Post​​ОҚИБАТНИНГ КЎЗЛАРИ...

​​ОҚИБАТНИНГ КЎЗЛАРИ... Баъзан ўйга толаман, Нега инсон ғаройиб? Минг бор ҳайрон қоламан, Яшаяпмиз ажойиб. Разолатга юз тутар, Оқибатнинг кўзлари. Бир кун бу кунлар ўтар, Бўзарганда юзлари. Муаллим «жон болам» деб, Шогирдини қийнаса.. Фарзанд «жоним отам» деб, Ота қадрин билмаса. Укаларни эркалаб, Ака юрса опичлаб. Керакда йўл кўрсатмай, Меҳр берса ҳовучлаб.. Сингил юм-юм йиғласа, «Бахтсизман» деб айтолмай. Армон дилни тиғласа, Ортига ҳеч қайтолмай. Опанинг дарди тошса, Укалар боролмайди. Оқибат хаддан ошса, «Меҳр» жим туролмайди. Қўшнини хасад ейди, Тўхтамайди ғийбатдан. «Менга нима, оҳ, дейди,» Ийманмайди ғурбатдан. Имзо зарур бўлганда, Кунни тунга улаймиз. Ишонч гулдай сўлганда, Мажолсиз биз қулаймиз.. Қандай замонга қолдик, Тин билмайди саволлар. Ташвишлардан, эх, толдик, Қийнамасин заволлар! Дилафруз Эшонқулова •┈┈┈┈•❈••✾••❈•┈┈┈┈• Яқинларга узатинг https://telegram.me/joinchat/EBkeNT8wOXpAsSelKCAtIA