شدید ناشی از فشردگی بوده، شروع شد....
ادامه ی مقاله و جزئیات بیشتر در اینجا::: http://bigbangpage.com/?p=6230
◀ سقوط درون سیاهچاله چگونه است؟
در نقاط دورتر از سیاهچاله، آثار گرانشی آن نظیر هر جسم معمولی هم جرم آن است. هرگاه ستاره‌ای رمبیده و به سیاهچاله تبدیل شود، بر مدار سیاره‌ها اثری نمی‌گذارد. اما در نزدیکی سیاهچاله، تغییرها در اجرام حیرت‌انگیز و تکان‌دهنده است.
هرگاه شما بخواهید قربانی علم شده و به درون سیاهچاله سقوط کنید، آنها که ناظر بر جهش شما هستند، هنگام حرکت شما به طرف افق رویداد* اثرات عجیبی را مشاهده میکنند که اغلب همراه با آثار نسبیت عام میباشد. هرگاه یک فرستنده‌ی رادیویی را با خود برده و بخواهید مشاهدات خود را توسط امواج رادیویی به اطلاع دیگران برسانید، گیرنده‌ها باید پیوسته به فرکانس‌های پایین و پایین‌تر منتقل شوند. پدیده‌ای که به «انتقال به سرخ گرانشی» موسوم است. در رابطه با این انتقال سرخ، آنها مشاهده خواهند کرد که ساعت الکترونیکی یا بیولوژیکی شما منظماً کند و کندتر میشود. یا به عبارتی اتساع زمانی.
در واقع آنها در طول حیات خود هرگز شاهد رسیدن شما به افق رویداد نخواهند بود. البته شما در دستگاه مرجع خودتان در زمانی کوتاه اما به گونه‌ای ناراحت‌کننده به افق رویداد خواهید رسید. در اولین تماس تماس پایتان با سیاهچاله، جاذبه‌ی گرانشی وارد بر پای شما بیشتر از جاذبه‌ی وارد بر سرتان است. زیرا سر کمی دورتر قرار دارد.«اختلاف» نیروهای گرانشی مؤثر بر اعضای مختلف بدنتان، باعث میشود که بدن شما رو به سیاهچاله افزایش طول و در جهت عمود بر آن تراکم یابد. این اثرها (موسوم به نیروی کشندی) شما را پیش از رسیدن به افق رویداد به غبارگونه‌ای از اتمها تبدیل کرده و نرسیده به افق، این غبارگونه را پراکنده میکند. به عبارتی در یک کلام، شما جان خود را بی‌جهت برای اهداف علم از دست داده‌اید، چون هیچ‌گاه نخواهید فهمید درون یک سیاهچاله چه اتفاقی خواهد افتاد...
بیشتر در ::: http://bigbangpage.com/?p=45256
bit.ly/1R1SRGS
◀ چرا برخی کهکشان ها بسیار درخشان هستند؟
آیا می دانستید که برخی از کهکشان ها نسبت به سایر کهکشان ها در فضا روشن تر هستند؟ در واقع کهکشان راه شیری، خانه ی مارپیچی شکل ما در کیهان، نسبت به برخی از کهکشان های دیگر تاریک است. در این پست محققان توضیح می دهند که چرا برخی از کهکشان ها از دیگر کهکشان ها درخشان تر هستند.
تا همین اواخر چیز زیادی در مورد درخشان ترین کهکشانها در کیهان نمی دانستیم. به لطف تلسکوپ های زیرمیلیمتری و رشته نسبتا جدید نجوم زیرمیلیمتری، اکنون می توانیم اجرامی که قبلا غیر قابل دیدن بود- به ویژه اجرام در طول موج های غیر مرئی بین ۰٫۰۳ میلی متر و ۰٫۱ میلی متر- را ببینیم. نجوم زیرمیلیمتری کهکشان های زیرمیلیمتری که submm ها یا SMG ها نامیده می شود را آشکار ساخته است. به نظر می رسد که SMGها درخشان ترین کهکشان ها در جهان هستند.
مجله “پاپیولار مکانیکس”راه های عملکرد این کهکشان را شرح می دهد و آنها را “اجاقهای انتقال گرما” مینامد. آنها انرژی را از مرگ ستاره ها برای تولید ستاره های جدید بازیافت می کنند. دانشمندان مشاهده کرده بودند که کهکشان های SMG گاز را مانند کهکشان های دیگر پخش نمی کنند. مدل ِ “نارایانان” نشان می دهد که گازی که به بیرون پخش می شود در واقع دوباره به کهکشان باز می گردد. با توجه به بزرگی کهکشان، جاذبه علت احیای گاز و ماندن آن است. در واقع این کهکشان ها، خود کفا هستند. بدلیل جرم بزرگشان، گازهای نزدیک خود را می گیرند و در کوتاه مدت، گاز کار زیادی انجام می دهند که دلیل ِ شدت درخشش این کهکشان ها همین می باشد.نکته جالب دیگر در مورد کهکشان های زیرمیلیمتری این است که آنها ستاره ها را در فرکانس های بسیار بزرگتری نسبت به کهکشان های دیگر شکل می دهند، آنها هر ساله حدود ۱۰۰۰ ستاره جدید تولید می کنند. در مقایسه، ناسا گزارش می دهد که کهکشان راه شیری تقریبا در سال هفت ستاره جدید تولید می کند.
جزئیات بیشتر را در سایت بخوایند::: http://bigbangpage.com/?p=45330
bit.ly/1QY6arN
◀ فیزیکدانان ساختار جدیدی برای درک “زمان” ارائه دادند
فیزیکدانان بر این عقیده اند که زمان به طور کلی نمیتواند پیوسته باشد، اما در عوض آن را به شکل ساختار ِ جامدی از ” کریستال ” ارائه میکنند که ترکیبی مجزا و گسسته از تصاویر لحظه ای توصیف کرده اند. آیا زمان به طور پیوسته جاری است، از یک اتفاق به اتفاق دیگر و بدون هیچ وقفه پیش می رود؟ یا اینکه پر از شکاف ها و ذرات پیکسلی است که یک پدیده غیر واقعی متشکل از عناصر گسسته و بی انتها را شکل می دهد؟ دنیای تجربیات بدست آمده از حواس ما از این ساختار که تصور میشود زمان حرکت میکند پشتیبانی میکند، گرچه تحقیقات جدید، که اخیرا در ژورنال فیزیکی اروپا منتشر شده، پیشنهاد میکند که زمان از آن چیزی که ما فکر می کنیم ذره ای تر است، و این عقیده پیامد مهمی در مکانیک کوانتومی دارد.
مراکز تحقیقاتی به کوچکترین بخش معنادار زمان که تقریبا برابر ده به توان منفی ۴۳ ثانیه است”زمان پلانک” می گویند که بعنوان فاصله ی زمانی مورد نیاز برای گذشتن نور از طول پلانک (حدود 1.6x 10^-35 متر) تعریف می شود. زمان ساکن پلانک در این مقیاس برای فضا-زمان غیر قابل درک است و همین جاست که همه چیز به هم میخورد و معانی خود را از دست میدهد. اما مقاله جدید پیشنهاد می کند که کوتاه ترین واحد زمان ممکن است چندین برابر بیشتر از واحد زمان تعریف شده ی پلانک باشد؛ چنانچه این طور باشد، ممکن است به دنبال آن معادلات اساسی مکانیک کوانتومی مستلزم تغییر شوند، یعنی تغییرات متناسب در توصیف سیستم های مقیاس کوانتومی و پدیده های مرتبط با آن.
اگر معادلات مکانیک کوانتومی مطابق با تحقیقات جدید تغییر داده شوند، منجر به یک تعریف جدید و بسیار کنجکاوانه از “زمان” می شوند. «میر فیضل» نویسنده ی این مقاله از دانشگاه واترلو و دانشگاه لث بریج در کانادا می گوید: « زمان، در اصل، همانند یک “کریستال” دارای شبکه ای بسیار سازمان یافته از “ذرات” گسسته، و یا به طور منظم تکراری است. جهان فیزیکی واقعا شبیه به یکم فیلم یا تصاویر متحرک است که مجموعه ای از این تصاویر بر صفحه نمایش در حال پخش است و توهمی از این تصاویر را خلق میکند.»
جزئیات بیشتر در سایت::: http://bigbangpage.com/?p=45215
◀️کشف طولانی ترین کُسوف ِ ستاره ای
به گفته اخترشناسان دانشگاه هاروارد، خورشید‌گرفتگی‌هایی که از روی زمین امکان دیدن آنها وجود دارد، در مقابل خورشید‌گرفتگی که به تازگی کشف شده ناچیزند.این خورشید‌گرفتگی یا کُسوف که هر ۶۹ سال یکبار در سیستم دو ستاره‌ای TYC 2505-672-1 رخ میدهد ۳٫۵ سال زمینی ادامه دارد. اخترشناسان هاروارد در حین مطالعه روی بیش از ۱۰ هزار تصویری که توسط رصدخانه AAVSO و برنامه DASCH ثبت شده‌اند، موفق به ردیابی این کسوف ۳٫۵ ساله شدند.
اخترشناسان با بررسی داده‌های جدید‌ترین خورشید‌گرفتگی‌های رخ داده در این سیستم توانستند مدت این رویداد را محاسبه کنند. فاصله زیاد میان دو ستاره که تقریبا برابر فاصله میان خورشید تا اورانوس است، عامل طولانی بودن فاصله میان هر خورشید‌گرفتگی به شمار می‌رود. این سیستم ستاره‌ای درحدود ۱۰ هزار سال نوری تا زمین فاصله دارد...
ادامه و جزئیات بیشتر::: http://bigbangpage.com/?p=45169
bit.ly/1XIKwgp
◀ انرژی و ماده تاریک
🌀 انرژی تاریک
در کیهان‌شناسی، انرژی تاریک نوعی انرژی فرضی و شگفت‌انگیز است که سرعت انبساط جهان را می‌افزاید. انرژی تاریک رایج‌ترین راه برای توضیح‌دادن مشاهدات اخیر است که می‌گویند جهان با آهنگ رو به افزایشی (با شتاب) منبسط میشود. در مدل استاندارد کیهان‌شناسی حدود ۷۳٪ از جرم-انرژی جهان از انرژی تاریک ساخته شده است. توضیح پیچیده ریاضیاتی انرژی تاریک نظریه میدان اسکالر می باشد.
🌀 مادۀ تاریک
مادۀ تاریک ، در اخترشناسی و کیهان‌شناسی، مادّه‌ای فرضی است که چون از خود نور (امواج الکترومغناطیسی) گسیل یا بازتاب نمی‌کند، نمی‌توان آن را مستقیما” دید، اما از اثرات گرانشی موجود بر روی اجسام مرئی، مثل ستاره‌ها و کهکشانها، می‌توان به وجود آن پی برد. بر اساس مشاهدات فعلی، که بر روی ساختارهایی بزرگتر از کهکشانها صورت گرفته‌است، و همچنین مطالب مربوط به انفجار بزرگ، ماده تاریک و انرژی تاریک تشکیل دهنده بخش زیادی از جرم موجود در جهان قابل مشاهده است. اجزای ماده تاریک جرم بسیار بیشتری از قسمت دیده شدنی کائنات دارند. فقط حدود ۴٪ از مجموع کل ماده در کیهان را می‌توان مستقیم مشاهده کرد، که این مقدار شامل باریونها و تابش‌های الکترومغناطیسی نیز میشود. همچنین تصور میشود که ۲۳٪ از ماده تاریک تشکیل شده باشد و ۷۳٪ باقی مانده را نیز انرژی تاریک تشکیل داده باشد، که همانند ماده تاریک در فضای کائنات توزیع شده و به همان اندازه ماده تاریک ناشناخته و مجهول مانده‌است. تعیین خواص و ویژگی‌های این توده ناشناخته به یکی از مهمترین مسائل کیهان‌شناسی مدرن و فیزیک ذرات تبدیل شده‌است. این نکته قابل ذکر است که اسامی «ماده تاریک» و «انرژی تاریک» در بیشتر مبین عدم اطلاع انسان از ماهیت این دو ماده و ناشناخته بودن آن است.
ادامه ی این مقاله و بیشتر در::: http://bigbangpage.com/?p=67
◀ کشف سیاهچاله ای غول پیکر با جرمی ۲۱ میلیارد برابر خورشید
کهکشان بیضوی شکل NGC 4889 یکی از درخشان ترین و بزرگترین کهکشان ها در خوشه ی کما است، که به ظاهر نسبتا عادی و غیر فعال است. با این حال، ستاره شناسان از کشف یکی از بزرگترین سیاهچاله ها در مرکز این کهکشان خبر دادند.
این کهکشان که حدود ۳۰۰ میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد، در مرکز خود سیاهچاله ی کلان جرمی دارد که دارای افق رویدادی – سطحی از سیاهچاله که در آن حتی نور هم نمی تواند از چنگال گرانشی سیاهچاله فرار کند-با قطر حدود ۱۳۰ میلیارد کیلومتر دارد. چنین قطری نزدیک به ۱۵ برابر قطر مدار سیاره نپتون به دور خورشید است. سیاهچاله این کهکشان با جرمی ۲۱ میلیارد برابر خورشید، در نوع خود رکوردشکن محسوب میشود. در مقایسه، سیاهچاله کهکشان راه شیری از جرمی در حدود چهار میلیون برابر خورشید و افق رویدادی به اندازه یک پنجم مدار سیاره عطارد برخوردار است.
به گفته ی اخترشناسان سیاهچاله این کهکشان عظیم در حال حاضر مرحله بلعیدن ستاره و خوردن ماده را گذرانده است. در واقع، کهکشان میزبان، از چنان آرامشی برخوردار است که ستارگان در آن مجددا شروع به شکل‌گیری کرده و به آرامی در محیط اطراف گردش میکنند. محققان معتقدند، کهکشان NGC 4889 با توجه به انتشار انرژی که هزار برابر بیشتر از کهکشان راه شیری است به عنوان یک اختروش طبقه بندی می شود. این سیاهچاله عظیم اکنون در حالت خواب قرار دارد زیرا هیچ ماده دیگری برای تغذیه در دیسک رشد چرخان آن باقی نمانده و منتظر وعده غذایی آسمانی بعدی خود است.
ادامه و جزئیات بیشتر::: http://bigbangpage.com/?p=44957
💥 تقویم کیهانی
جهانی که در آن زندگی میکنیم در حدود 13.8 میلیارد سال عمر دارد که اگر این مدت را به صورت یک تقویم یک ساله از آغاز تا به امروز درآوریم تاریخ بدین سان خواهد بود: هر ماه کمی بیشتر از یک میلیارد سال خواهد بود و هر روز تقریباً معادل چهل میلیون سال و هر دقیقه ی تقویم کیهانی تقریباً معادل 27 هزار و 800 سال است. تقویم کیهانی در ساعت 24 روز 30 ام اسفند ماه به امروز ما میرسد...
روز اول فروردین لحظه ی تحویل سال، انفجار بیگ بنگ صورت میپذیرد. دنیا به مدت 5 روز(200 میلیون سال) در تاریکی به سر میبرد. گرانش توده های گاز را در کنار هم قرار داده و آنها را گرم میکند تا اینکه سرانجام نخستین ستاره ها درخشش خود را در روز دهم فروردین آغاز میکنند، در سیزدهم فروردین ستاره های پدید آمده به یکدیگر میپیوندند و نخستین کهکشان های کوچک را ایجاد میکنند، این کهکشان ها نیز در هم ادقام میشوند تا کهکشان های بزرگتر را ایجاد کنند از جمله کهکشان راه شیری که در پانزدهم خرداد پدید آمد، خورشید ما در سی ام آبان ماه پدید آمد( چهار و نیم میلیارد سال قبل) و روز بعد زمین و باقی سیارات منظومه شمسی با شروعی دشوار پدیدار شدند، در روزهای ابتدایی دی ماه به طرز ناشناخته ای نشانه هایی از حیات بر روی زمین پدیدار شد؛ بسیاری بر این عقیده اند که حیات از جای دیگری از کهکشان راه شیری به روی زمین آمد،( در زمان پیدایش حیات بر روی زمین بیش از 10.3 میلیارد سال از پیدایش کهکشان ها میگذشت!) در هشتم بهمن ماه کیهانی حیات بر روی زمین آشکار شد، موجودات میکروسکوپی بر روی زمین نفس میکشیدند، راه میرفتند، غذا میخوردند و به محیط اطرافشان واکنش نشان میدادند.
در پانزدهم اسفند ماه زندگی در دریا ها اوج گرفت، گویا خشکی ها هم مساعد تر شده بودند و انفجاری از نظر تنوع ایجاد شد، گیاهان و حیوانات بزرگتری به وجود آمدند، تیکتئالیک یکی از اولین جانورانی بود که پا بر خشکی نهاد... جنگل ها، دایناسور ها، پرندگان، حشرات، همه ی آنها در هفته ی آخر اسفند ماه تکامل پیدا کردند، اولین گل در 26 ام اسفند ماه شکوفا شد، در ساعت 6 و 24 دقیقه ی بامداد روز 28 ام اسفند در تقویم کیهانی (چیزی در حدود صد میلیون سال پیش) سیارکی با زمین برخورد کرد و باعث انقراض آخرین گونه ی دایناسورها شد، و اما ما انسان ها !... ما در آخرین روز تقویم کیهانی و در آخرین ساعت ا
◀ چگونگی شکل‌گیری سیارات در اطراف ستارگان دوتایی
گروهی از محققان با استفاده از آرایه میلیمتری/زیرمیلیمتری بزرگ آتاکاما (آلما) جزئیاتی از مراحل اولیه شکل‌گیری سیارات در اطراف ستارگان دوتایی را ارائه دادند.
محققان در قرص پیش سیاره‌ای یک ستاره دوتایی موفق به کشف ناحیه برجسته هلالی شکلی شدند که به طور آشکار عاری از گاز است. این نتیجه بینش جدیدی درباره پتانسیل شکل‌گیری سیارات یک سیستم دوتایی فراهم میکند. محققان همواره بر سر درک چگونگی شکل‌گیری سیارات در سیستم‌های ستاره‌ای دوتایی بحث داشته‌اند. مدل‌های اولیه نشان میدهد که مغناطیس کششی بین دو جرم ستاره‌ای، سیارات جوان را به مدارات بیرون از مرکز فرستاده و احتمالا آنها را به طور کامل از سیستم خانه‌شان خارج خواهد کرد و یا باعث برخورد آنها با ستارگانشان میشود.
اگرچه طبق شواهد تجربی، سیارات در مدارهای پایدار در اطراف ستارگان دوتایی شکل گرفته و حفظ میشوند. اخترشناسان برای درک بهتر نحوه شکل‌گیری و استخراج این گونه سیستم‌ها با استفاده از آلما نگاهی دقیق‌تر به شکل گیری دیسک سیاره ای اطراف HD 142527 داشته‌اند. HD 142527 یک ستاره دوتایی است که در فاصله ۴۵۰ سال نوری از زمین و در خوشه‌ای جوان با نام گروه انجمن عقرب- قنطورس قرار دارد. ستاره ی اصلی بیش از دو برابر جرم خورشید ما و ستاره همدم کوچکتر تنها حدود یک سوم جرم خورشید را داراست، فاصله ی این دو ستاره یک میلیارد مایل از هم میباشد...
ادامه و بیشتر::: http://bigbangpage.com/?p=44792
◀ شبیه سازی مخلوط ابرداغ اولیه کیهان در شتاب دهنده سرن
محققان شتاب دهنده ی هادرونی بزرگ (LHC) در سرن با ایجاد برخورد میان اتم های سرب با انرژی بسیار بالا در شتاب دهنده ذرات ۲۷ کیلومتری موفق به باز آفرینی مخلوط ابرداغ اولیه (Primordial Soup) کیهان در مقیاسی بسیار کوچکتر شدند. در میان دست اندرکاران این پروژه عظیم، محققانی از موسسه نیلز بور توانستند خواص این مخلوط ابرداغ اولیه کیهانی را که به پلاسمای کوارک-گلوان نیز موسوم است، با دقتی بسیار بالا در شرایط انرژی بالای شتاب دهنده اندازه گیری کنند و نتایج آن را برای مرجع اعتبارسنجی و بررسی مقالات فیزیک و نجوم (Physical Review Letters) ارسال کردند.
چند میلیارد میلیاردیم ثانیه پس از بیگ بنگ، کیهان تبدیل به مخلوط بینهایت چگال و داغی موسوم به مخلوط ابرداغ اولیه متشکل از ذرات بنیادین، به ویژه کوارک ها و گلوان ها گردید. این حالت از ماده پلاسمای کوارک – گلوئون نام دارد. با ایجاد برخورد میان هسته های اتم سرب با انرژی بسیار بالایی معادل ۵٫۰۲ ترا الکترون ولت (TeV) در قدرتمندترین شتاب دهنده ذرات در جهان با طول ۲۷ کیلومتر در سرن، بازآفرینی این حالت خاص از ماده ممکن گردید و با آشکارساز آلیس خواص آن مورد اندازه گیری و آزمون قرار گرفت....
🚩 ادامه ی مقاله و بیشتر::: http://bigbangpage.com/?p=44399
شکار یک سحابی بازتابی ِ خیره کننده
در این تصویر جدید و خیره کننده از توسط تلسکوپ ِ رصدخانه سیلا در شیلی، ستاره ای بسیار جوان را می بینیم که سحابی IC 2631 را روشن کرده است. سحابی IC 2631 از نوع سحابی بازتابی است. سحابی بازتابی ابری از غبار کهکشانی است که نور ستاره نزدیکش را در فضا منعکس می کند و نور خیره کننده ای را به نمایش می گذارد. این سحابی نورانی ترین شیء در مجموعه کامالئون (Chamaeleon Complex)است، ابر بزرگی از گاز و غبار که تعداد بسیار زیادی از ستارگان تازه متولد شده و در حال شکل گیری را در خود جای داده. این مجموعه در ناحیه جنوبی صورت فلکی آفتاب پرست در فاصله ۱۵ سال نوری از زمین واقع است.
سحابی IC 2631 روشنایی خود را مدیون ستاره ای بسیار جوان بنام HD 97300 می باشد. به رغم حضور پر اهمیت این ستاره باید آن را از نقطه نظر جرم نیز مورد بررسی قرار داد. این ستاره از نوع ستارگان تی ثوری(نوعی ستاره ی متغیر) است، که جوانترین مرحلۀ قابل رویت از زندگی ستارگان نسبتاً کوچک را نشان می دهد. هنگامی که این ستارگان به بلوغ می رسند جرم خود را از دست داده و منقبض می شوند؛ اما در طی مرحله تی ثوری، این ستارگان هنوز به اندازه کوچک شده نهایی خود که قرار است میلیاردها سال در آن اندازه بعنوان یک ستاره به زندگی خود ادامه دهند، نرسیده اند....
ادامه و در اینجا::: http://bigbangpage.com/?p=44170
bit.ly/2412dfH
◀ هاوکینگ: یک سیاهچالۀ کوچک میتواند کل برق زمین را تامین کند!
📝 استیون هاوکینگ، فیزیکدان نظری و کیهان‌شناس مشهور جهان در تازه‌ترین سخنرانی خود اعلام کرده انسانها می‌توانند یک سیاهچاله کوچک را به منبع تامین انرژی کل زمین تبدیل کنند. همین یک سیاهچاله کوچک میتواند کل زمین را از بین ببرد.
هاوکینگ اعلام کرده که یک سیاهچاله کوچک به اندازه یک کوه اشعه ایکس و اشعه گاما از خود به اندازه ۱۰ میلیون مگاوات ساطع می کند که برای تامین برق تمام جهان کافی است. این حرف از لحاظ تئوری درست است اما در عمل انسانها باید بتوانند اول سیاهچاله‌ای را پیدا کنند و بعد هم بتوانند راهی کشف کنند که تمام انرژی آن را به صورت امن که کل تمدن بشر نابود نشود مورد استفاده قرار گیرد. هاوکینگ خودش هشدار داده که احتمالا بسیار سخت خواهد بود که بدون آنکه این انرژی بتواند به انسانها آسیب بزند بشر بتواند از آن استفاده کند و سیاهچاله را به اصطلاح تحت کنترل خود درآورد.
او گفت: این کار آسانی نخواهد بود. شما نمی‌توانید یک سیاهچاله را مثلا در یک نیروگاه نگه دارید چون به سمت مرکز زمین فرو می‌رود. راهکار دیگر این است که سیاهچاله در مدار زمین و فاصله مناسب با ما قرار بگیرد تا بتوان از انرژی ساطع شده استفاده کرد. هنوز اما کسی در دنیا نتوانسته است سیاهچاله کوچک را پیدا کند. هاوکینگ با شوخی در این رابطه گفت: هنوز کسی نتوانسته سیاهچاله‌ای با این جرم کشف کند چون اگر پیدا شده بود من الان جایزه نوبل گرفته بودم! استیون هاوکینگ با وجود توانایی‌های بسیار در زمینهٔ کیهان‌شناسی، تاکنون جایزه نوبل را کسب نکرده است.
منابع بیشتر:::http://bigbangpage.com/?p=44163
bit.ly/1Qu6ePP
◀ آیا اشیا واقعا وجود دارند یا جهان یک توهم است؟
🔸 آیا جهان ما واقعی است یا هولوگرامی در پهنه گیتی؟ آیا روزی می توان پرده از راز هستی برداشت و پاسخ مناسبی برای پرسشهای بشر یافت؟ از این دست پرسشها در تمام اعصار ذهن بشر را درگیر خود کرده است، یکی از آن رویدادها در سال ۱۹۸۲ در دانشگاه پاریس به وقوع پیوست. یک تیم تحقیقاتی که توسط فیزیکدان آلن اسپکت هدایت می شد آزمایشی را انجام داد که ممکن است مهمترین آزمایش قرن بیستم باشد. برخی نیز معتقدند کشف او ممکن است چهره علم را دگرگون سازد.
اسپکت و تیمش کشف کردند که تحت شرایطی، ذرات زیراتمی نظیر الکترونها صرف نظر از فاصله بین آنها قادرند با یکدیگر بطور همزمان ارتباط داشته باشند. مهم نیست فاصله آنها از هم ده فوت یا یک میلیارد مایل باشد. هر ذره همیشه به گونه ای می داند که دیگری چه می کند. مشکل این شاهکار در این است که اصل مسلم فرض شده اینشتین را نقض می کند که هیچ ارتباطی نمی تواند سریعتر از سرعت نور سفر کند. زیرا سفر سریعتر از سرعت نور برابر است با شکستن مانع زمان ، این دور نمای ترسناک سبب شده تا برخی فیزیکدانان کوشش کنند با روشهای پر زحمت و به تفصیل یافته های اسپکت را توجیه کنند.
فیزیکدان دانشگاه لندن دیوید بوهم معتقد است یافته های اسپکت دلالت بر این دارد که واقعیت عینی وجود ندارد و در عمل جهان یک هولوگرام تفصیلی شبح گونه، عظیم و با شکوه است. برای درک اینکه چرا بوهم چنین ادعای شگفت انگیزی می کند، باید ابتدا کمی در مورد هولوگرام دانست. یک هولوگرام عکسی سه بعدی است که با کمک لیزر ساخته می شود. برای ساخت یک هولوگرام، شیئی که باید مورد عکاسی قرار گیرد ابتدا در نور یک اشعه لیزر غرق می شود، سپس اشعه دومین لیزر با انعکاس نخستین اشعه برخورد می کند و بر می گردد که به یک الگوی تداخلی منجر می شود. وقتی فیلم ظاهر می شود، یک گرداب چرخشی بی معنی از نور و خطوط تیره بنظر می رسد. اما بمحض آنکه فیلم ظاهر شده با پرتوی اشعه لیزر دیگری روشن شود، یک تصویر سه بعدی از شیئی اصلی ظاهر می شود.
اگر هولوگرام یک گل سرخ از وسط به دونیم شود و بعد با پرتوی اشعه لیزر روشن شود، مشخص می شود هر نیمه باز تصویر کامل گل سرخ را نشان می دهند. در واقع ، حتی اگر این نیمه ها مجددا نصف شوند، باز هم هر کدام حاوی نسخه دست نخورده تصویر اصلی ولی کوچکتر می با
◀ بزرگترین سیارۀ سنگی بیگانه کشف شد!
دانشمندان یک سیاره جامد سنگی جدید را کشف کرده‌اند که اندازه آن، در حدود نیمی از اندازه نپتون بوده و از سنگ خالص تشکیل شده است. این سیاره که شبیه یک توپ بزرگ سنگی است، BD + 20594b نام دارد و از سیارات سنگی شناخته شده دیگر بزرگتر است. به گفته ی اخترشناسان، این سیاره حدودا به اندازه نیمی از قطر نپتون بوده و صد در صد سنگی است و به تصور دانشمندان سیاره‌ای به این بزرگی احتمالا باید گازدار باشد.
نستور اسپینوزا، متخصص اختر فیزیک در سانتیاگو و همکارانش طی گزارشی اعلام کردند: BD + 20594b حدود ۵۰۰ سال نوری از زمین فاصله داشته و در صورت فلکی برج حمل قرار دارد. جرم این سیاره در حدود ۱۶ برابر جرم زمین و عرض آن فقط کمی بیش از دو برابر عرض زمین و چگالی آن حدود ۸ گرم در هر سانتیمتر مکعب است. در مقایسه، چگالی زمین ۵٫۵ گرم در هر سانتیمتر مکعب است. این سیاره صخره ای جدید در سال ۲۰۱۵ با تلسکوپ فضایی کپلر کشف شد...
ادامه و جزئیات بیشتر: http://bigbangpage.com/?p=44094
◀ تپه‌های فعال و اسرارآمیز پلوتو
دانشمندان به نمونه ای دیگر از فعالیت های زمین شناسی فریبنده ی پلوتو پی برده اند: تپه های آب یخ‌زده که بر دریایی از یخ نیتروژن شناور و فعال شده و با آن جابجا می شوند، درست مانند کوه های یخ در اقیانوس منجمد شمالی زمین. این تپه‌ها روی دشت یخ‌زده وسیعی، که به طور غیررسمی اسپوتنیک پلانیوم(Sputnik Planum) نام گرفته و در قلب پلوتو، قرار گرفته‌اند و شبیه به نسخه مینیاتوری انبوه کوه‌های بزرگتری هستند که در مرز شرقی فلاته اسپوتنیک دیده میشود. این تپه‌ها هنوز هم نمونه‌های دیگری از فعالیتهای زمین‌شناسی فراوان و جذاب پلوتو به شمار می‌آیند.
از آنجا که یخ آب چگالی کمتری از یخ نیتروژنی دارد، دانشمندان معتقدند که این تپه‌های آب یخ‌زده بر دریایی از نیتروژن یخ‌زده شناورند و مانند کوه های یخ در اقیانوس منجمد شمالی زمین روی آن جابه‌جا میشوند. همانطور که در تصویر می‌بینید، عکس سمت راست تصویر بزرگنمایی بخشی از نمای سمت چپ است که بیشتر نیمکره رویارویی پلوتو را می‌پوشاند. این تصویر توسط دوربین نور دیدنی چندطیفی (MVIC) نیو هورایزنز گرفته شده است. هر پیکسل تصویر هم‌ارز ۳۲۰ متر است و پهنای کمی بیش از ۵۰۰ کیلومتر در ۳۴۰ کیلومتر را می‌پوشاند. عکس از فاصله ۱۶ هزار کیلومتری پلوتو و حدود ۱۲ دقیقه پیش از رسیدن فضاپیمای افق های نو به کمترین فاصله آن در ۱۴ جولای ۲۰۱۵ گرفته شده است.
جزئیات بیشتر در::: http://bigbangpage.com/?p=44012
bit.ly/1K7JWGS
◀ وقتی دو پروتون با سرعتی نزدیک ِ نور به هم برخورد کنند چه روی می دهد؟
برخورد دهنده هادرونی بزرگ (LHC) بزرگترین ماشین ساخت بشر تا به حال است- که با پرتاب کردن پروتون ها به سوی یکدیگر با سرعتی نزدیک به سرعت نور اختصاص دارد. این برخورد دهنده ۵ آوریل و پس از ارتقا دادن هایی دو ساله به کار افتاد.نوع جدید و بهبود یافته برخورد دهنده هادرونی نیروی لازم برای برخوردهایی را ایجاد خواهد کرد که از هر برخورد دیگری که تا به حال بر روی کره زمین روی داده نیرومندتر است. این ماشین این کار را با تولید پرتوهای پروتون انجام می دهد- ذراتی در اتم که بار مثبت گرفته اند- و آنها را در مداری ۱۷ مایلی پرتاب می کند تا به سرعتی نزدیک به سرعت نور برسند. زمانی که پروتون ها برخوردی سر به سر با هم دارند، منفجر می شوند و ابرهای گاز داغ مملو از ذرات زیر اتمی بی نظیر ایجاد می کنند.
اولین گام تبدیل هیدروژن به پروتون است. هیدروژن عنصر خاصی است زیرا اتم هایش تنها دو جزء دارند: یک الکترون و یک پروتون. اتم های دیگر عناصر، چندین الکترون و پروتون دارند و همچنین ذرات خنثی ایی دارند که نوترون نامیده می شوند. بنابراین تفکیک پروتون ها با این روش آسان تر است: تنها از یک میدان الکتریکی برای کنار زدن اتم های هیدروژن استفاده کنید تا فقط پروتون ها باقی بمانند.
یک پرتو از پروتون های منفرد در جهت عقربه های ساعت ارسال می شوند و به دور تونل ۱۷ مایلی عظیمی در برخورد دهنده هادرونی بزرگ سرعت می گیرند؛ درحالی که پرتو دوم پروتون ها در خلاف جهت عقربه های ساعت ارسال می شوند. ال اچ سی، لوله های شتاب دهنده ای دارد که سرعت پرتو پروتون را تاجایی افزایش می دهد که در کسری از ثانیه با سرعت نور حرکت کند. آهنرباهای فوق سرد در مسیر تونل قرار دارند و همانند فرمان عمل می کنند تا پرتوها را در مسیر نگه دارند. هر پرتو پروتون دسته های ۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰ تایی از پروتون ها را دارد و تنها یک دسته از ۱۰۰ میلیارد پروتون تشکیل شده است. قبل از اینکه پروتون ها برخورد کنند، تمامی آن پروتون ها در جریانی که باریک تر از پهنای یک تار مو است فشرده می شوند. سرن (CERN) در توصیف برخورد دهنده بزرگ هادرونی اش می نویسد:« ذرات بقدری کوچک هستند که وظیفه برخورد دادنشان شبیه به شلیک دو سوزن به فاصله ده کیلومتر از هم با چنان دقتی است که میان راه به هم بر
در میان سحابی سر اسب
یکی از زیباترین و شناخته شده‌ترین دیدنی‌های نجومی، سحابی سر اسب است که می‌توان آن را در ظلمت آسمان درست در جنوب ستاره درخشان صورت فلکی شکارچی (جبار) یعنی زتا، ستاره سمت چپ از بین سه ستاره کمربند شکارچی مشاهده کرد. سحابی سراسب یک سحابی تاریک در ابر مولکولی شکارچی است و ۱۵۰۰ سال نوری تا زمین فاصله دارد.
این سحابی یک ابر به شدت متراکم، سرد و تاریک غبار و گاز است که به صورت نیم‌رخی سیاه در برابر سحابی فعال و درخشان IC 434 قرار گرفته است. سحابی در حدود ۱۶ سال نوری پهنا و جرمی در حدود ۳۰۰ برابر جرم خورشید دارد. شکل سر اسب توسط ماده متراکم بین‌ستاره‌ای به وسیله انرژی تابشی حاصل از ستاره‌ی داغ جوان صورت فلکی شکارچی، سیگما، شگل گرفته است.
مطالب علمی- نجومی: bigbangpage.com
◀ آیا کهکشان راه شیری مرده است؟
دانشمندان بر این باورند که کهکشان راه شیری که ما در آن ساکن هستیم، میلیاردها سال پیش به یک زامبی کهکشانی تبدیل شده؛ به این معنا که مرده است اما همچنان به پیش می‌رود. به گفته دانشمندان، کهکشان همسایه ما یعنی «آندرومدا» تقریبا یک میلیارد سال پیش مرده است اما به تازگی نشانه‌هایی از مرگش دیده شده است. به نظر میرسد که کهکشانها هم نابود میشوند؛ به این معنا که با فرآیندهایی کاملا متفاوت، دیگر برای تولید ستاره در کهکشان گازی تولید نمی کنند. اینکه چطور و چگونه کهکشانها خاموش میشوند و در واقع، شکل‌گیری ستارگانشان را ادامه نمی‌دهند و شکل خودشان هم تغییر میکند، سوال بزرگی در اخترشناسی است.
کهکشانها سیستم‌های پویایی هستند که به صورت مداوم گاز تولید میکنند و بخشی از آنها را به ستاره تبدیل میکنند. کهکشانها هم همانند انسانها به غذا نیاز دارند. غذای کهکشانها توسط گاز هیدروژن از شبکه کیهانی تامین می شود. شبکه کیهانی متشکل از رشته‌ها و هاله‌های ماده تاریکی است که بزرگترین ساختار را در کیهان می‌سازند. با خنک شدن این گازها و افتادن آنها در هاله‌های ماده تاریک، دیسکی به‌وجود می‌آید که با خنک شدن بیشتر در نهایت به یک ستاره تبدیل میشوند. با افزایش سن و مرگ ستاره‌ها، برخی از این گازها از طریق باد ستاره ای یا ابرنواخترها دوباره به کهکشان برمی‌گردند. زمانی که ستارگان عظیم در آستانه نابودی و انفجار قرار می‌گیرند، گازهای اطراف آنها داغ میشود و روند خنک شدن را کاهش می‌دهند. این روند حالتی را به وجود می‌آورد که ستاره‌شناسان آن را بازخورد می‌نامند. شکل‌گیری ستاره‌ها در کهکشان یک روند خود تنظیم است. گرمایش ناشی از انفجار ستاره‌های مرده به این معنی است که گازها قادر به خنک شدن نیستند و در نهایت تولد ستاره‌های جدید را متوقف میکنند.
کهکشان راه شیری هنوز هم گازهای جریان یافته را به ستاره تبدیل میکند اما اتفاقی رخ میدهد و موجب از بین رفتن منبع گاز تازه میشود. شاید این کهکشان به داخل خوشه‌ای عظیم از کهکشانها افتاده است، جایی که گازهای داغ داخل خوشه، جریان گازهای تازه را قطع میکند یا اینکه، هاله ماده تاریک کهکشان تا اندازه‌ای رشد میکند که گازهای واردشده را تا اندازه‌ای داغ کند و همین امر موجب میشود که نتوانند در مدت زمان لازم خنک شوند. با این حال،