گروه نظرات کلبه آرامش ذهن

➕ یادآورے امروزت: نگاه به ساعت، ۶:۲۰ صبح بود. دوباره خوابیدم. وقتـے بیدار شدم، دوباره به ساعت نگاه ڪردم. باز هم ۶:۲۰ صبح بود. با خودم گفتم: "هوا هنوز تاریڪه، حتماً بار اول اشتباه دیدم." دوباره خوابیدم. ​وقتـے پا شدم، هوا روشن شده بود. اما ساعت هنوز هم ۶:۲۰ صبح را نشان مـےداد. . سراسیمه از جا بلند شدم. باورم نمـےشد... ساعت ایستاده بود. ​ساعت به این ڪارها عادت نداشت. من هم انتظار نداشتم. بعضـے آدم‌ها مثل ساعت‌اند. همان‌طور منظم و بـےادعا، همیشه ڪنارمان هستند. آن‌قدر صبورانه دور ما مـےچرخند ڪه چرخش‌شان را حس نمـےڪنیم. بودن‌شان برایمان عادے مـےشود. ​بـےادعا مـےچرخند، بدون اینڪه بگویند باترےشان در حال تمام شدن است. و یڪ روز ناگهان مـےبینیم ڪه دیگر آن آدم نیست. ​قدر این آدم‌ها را باید بدانیم. قبل از اینڪه برایشان ۶:۲۰ صبح شود... 🌺🌸🌺🌸