♡ با هم بیندیشیم ♤

‍🔸ماجرای ایران‌مال، تجسم نگاه متفاوت نسل نو مهستان؛ آیلین ایرانمنش: برای بسیاری از افراد خارج از نسل Z، اتفاق ایران‌مال در ابتدا شاید تنها یک گزارش کوتاه و پرحاشیه بود: تجمع گسترده‌ای از نوجوانان در یک مرکز خرید بزرگ تهران برای دیدن یک اینفلوئنسر به نام نیما تکیدو که در نهایت با ازدحام جمعیت، ایجاد حاشیه‌های امنیتی و حتی بسته شدن صفحات اینفلوئنسر در فضای مجازی همراه شد. اما همین موج خبری باعث شد بسیاری از افراد خارج از دایره این نسل نو، با تعجب بپرسند: «چرا چنین جمعیتی شکل گرفته است؟» و بعضی‌ها هم آن را صرفا یک دورهمی نوجوانانه و پوچ بدانند. اما این تنها می‌تواند یک برداشت از بیرون ماجرا باشد. واقعیت این است که بسیاری از نوجوانان برای یک هدف مشخص و از پیش تعریف‌شده به آنجا نرفته بودند. آن‌ها به دنبال تجربه‌ای بودند که تنهت در فضای مجازی بارها دیده بودند؛ تجربه حضور در یک اتفاق بزرگ، کنار افرادی شبیه خودشان. برای نسلی که بخش مهمی از ارتباطات، سرگرمی‌ها و حتی هویت اجتماعی‌اش در شبکه‌های اجتماعی شکل می‌گیرد، چنین رویدادهایی فقط یک دیدار ساده نیست. نوجوانی دوره‌ای است که هویت فردی و اجتماعی هنوز در حال شکل‌گیری است و در این سن، تعلق داشتن به یک گروه و پذیرفته شدن از سوی همسالان اهمیت زیادی پیدا می‌کند. به همین دلیل، حضور در رویدادی که هزاران نفر از هم‌نسلان در آن شرکت کرده‌اند، صرفا برای دیدن یک اینفلوئنسر نیست؛ بلکه راهی برای تجربه تعلق، مشارکت در یک رویداد جمعی و ساختن بخشی از هویت اجتماعی است. در ذهن بسیاری از طرفداران، نیما تکیدو صرفا یک چهره اینترنتی نیست. او کسی است که ساعت‌ها از زندگی، شوخی‌ها، دغدغه‌ها و لحظات روزمره‌اش را با مخاطبان به اشتراک گذاشته است. این تداوم ارتباط، نوعی رابطه فرااجتماعی ایجاد می‌کند؛ رابطه‌ای یک‌طرفه که در آن مخاطب احساس می‌کند فرد مشهور را می‌شناسد و با او ارتباط عاطفی دارد، در حالی که این احساس لزوما متقابل نیست. همین موضوع باعث می‌شود دیدار حضوری با آن فرد، برای بسیاری از نوجوانان، ارزشی فراتر از یک ملاقات معمولی پیدا کند. در کنار این موضوع، پدیده ترس از جا ماندن یا FOMO نیز نقش مهمی دارد. وقتی هزاران نفر درباره یک رویداد صحبت می‌کنند و تصاویر و ویدئوهای آن به سرعت در شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌شود، بسیاری از نوجوانان احساس می‌کنند اگر در آن حضور نداشته باشند، بخشی از یک تجربه مهم اجتماعی را از دست داده‌اند. در چنین شرایطی، هیجان جمعی به سرعت از فردی به فرد دیگر منتقل می‌شود و تصمیم افراد، بیش از آنکه کاملا فردی باشد، تحت تاثیر رفتار گروه قرار می‌گیرد. از سوی دیگر، خودِ جمعیت نیز بخشی از جذابیت ماجراست. برای بعضی‌ها شاید دیدن نیما مهم بود، اما برای بسیاری دیگر حضور در آن فضا، ثبت عکس و ویدئو، روایت کردن تجربه حضور در شبکه‌های اجتماعی و احساس اینکه بخشی از یک اتفاق بزرگ هستند، اهمیت بیشتری داشت. بنابراین، آنچه هزاران نفر را به ایران‌مال کشاند، تنها محبوبیت یک اینفلوئنسر نبود، بلکه ترکیبی از نیاز به تعلق، هویت‌یابی، روابط فرااجتماعی، هیجان جمعی و سازوکارهای شبکه‌های اجتماعی بود. در مجموع، در ارتباط با رویداد ایران‌مال، شاید سوال اصلی این نباشد که «چرا این همه نوجوان رفتند؟» بلکه باید پرسید «چرا نسل‌های قدیمی‌تر هنوز با شیوه‌های جدید کسب شهرت، ارتباط‌گیری و شکل‌گیری هویت نسل نو در فضای مجازی آشنا نیستند؟» ایران‌مال بیش از آنکه داستان یک اینفلوئنسر باشد، تصویری از تفاوت نگاه نسل‌ها به مفهوم شهرت، تعلق اجتماعی و روابط انسانی در عصر شبکه‌های اجتماعی بود و شاید بهانه و فرصتی مناسب باشد برای تلاش بزرگترها به منظور شناخت و درک بهتر نسل نو! #ضدبازی @akhbare_mahestan