♡ با هم بیندیشیم ♤

↕️ ایران را به دلیل اینکه وطن و سرزمین مادریم است دوست دارم (و یقین دارم که اگر در فقیرترین کشور آفریقایی هم به دنیا می‌آمدم، آن سرزمین را هم به واسطه وطن بودنش دوست می‌داشتم) اما نمی‌توانم کتمان کنم که در سال‌های اخیر از هموطن بودن با بخشی از جامعه که متاسفانه تعدادش چندان هم قلیل نیست، خجلت و شرم و آزار و رنج فزاینده‌‌ای را احساس کرده و باعث انزوا و گریز بیشترم از جامعه و مردم می‌شود. این حس آزاردهنده گاهی به قدری زیاد شده و چنان فشار روانی وارد می‌سازد که آرزو می‌کنم کاش در هر سرزمینی دیگر به غیر از این سرزمین به دنیا می‌آمدم. در اینجا وقتی می‌بینم با افرادی هموطنم که به صِرف دشمنی با حکومت، از ترور وحشیانه زنان و کودکان احساس خوشحالی می‌کنند، احساس نفرت و بیزاری عجیبی از همه چیز این جامعه پیدا می‌کنم. تصور اینکه صِرف مخالفت با یک نظام سیاسی (حتی گیریم بدترین نظام سیاسی تاریخ بشریت) از انسان چنین جانور رذلی می‌سازد، حقیقتا تصور ترسناک و وحشتناکی است... @kharmagaas