PostRosyjski cios w plecy Polski walczącej z Niemcami.

Rosyjski cios w plecy Polski walczącej z Niemcami. 17.09.1939 Rosja zaatakowała Polskę walczącą z Niemcami. Był to wynik zobowiązania sojuszniczego, jakie zostało podjęte przez Rosję 23 sierpnia 1939, gdzie podpisano pakt znany w Polsce jako „Pakt Ribbentrop – Mołotow””. Patoprawicowe kupojady oczywiście nie bardzo o nim pamiętają, kombinują jak mogą, byle tylko nie wymienić rosji. Jeśli już coś napiszą, będzie tam o Związku Radzieckim, jakby był państwem rządzonym przez kosmitów. Wojska rosyjskie uderzyły od tyłu na walczącą armię polską na całej długości granicy. Stoczono ponad 2 tys. bitew i potyczek. Rosja tłumacząc akt agresji twierdziła, że „wchodzi” z powodu opuszczenia kraju przez polski rząd i rozbicia polskiej armii. Nic z tego nie było prawdą. Rząd znajdował się na terytorium Rzeczpospolitej w pobliżu granicy rumuńskiej, gdzie miano organizować ośrodek wojskowy i polityczny do obrony kraju. I nie jest to legenda. Takie były plany wojenne Polski. Realizowane pod dużym naciskiem, ale z pewnym sukcesem. Armia właśnie znajdowała się w sytuacji, kiedy niemiecki nacisk zmniejszył się. Wytracono początkowy impet, Niemcom kończyły się zapasy amunicji, a zużycie oraz zniszczenia sprzętu kołowego były ogromne. Najgorsze były kończące się zapasy amunicji, której używano w wielkich ilościach licząc na rozbicie Polski w dwa tygodnie. Zmarły kilkanaście lat temu prof. Paweł Wieczorkiewicz opowiadał jak dwa dni przed rosyjskim atakiem w polskich sztabach wiało optymizmem, uważano, że najgorsze już minęło. Liczono na dostawy sprzętu i amunicji przez Rumunię oraz atak na zachodzie. Piłka była nadal w grze. Rosjanie chcieli aresztować polskiego ambasadora w Moskwie Wacława Grzybowskiego, ten zwrócił się do von Schulenburga o pomoc. Von Schulenburg, będąc ambasadorem Niemiec jednocześnie pełnił funkcję dziekana korpusu dyplomatycznego. Po jego interwencji rosjanie wypuścili naszego ambasadora i jego personel. Nie udało się to z polskim konsulem Jerzym Matusińskim. Został aresztowany i zamordowany przez rosjan. Nic nie dały interwencje dziekana korpusu i jego zastępcy. Można przypuszczać, że konsul Matusiński już wtedy nie żył. To nie było „wyzwalanie” wbrew rosyjskiej narracji, tylko zbrodnicza okupacja od pierwszej godziny. Armia rosyjska wkroczyła na polskie ziemie, łamiąc prawa wojenne i popełniając bezwzględne zbrodnie na jeńcach oraz cywilach. Oto kilka z nich: • Zamordowanie gen. Józefa Olszyny-Wilczyńskiego (22 września) – dowódcy Dowództwa Okręgu Korpusu w Grodnie. Został zatrzymany przez Rosjan pod Sopoćkiniami, wyciągnięty z auta i rozstrzelany na miejscu bez sądu, na oczach żony. • Rzeź obrońców Grodna (20–22 września) – po zajęciu miasta Sowieci zamordowali około 300 osób. Wśród rozstrzeliwanych bez wyroku byli nie tylko żołnierze i policjanci, ale też broniąca miasta młodzież szkolna i harcerze. W trakcie samych walk rosyjscy żołnierze używali polskich dzieci jako żywych tarcz, przywiązując je do pancerzy czołgów (tak zginął m.in. 13-letni Tadzio Jasiński). • Masakry jeńców wojennych – w Nowogródku, Sarnach, Rohatynie czy Tarnopolu Rosjanie rozbrajali polskie oddziały, po czym rozstrzeliwali oficerską kadrę oraz żołnierzy Korpusu Ochrony Pogranicza bezpośrednio po wzięciu do niewoli. Rosyjskiemu atakowi towarzyszył cios w plecy zadany przez rosyjskich kolaborantów. Uaktywniła się rosyjska agentura z dawnej Komunistycznej Partii Polski oraz Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy.