📚گروه مباحث مهدوی📚

❌ #دستگاه_محاسباتی_دو_برادر ❌ گفتگوی دو برادر، برای همیشه، فصلی مهم از تاریخ شیعه است، حسین بن علی و محمد بن حنفیه! زمان؟ یکی دو روز قبل از خروج امام از مدینه! موضوع؟ محمد، مخالف یزید بود اما حرکت امام را به کوفه صحیح نمی دانست به برادرش توصیه کرد در مکه بماند یا به یمن برود یا حتی اگر شرایطش مهیا نیست شهر به شهر، آواره شود ولی بیعت نکند و به کوفیان هم اعتماد نکند! محمد بن حنفیه اشتباه می‌کرد؟! خیر اما همه ی حقیقت را هم نمی‌دید. این شاید دقیق‌ترین توصیف اختلاف او با امام حسین(ع) باشد. معمولاً وقتی از گفت‌وگوی محمد بن حنفیه و امام حسین(ع) سخن گفته می‌شود، ماجرا به شکل یک تقابل ساده روایت می‌شود؛ یکی اهل احتیاط و دیگری اهل قیام. اما واقعیت پیچیده‌تر از این است. محمد بن حنفیه نه طرفدار یزید بود و نه مخالف مبارزه. اختلاف او با امام بر سر اصل مبارزه نبود؛ بر سر زمان و شیوه ی مبارزه بود. او تجربه ی سیاسی داشت. کوفه را می‌شناخت. مردم را آزموده بود. می‌دانست نامه نوشتن آسان‌تر از ایستادن پای نامه‌هاست. محاسبه‌اش این بود که موازنه ی قوا به سود بنی‌امیه است و ورود به یک رویارویی زودهنگام، نتیجه‌ای جز حذف حسین بن علی(ع) نخواهد داشت. از این جهت، تحلیل محمد بن حنفیه تحلیل عجیبی نبود. حتی اگر امروز هم یک تحلیلگر سیاسی در برابر چنین صحنه‌ای قرار بگیرد، احتمالاً به نتیجه‌ای مشابه می‌رسد: شبکه قدرت در اختیار حاکمیت است، بدنه ی اجتماعی هنوز به میدان نیامده است، نخبگان مرددند و هزینه اقدام بسیار بالاست. در چنین شرایطی توصیه ی طبیعی، صبر است؛ نه حرکت. اما همین‌جا محل خطای دستگاه محاسباتی محمد بن حنفیه بود. او گمان می‌کرد مسئله، تصرف قدرت است؛ در حالی که امام حسین(ع) فهمیده بود مسئله، حفظ حقیقت است. محمد بن حنفیه با منطق پیروزی می‌اندیشید و امام حسین(ع) با منطق رسالت. در دستگاه محاسباتی محمد بن حنفیه، وقتی احتمال پیروزی ناچیز است، باید زمان خرید. اما در دستگاه محاسباتی امام، گاهی زمان خریدن یعنی از دست دادن همه چیز. گاهی شرایط به نقطه‌ای می‌رسد که خودِ سکوت، نوعی شکست است و خودِ تأخیر، نوعی واگذاری میدان. یزید فقط یک حاکم فاسد نبود. او پروژه‌ای برای تغییر ماهیت خلافت اسلامی بود. بیعت حسین بن علی(ع) صرفاً یک امضای سیاسی نبود؛ مُهر تأییدی بود بر تبدیل خلافت به سلطنت. امام این را می‌دید و محمد بن حنفیه هنوز امیدوار بود بتوان با جابه‌جا کردن زمان، از هزینه‌ها کاست. تفاوت این دو نگاه را تاریخ آشکار کرد. کوفیان همان کردند که محمد بن حنفیه پیش‌بینی می‌کرد. عهد شکستند، عقب نشستند و امام را تنها گذاشتند. اما با وجود این، باز هم تحلیل نهایی تاریخ به سود امام تمام شد، نه به سود محمد بن حنفیه. چرا؟ چون محمد بن حنفیه در یک پیش‌بینی، درست عمل کرد، اما در یک فرض بنیادین اشتباه می‌کرد. او درست فهمیده بود که کوفه وفادار نیست؛ اما اشتباه می‌کرد که گمان می‌برد ارزش یک حرکت، فقط به نتیجه ی نظامی آن وابسته است. عاشورا نشان داد که گاهی یک شکست نظامی می‌تواند بزرگ‌ترین پیروزی تاریخی باشد. محمد بن حنفیه فقط قدرت را درست می‌شناخت؛ اما امام حسین(ع) تاریخ را، دین را، مردم را، آینده را، اصلاً همه چیز را! و تفاوت دستگاه محاسباتی این دو برادر، برای همیشه ی تاریخ، تفاوت یک فصل با تمام کتاب است! و این تفاوت همچنان #علی_الاصول ادامه دارد! 🪧 #مرگ_بر_وطنفروش_خائن 🪧 #مرگ_بر_امریکا 🪧 #فتح_خیبر