خوشه پروین

مرغ سحر مرغ سحر ناله سر کن داغ مرا تازه تر کن ز آه شرر بار این قفس را بر شکن و زیر و ز بر کن بلبل پر بسته ز کنج قفس در آ نغمه آزادی نوع بشر سرا وز نفسی عرصه این خاک توده را پر شرر کن ظلم ظالم جور صیاد آشیانم داده بر باد ای خدا ای فلک ای طبیعت شام ما شام ما را سحر کن نو بهار است گل ببار است ابر چشمم ژاله بار است این قفس چون دلم تنگ و تار است شعله فکن در قفس ای آه آتشین دست طبیعت گل عمر مرا مچین جانب عاشق نگه ای تازه گل از این بیشتر کن مرغ بی دل شرح هجران مختصر مختصر کن عمر حقیقت به سر شد عهد و وفا پی ز سر شد ناله عاشق، ناز معشوق هر دو دروغ و بی اثر شد راستی و مهر و محبت فسانه شد قول و شرافت همگی از میانه شد از پی دزدی وطن و دین بهانه شد(دیده تر شد) ظلم مالک جور ارباب زارع از غم گشته بی تاب ساقر اغنیا پر می ناب جام ما پر ز خون جگر شد ای دل تنگ ناله سر کن از قوی دستان حذر کن از مساوات صرف نظر کن ساقی گل چهره بده آب آتشین پرده دلکش بزن ای تار دل نشین ناله بر آر از قفس ای بلبل حزین کز غم تو دیده من پر شرر شد از غم تو دیده من پر شرر پر شرر شد