چَت گروهی- وجدان مطرود

هر حکم، یک انسان است وقتی خبر اعدام منتشر می‌شود، خیلی وقت‌ها فقط یک جمله می‌بینیم: «فلانی اعدام شد.» یک اسم کوتاه. یک خبر کوتاه‌تر. و چند دقیقه بعد، خبر بعدی می‌آید. اما پشت هر حکم، فقط یک نام نیست. یک انسان است. کسی که روزی کودک بوده. خندیده. ترسیده. اشتباه کرده یا شاید نکرده. آرزوهایی داشته که ناتمام مانده. مادری داشته که صدایش کرده. پدری داشته که نگرانش بوده. دوستی داشته که با او خاطره ساخته. و زندگی‌ای داشته پیچیده‌تر از چند خط خبر. وقتی انسان‌ها تبدیل به عدد می‌شوند، وجدان جامعه هم کم‌کم خاموش می‌شود. می‌گویند: امسال چند نفر. این ماه چند نفر. این هفته چند حکم. اما کمتر می‌پرسیم: چند مادر چشم‌انتظار ماندند؟ چند کودک بی‌پناه شدند؟ چند خانواده تا آخر عمر با این زخم زندگی می‌کنند؟ اعدام فقط پایان یک پرونده نیست. پاره شدن رشته‌های زیادی است که به یک زندگی وصل بوده‌اند. جامعه‌ای که انسان‌ها را فقط در قالب آمار ببیند، کم‌کم توان همدلی خود را از دست می‌دهد. و وقتی همدلی ضعیف شود، خشونت آسان‌تر می‌شود. امروز اگر فقط یک چیز را به یاد بسپاریم، کافی‌ست: پشت هر حکم، یک انسان ایستاده است. و پشت آن انسان، جهانی از رابطه، خاطره و درد و معنا.