💠 تصویب کلیات طرح «مقابله با نفوذ سرویسهای اطلاعاتی، دولتها یا نهادهای بیگانه در کشور» در مجلس، بجای آنکه صرفاً بهعنوان یک اقدام حقوقی و امنیتی برای بستن منافذ نفوذ دشمن بررسی شود، با موجی از نگرانی و اعتراض در بخشی از #جریان_اصلاحطلب مواجه شده است؛ تا آنجا که برخی از این #جماعت_جنجالساز_پاسخگریز از هماکنون هشدار دادهاند مبادا این قانون علیه اصلاحطلبان بکار گرفته شود. همینجا یک پرسش ساده اما جدی پیش میآید: اگر کسی نه جاسوس است، نه عامل بیگانه و نه در خدمت سرویسهای خارجی، چرا باید از قانونی که هدف اعلامی آن مقابله با نفوذ است، چنین هراسناک شود؟
البته نقد حقوقی و اصلاح مواد یک طرح، حق هر جریان سیاسی است اما میان نقد یک قانون و برآشفتن از اصلِ مقابله با #نفوذ فاصلهای بسیار است. مسئله افکار عمومی دقیقاً همینجاست: چرا هرگاه سخن از بستن راههای نفوذ بیگانه بمیان میآید، #طیف_فتنهخیز_آرامشستیز بهجای آنکه نگران نفوذ دشمن باشند، نخست نگران خودشان میشوند؟ این واکنش، دستکم این شائبه را ایجاد میکند که شاید بخشی از این جریان بیش از آنکه از «مقابله با نفوذ» بیم داشته باشد، از شفاف شدن مرز میان ارتباط مشروع سیاسی و رسانهای با خارج و وابستگی، اثرپذیری یا همصدایی با پروژههای بیگانه نگران است.
تجربه سالهای گذشته نیز این پرسش را جدیتر میکند. در بزنگاههایی مانند ۷۸، ۸۸، ۹۸ و ۱۴۰۱، عملکرد #جریان_ارتزاقکننده_از_التهاب محل مناقشه و نقد جدی بوده و نمیتوان هم چشم بر این واقعیت بست که در برخی مقاطع، روایتها و کنشهای سیاسی داخلیِ بخشی از این #فتنهکاران_بحرانزی با روایتها و اهداف رسانهای و سیاسی مخالفان خارجی ایران همپوشانی پیدا کرده است. در ماجرای جنگ ۱۲روزه نیز دوباره همین مناقشه بر سر روایت «ضعف»، «ناتوانی» و چگونگی مواجهه با دشمن شکل گرفت. بنابراین پرسش اصلی نه اتهامزنی بیدلیل، بلکه یک مطالبه روشن است: اگر طرح مقابله با نفوذ واقعاً با منافع و فعالیت قانونی اصلاحطلبان تعارضی ندارد، این همه اضطراب و هشدار از کجاست؟
و شاید مهمتر از همه اینکه مبارزه با نفوذ نباید بهانهای برای برخورد با منتقد و دلسوز باشد، اما دفاع از عنوان «منتقد» نیز نباید سپری برای مصونیتسازی در برابر بررسی #ارتباطات، #منابع، #وابستگیها و #نقشآفرینیهای_مشکوک باشد. مرز را باید قانون روشن کند: منتقد، منتقد است؛ جاسوس، جاسوس؛ و عامل نفوذ، عامل نفوذ. نه باید منتقد را جاسوس نامید و نه جاسوسی و نفوذ را پشت نقاب «اصلاحطلبی» و «آزادی بیان» پنهان کرد. اتفاقاً اگر این جریان خود را از هرگونه شائبه نفوذ مبرا میداند، باید نخستین مدافع شفافیت و مقابله با نفوذ باشد، نه نخستین گروه نگران از تصویب قانون مقابله با آن.
🌵🌵🌵
69 ·