♡ با هم بیندیشیم ♤

قدیما، وقتی مهاجما، مخصوصاً ازبک‌ها، به خراسان حمله می‌کردن، مردم بعضی روستاها که عشایر بودن، برای گذروندن زمستون کوچ می‌کردن به گرمسیر. برای اینکه خونه و روستا و زندگی‌شون بی‌دفاع نمونه، چندتا از جوون‌ها رو اونجا می‌ذاشتن. تو یکی از همین حمله‌ها، ازبک‌ها به روستا حمله می‌کنن و جوون‌هایی که مونده بودن، با مهاجما می‌جنگن و خیلی‌هاشون کشته می‌شن. وقتی مردم برمی‌گردن روستا، با پیکر بی‌جان جوون‌هاشون روبه‌رو می‌شن. مادران، همسران و تازه‌عروس‌ها به سوگ می‌شینن و نوحه می‌خونن. «الله مزار» روایتی از دل همین سوگ‌هاست؛ روایتی که می‌گه یک تازه‌عروس میان پیکرها و قبرها به دنبال مزار محبوبش می‌گرده و وقتی او را پیدا می‌کنه، این ناله را سر می‌ده؛ ناله‌ای که از دل یک داغ شخصی بیرون میاد و تبدیل به صدای یک سوگ جمعی می‌شه.