همکاری در جایی که منافع ملی اقتضا میکند، نقد در جایی که تصمیم غلط است، و مخالفت سیاسی بدون تبدیل کردن مخالفت به دشمنی با کشور.
شاید این مهمترین چیزی باشد که باید از این بحث یاد بگیریم:
انتخابات تمام میشود؛ اما ایران باقی میماند.
بنابراین پرسش اصلی دیگر این نیست که «چه کسی باید رئیسجمهور میشد؟»
پرسش مهمتر این است:
حالا که نتیجه مشخص شده، منِ شهروند، منِ منتقد و منِ فعال سیاسی چه میتوانم بکنم که ایران کمتر هزینه بدهد و بهتر اداره شود؟
به نظرم این، معیار مهمتری برای سنجش بلوغ سیاسی یک جامعه است تا اینکه چه کسی در انتخابات پیروز شده و چه کسی شکست خورده است.
36 ·