♡ با هم بیندیشیم ♤

اونایی که راهی سوریه شدن،نه برای نام رفتند و نه برای نان، با کفنِ اراده رفتند. رفتند تا آتش جنگ از حرم و از مرزهای ایران دور بمونه. بسیاری‌شون در غربت به خاک افتادند بی‌آنکه حتی فرصت وداعی با مادر ،همسریا فرزندشان داشته باشند. تاریخ ایران، سرزمین آرش، رستم و سیاوش است.قهرمانانی که جان را فدای میهن و حقیقت کردند. تاریخ اسلام هم، تاریخ حمزه، مالک اشتر، عباس بن علی(ع) و یاران عاشوراست. مردانی که عزت را بر آسایش ترجیح دادند. هر ملتی اسطوره‌های خود را پاس می‌دارد، زیرا می‌داند اگر اسطوره‌ها بمیرند، روح یک ملت نیز خواهد مرد. شهید حاج قاسم سلیمانی این جوانان را فرزندان میدان می‌دانست.مردانی که بی‌ادعا رفتند تا دیگران در امنیت زندگی کنند. رهبر شهید هم آنان را سرمایه عزت و اقتدار ایران می‌دونستند. اما چه تلخ که برخی از همین جوانان، پس از شهادت، نه‌تنها در غربت جان دادند، بلکه خانواده‌هایشان هم طعم بی‌مهری، فراموشی و گاه قضاوت‌های ناعادلانه را چشیدند. می‌شود درباره سیاست اختلاف‌نظر داشت، اما اگر ملتی نتواند به فداکاری فرزندانش احترام بگذارد، فردا دیگر کسی برای دفاع از آن ملت برنخواهد خاست. ملتی که رستم‌هایش را انکار کند، در روز خطر، سهرابی برای دفاع نخواهد یافت.ملتی که عباس‌هایش را فراموش کند، در هنگامه بلا، علمداری نخواهد داشت. یاد همه شهیدان مدافع حرم، به‌ویژه جوانانی که با ایمان و اخلاص جان خود را فدای امنیت ایران کردند، جاودان باد. آنان رفتند اما آزمون واقعی، برای ماست: آیا قدر ایثارشان را خواهیم دانست، یا آنان را نیز به دست فراموشی خواهیم سپرد