گروه جامعه دانشجویی صنعتی تبریز(TUT)

نمیدونم شاید منم ببرن ولی این حرفارو میزنم هرچی هم بشه به درک من خستم از حسرت که برم نخرم نباشه ته جیبم دوقرون شبو با درد بکپم میخوام بذارم تو دهنم کلت کمری سرگرد که میگن بگذرونو سرکن خستم از خستگی و دردای رندوم هیچی نداره مثل قبل برام رنگو هرچی میدویمم عقب میمونیم از تورم نه عضو نهادیم نه خط میگیرم نه تشکر یع آدم عادیم که شده تو گلوم بغض وضعیت گوهیه چجوری بگم هردفعه شکر؟ شرمنده عشق و علاقم شرمنده خانوادم ولی نشد جواب نی دیگه این پشتکارم چقدر بدوعم تحمل میکنه چقدر آدمو یع سری سواره بتازن من هنوز پیادم تا خاستیم شعله بگیریم بارید بارون جیکمون دراومد زدن تو سرمون باتوم هردفعه تو مرز پیشرفت زدیم به کاهدون سکوت خیانت محضه به بچه هامون