گروه چت فرانت چپتر 🥕

تا حالا به کدهایی که ساعت ۳ صبح زدی افتخار کردی؟ اگر جوابت مثبته، عمو باب توی فصل چهارم کتاب The Clean Coder قراره حسابی غافلگیرت کنه! فصل چهارم (کدنویسی) به جای اینکه درباره سینتکس‌ها حرف بزنه، درباره آمادگی ذهنی و روانی یک مهندس نرم‌افزار حرفه‌ای صحبت می‌کنه. کد زدن یک کار به‌شدت فرساینده و نیازمند تمرکز بالاست و اگر اصول روانی‌اش رو رعایت نکنیم، فاجعه به بار میاد. خلاصه ۵ قانون طلایی عمو باب برای زمان کدنویسی: 1️⃣ افسانه کد ساعت ۳ صبح: بیدار موندن و کد زدن در حالت خستگی نشانه تعهد نیست، نشانه بی‌انضباطی است! کدی که با ذهن خسته نوشته بشه، پر از باگ و طراحی‌های فاجعه‌بار خواهد بود که ماه‌ها وقت تیم رو برای دور زدنش می‌گیره. وقتی خسته‌ای، کُد نزن! 2️⃣ فرار از ناحیه جریان (The Flow Zone): خیلی از ما عاشق اون حالت خلسه و تمرکز تونلی موقع کد زدن هستیم (زون). اما عمو باب می‌گه در این حالت، تصویر بزرگ پروژه رو از دست می‌دی و کدهایی می‌زنی که بعداً باید پاک بشن. برنامه‌نویسی دونفره (Pair Programming) بهترین پادزهر برای نیفتادن تو این تله است. 3️⃣ امید، قاتل پروژه‌هاست: وقتی می‌فهمی به ددلاین نمی‌رسی، به معجزه و اضافه‌کاری امیدوار نباش. یک حرفه‌ای فوراً پرچم قرمز رو بالا می‌بره، واقعیت رو به ذی‌نفعان می‌گه و با کاهش دامنه (Scope) کار رو مدیریت می‌کنه. 4️⃣ توهم تمام شد (False Delivery): بدترین رفتار غیرحرفه‌ای اینه که بگیم کار تموم شده در حالی که فقط کدش رو نوشتیم و تست نشده. تعریف تمام‌شده (Done) یعنی پاس شدن تمام تست‌های پذیرش خودکار. 5️⃣ دیباگ کردن جزو زمان توسعه نیست، یک خطاست: زمان دیباگ همون‌قدر برای شرکت هزینه داره که زمان توسعه! یک حرفه‌ای با استفاده از توسعه مبتنی بر تست (TDD) زمان دیباگ رو به سمت صفر میل می‌ده. فصل چهارم، کلین کدر