♡ با هم بیندیشیم ♤

با درود و احترام، به گمان من: برای مانایی جمهوری اسلامی، دستکم برای چند سال -تا از این نابسامانی گذر کنیم- سپاه و ارتش باید در جایگاهی مانند رهبری باشند. نه اینکه قوای سه‌گانه و انتخابات نداشته باشیم ولی انجمنی از فرماندهان نظامی باید حق وتو، برکناری یا انحلال دولت و مجلس را داشته باشند. این دست فرمان که می‌رویم هدر دادن عمر و انرژی کشورمان است. باید یک نیرویی که زور دارد و دستش نمی‌لرزد، این آشفتگی را به یک سامان برساند. چیزی مانند کاری که رضاشاه پس از بلبشوی سالهای پایانی قاجار انجام داد و ما امروز از این بابت سپاسگزار ایشان هستیم. البته این باید یک دوره‌ی گذار باشد و با پیاده‌سازی آشتی ملی و ایده‌ی ایران برای همه‌ی ایرانیان (با هر دین و گرایش سیاسی و سبک زندگی) پیگیری شود. هر کسی که رفته باید بتواند برگردد و در ایران کار و زندگی و کنشگری سیاسی نماید و تنها قانونی که در آن همه‌ی ایرانیان فرصت برابر دادند، داور و سنجه‌ی زندگی و کنش ایرانیان باشد. البته این ایده خام است ولی برای من این اندازه روشن است که در کشور ما همه‌ی سباست‌پیشگان کنونی سردرگم، بی‌دانش، خودخواه و به دردنخور هستند، مگر نیروهای نظامی ما که شایستگی، توانایی، پاکی و میهن‌پرستی خود را بارها نشان داده‌اند. این نیروهای توانا و میهن‌پرست و به اثبات‌رسیده باید نقش محوری در مدیریت کشور داشته باشند. دیگر تاب این سردرگمی و لاس زدن جریانهای سیاسی با هم و هدر دادن عمر و توان کشورمان را نداریم.