کامنتینگ

۰۰۰ادامه قبل و دستگاه را باز کردند و از میانِ چرخ‌دنده‌ها همان کودکی بیرون آمد که سال‌ها پیش از پشتِ شیشهٔ هیچ شعری دست تکان می‌داد کاغذی در دست داشت و آن را به کارگر داد و گفت: «این شعری‌ست که هرگز نوشته نشد اما همیشه خوانده می‌شد» و کارگر کاغذ را گرفت کاغذ خالی بود اما او تا انتهایش خواند و گریست --- و سحرگاه در گورستانِ شعرها سنگی بود که روش نوشته بودند: «اینجا شعری آرمیده که هرگز سروده نشد اما پیش از مرگ در سینهٔ هزاران نفر خوانده شده بود» و باد از روی سنگ گذشت و سنگ ترک برداشت و از ترک کلمات بیرون ریختند کلماتی که هرگز به هم نرسیده بودند اما برای لحظه‌ای روی خاک کنارِ هم آرام گرفتند بعد باد آهسته از میانشان گذشت و کلمات یکی‌یکی دوباره به درونِ سنگ برگشتند انگار هنوز وقتِ تولدشان نرسیده بود و همان شب پشتِ درِ بستهٔ دفتری شعری دوباره ایستاد نه برای آنکه نوشته شود برای آنکه روزی کسی جرئت کند بخوانَدَش پیش از آنکه بنویسدش ۰۰۰ادامه دارد