🔖
جنوب دیشب درد داشت
جنوب دیشب درد داشت؛ جنوب دیشب نخوابید. انسانهایی هستند که ترسیدند، خانوادههایی که اضطراب کشیدند و کودکانی که با صدای انفجار از خواب پریدند.
اگر خبرهای مربوط به حملات آمریکا به جنوب کشور درست باشد، باید از خود پرسید: حاصل این چرخهی خشونت چیست؟به چند کشتی آسیب زدیم و در برابر آن چه چیزی بهدست آوردیم؟ در مقابل این ضربهها، چه چیزهایی در جنوب از دست رفت؟
داشتن توان موشکی، قدرت مهمی است و حفظ توان دفاعی برای هر کشوری ضروریست؛ اما وقتی در کنار آن، ضعف پدافندی و آسیبپذیری آسمان کشور وجود دارد، باید لحظهای توقف کرد و واقعبینانه اندیشید. قدرت فقط در داشتن ابزار حمله نیست؛ قدرت واقعی در توان بازدارندگی، حفاظت از مردم و حفظ امنیت کشور است.
کسانیکه در داخل و خارج، جنگ را راهحل مشکلات میدانند و در توهّم بهسر میبرند، بهتر است به آینهی تاریخ نگاه کنند. تاریخ نشان داده است که جنگ ممکن است در لحظه خسارت وارد کند یا موازنهای کوتاهمدت ایجاد کند، اما بهندرت آرامش، امنیت و ثبات پایدار میآفریند.
بارها رهبران و حکومتها تصور کردهاند که با قدرت نظامی میتوانند شکوه، نفوذ و آیندهای بهتر بسازند؛ اما بسیاری از این مسیرها در نهایت به ویرانی، فرسایش منابع و رنج انسانها انجامیده است.
اسکندر مقدونی امپراتوری بزرگی ساخت، اما پس از مرگش آن امپراتوری از هم پاشید. ناپلئون بناپارت بخش بزرگی از اروپا را فتح کرد، اما سرانجام شکست خورد و به تبعید رفت. آدولف هیتلر نیز با رؤیای قدرت بیشتر، جنگی را آغاز کرد که میلیونها انسان را قربانی ساخت و سرانجام کشورش را به ویرانی کشاند.
درسِ تاریخ تنها این نیست که جنگطلبان ممکن است شکست بخورند؛ بلکه درسِ بزرگتر این است که حتی پیروزی نظامی نیز جایگزین ساختن جامعهای پیشرفته، آزاد و باثبات نمیشود.
من نیز رؤیایی دارم؛ رؤیای ایرانی پیشرفته، آزاد، سکولار و قانونمدار. اما اگر تصور کنم تنها با شعار، خشم یا جنگ میتوان به چنین آیندهای رسید، آن رؤیا دیگر آرمان نیست؛ توهّم است.
باید به اندازهی تواناییها و داشتههای خود ادعا کنیم؛ نه آنقدر کم که امید را از دست بدهیم و نه آنقدر زیاد که گرفتار توهّم شویم.
آیندهی بهتر با اندیشیدن، خرد، حفظ آب و خاک، ساختن نهادهای کارآمد و تلاش برای پیشرفت بهدست میآید، نه با ویرانی.
جنگ را تمام کنید؛ ما صلح میخواهیم.
#فتانه_هویدا