دانشگاه های خارجی به مقاله مثل ایران توجه نمیکنن
اکثر کشور ها حتی بدون مقاله هم ور میدارن
اون ایرانه که طرف نخبه دانشگاه خارجی بوده بعد خواسته بیاد شریف حالا یادم نیست به قصد تدریس بود یا مجدد ادامه تحصیل ولی نداشتن میگفتن باید 7تا مقاله داشته باشی و فلان و فلان
اگه تو رتبه بندی ها هم نگا کنی ایران تنها کشوری هست که بیشترین تعداد مقاله رو داره و عین نویسنده دور خودش جمع کرده
در حالی که اون خارجیا به عملکرد و در دنیای واقعی کار دارن نه مقاله که هی رو کاغذ بیاری
هر پژوهش که با استاد برداری خودش به اندازه یک مقاله ارزش داره