همراهان آزادی

به نام خدا مادران ایران ✍️ علیرضا کفایی مادران ایران، پیش از آنکه به فرزندانشان هویت سیاسی بدهند، نگران جان، امنیت و آینده آنان هستند. نگرانی یک مادر نه اصلاح‌طلب است، نه اصولگرا؛ نه حکومتی است و نه مخالف. نگرانی مادر، والاتر از همه مرزبندی‌های سیاسی است. خانم آذر منصوری، هرچند از چهره‌های شناخته‌شده اصلاح‌طلب و رئیس جبهه اصلاحات کشور است، اما در یادداشت اخیر خود از موضع یک فعال سیاسی سخن نگفت؛ از جایگاه یک مادر نوشت. او رنج و نگرانی مادران را سیاسی نکرد، بلکه یادآور شد که هیچ مادری آرامش خود را در ترس، خشونت، اعدام یا مرگ فرزند دیگری نمی‌بیند. سال‌های اخیر، مادران بسیاری را نگران کرده است؛ مادرِ معترض، مادرِ مأمور، مادرِ سرباز، مادرِ رهگذر و هر مادری که هر روز با بیمِ بازنگشتن فرزندش روز را آغاز می‌کند. این نگرانی مرز جناحی نمی‌شناسد و نباید قربانی منازعات سیاسی شود. آنچه تأسف‌بار است، این است که حتی چنین سخنی نیز با تهدید و نفرت پاسخ داده می‌شود. گویی برخی آن‌چنان در کشاکش رقابت‌های سیاسی گرفتار شده‌اند که حتی صدای مادران را نیز با عینک جناحی می‌شنوند. این نگاه، نه به سود ایران است و نه به سود هیچ اندیشه‌ای. دفاع از سخن خانم آذر منصوری، دفاع از یک جریان سیاسی نیست؛ دفاع از شأن و جایگاه مادران ایران است. دفاع از این حقیقت است که هیچ مادری نباید هر روز با هراس بازداشت، اعدام، خشونت یا جنگ، چشم‌انتظار بازگشت فرزندش باشد. ایران زمانی به آرامش خواهد رسید که نگرانی مادران کاهش یابد؛ زمانی که امنیت، عدالت، قانون و گفت‌وگو جایگزین خشونت، نفرت و حذف شود. آن روز، نه اصلاح‌طلب پیروز شده است و نه اصولگرا؛ آن روز، ایران پیروز شده است. @kafaeealirezaa