♡ با هم بیندیشیم ♤

کی میوه میده ان شاالله؟

میوه ش همون داعش بود دیگه

کل ش را یک مطلب در نظر بگیرید 😊 اگه یه نفر به من جواب بده چرا ایران علنا و رسما اعلام کرد نمیکنه معادل ترور هر کدام از رهبران ایران دقیقا در چه سطحی تنش را بالا خواهد برد واقعا به من کمک خواهد کرد بفهمم در مملکت چه خبر است! وگرنه همگی به سراشیبی سقوط خوش آمدیم!

ادمین ها از قوانین معافن حتی جاذبه

حالا لطفا یکی جواب من بدبخت رو بده. قول میدم اگه جواب قانع‌کننده بدین تا چند ساعت پیام نذارم تا جبران بشه دوستان اگر مطلب خاص و فوری یا چند مطلب مرتبط هم دارند می‌توانند برای ادامین بفرستند تا ادامین محترم فوروارد کنند، مثل کاری که من کردم

من فكر ميكنم اعلام اينكه من چه خواهم كرد هميشه كار مفيدى نيست، عمدتاً به ٢ علت: يكى اينكه دشمن رو آگاه و آماده اقدام پيشگيرانه يا متقابل ميكند، دوم اينكه حس تخيل مخرّب دشمن را مختل ميكند، شايد دشمن در تخيل خود به اقدامى بيانديشد كه ما در برنامه يا توان خود نداريم ولى به او حالتى شبيه به بازدارندگى ميدهد. حالا به شوخى اين تجربه را هم ميگويم البته در مثل مناقشه نيست. يادمه يكبار در زمان مدرسه دوستى بخاطر حرفى كه زدم دنبالم گذاشت و من فرار كردم. همش به خودم ميگفتم اگر به من برسه چنين و چنان خواهد كرد ولى در نهايت وقتى به من رسيد فهميدم برنامه اى در ذهنش نيست و واقعاً نميدونه الان بايد چيكار بكنه. در واقع تخيل من مخرب تر از اقدام او و باعث فرار من شده بود. به اميد فرار دشمن😉

بقای این سرزمین در طول هزاران سال، بر دو نیروی بزرگ استوار بوده است؛ نیروی پاسداری و نیروی ساختن. از روزگار اسطوره‌ها تا تاریخ مکتوب، ایران نه فقط با شمشیر پهلوانانش، بلکه با خرد، فرهنگ و رنجِ سازندگانش زنده مانده است. در روایت‌های کهن، از فریدون که در برابر بیداد ضحاک ایستاد تا رستم که در مرزهای ایران‌زمین در برابر دشمنان ایستادگی کرد، یک پیام همواره تکرار می‌شود: نگهبانی از این خاک تنها دفاع از مرز نیست، دفاع از معنا و هویت یک ملت است. همان‌گونه که آرش کمانگیر جان خویش را در تیر گذاشت تا مرز ایران را دوباره تعریف کند، نسل‌های بسیاری نیز بی‌نام و نشان، با کار، دانش، هنر و حفظ پیوندهای اجتماعی، ستون‌های این سرزمین را استوار نگه داشتند. ایران از دل جنگ‌ها، یورش‌ها و طوفان‌های تاریخی بارها برخاست؛ از حمله اقوام مهاجم تا فراز و فرود حکومت‌ها، آنچه باقی ماند تنها قدرت نظامی نبود، بلکه زبان فارسی، فرهنگ، آیین‌ها، اندیشه‌ها و اراده مردمی بود که نخواستند چراغ این تمدن خاموش شود. دفاع از ایران در نگاه تاریخی یعنی همان پیوندی که فردوسی در شاهنامه به تصویر کشید: پهلوانی در میدان و خردمندی در زندگی. یعنی پاسداری از مرزها در کنار مسئولیت‌پذیری درون جامعه؛ شمشیر رستم در کنار قلم فردوسی، فداکاری سرباز در کنار تلاش کشاورز، صنعتگر، دانشمند و مادرانی که نسل‌ها را پرورش دادند. ایران را تنها کسانی حفظ نکردند که در لحظه خطر جان خود را سپر کردند؛ ایران را همه کسانی حفظ کردند که در طول قرن‌ها ایستادند، ساختند و نگذاشتند روح یک ملت شکست بخورد. راز ماندگاری این سرزمین همین بوده است: ترکیب غیرت پاسداری با خرد آبادانی

به نظرم سؤال مهمی مطرح کردید اما در مسائل امنیتی و روابط بین‌الملل معمولاً همه خطوط واکنش به‌صورت دقیق و علنی اعلام نمی‌شن خیلی از کشورها عمداً بخشی از پاسخ احتمالی خودشونو مبهم نگه می‌دارن چون بازدارندگی گاهی بر پایه همین عدم قطعیت است. البته از طرف دیگر حق جامعه ست که بدونه خطوط قرمز کلی کشور چیه و تصمیم‌های بزرگ امنیتی با چه منطقی گرفته میشه چون در نهایت هزینه‌های هر تنشی رو مردم هم تحمل می‌کنند. شاید مسئله اصلی این باشه که نه ابهام کامل به نفع امنیته و نه اعلام جزئیات واکنش‌ها یک تعادل لازمه بین حفظ قدرت بازدارندگی و ایجاد اعتماد و شفافیت برای جامعه

سلام شبتون بخیر برای جلوگیری از پستهای زیاد پشت سر هم