ʟᴜᴍʙɪɴ ɢᴀᴘ𖤓

فهم دقیق یک پدیده مستلزم توانایی نقد آن از درون است. حتی اگر بخواهیم فاشیسم را در چارچوب فلسفیش درک کنیم، باید به تناقض‌ ها و آسیب‌ های بنیادین آن نیز اذعان کنیم. نخستین و مهم‌ ترین آسیب، همان مسئله‌ ای است که پیش‌ تر در بحث از قدرت مطلق مطرح شد: هنگامی که دولت به تجسم مطلق اراده اخلاقی بدل شود و هیچ معیار متعالی‌ ای فراتر از آن برای سنجشش باقی نماند، آنگاه راه برای فساد مطلق گشوده میشود. اگر دولت خود منبع نهایی اخلاق باشد دیگر هیچ مبنایی برای نقد دولت وقتی به بیراهه می‌رود باقی نمیماند. اینجاست که تفاوت بنیادین میان یک بینش ارگانیک سالم از جامعه و توتالیتاریسم آشکار میشود. یک نظم اجتماعی سالم، هرچند بر پیوندهای ارگانیک و وحدت ملی تاکید کند، همواره باید یک قلمرو متعالی را به رسمیت بشناسد که فراتر از دولت است و میتواند معیاری برای سنجش و نقد آن باشد. 🌟آسیب نخست این است که: در سنت مسیحی اروپا، این قلمرو همان تمایز میان قدرت دنیوی و قدرت روحانی بود که هیچ حکومتی نمیتوانست ادعای تمامیت کند. فاشیسم با فروکاستن این قلمرو متعالی و قرار دادن دولت در مقام مطلق، این تعادل حیاتی را از دست داد. 🌟دومین آسیب، پرستش قدرت و کنش به خاطر خود کنش بود. فاشیسم، تحت تاثیر فلسفه‌ هایی چون فلسفه نیچه (در قرائتی خاص و اغلب تحریف‌ شده) و ستایش ژرژ سورل از خشونت، گرایشی به تجلیل قدرت و پویایی به خاطر خودشان داشت. این زیبایی‌ شناسی قدرت آنگاه که از هر مبنای اخلاقی متعالی جدا شد، به فاجعه انجامید. کنش بدون غایت اخلاقی، و قدرت بدون معیار متعالی، سرانجام به همان خشونت عریانی رسید که فهم عامیانه به درستی آن را محکوم میکند هرچند علت واقعی این خشونت را نمیفهمد. آنچه در این نوشتار کوشیدیم نشان دهیم، این است که فهم عامیانه از فاشیسم به مثابه صرفا نژادپرستی خشونت و جنون هرچند به برخی از تجلیات تاریخی آن اشاره دارد، از فهم مبانی فلسفی و بستر تاریخی آن ناتوان است. این ناتوانی، نه صرفا یک نقص آکادمیک، بلکه یک خطر عملی است. زیرا آنگاه که ندانیم یک پدیده از کجا و چگونه برخاست، نمیتوانیم از تکرار آن جلوگیری کنیم. فاشیسم از دل یک بحران واقعی برخاست بحران معنا و همبستگی در جامعه مدرن، ازخودبیگانگی انسان در نظام سرمایه‌ داری صنعتی، و فروپاشی پیوندهای سنتی. اینها مسائل واقعی بودند و هستند. پاسخی که فاشیسم به آنها داد، به دلایلی که برشمردیم، سرانجام به فاجعه انجامید. اما نادیده گرفتن خوده این مسائل، یا تصور اینکه صرفا با محکوم کردن اخلاقی میتوان از تکرار چنین پاسخ‌ هایی جلوگیری کرد، خطایی بزرگ است. تنها راه مصونیت حقیقی، فهم عمیق آن نیازهای انسانی است که این جنبش‌ ها به آنها پاسخ میدادند نیاز به تعلق، به معنا، به همبستگی، و به چیزی فراتر از منافع فردی و یافتن پاسخ‌ هایی سالم‌ تر و اخلاقی‌ تر برای آنها. مجموعه LUMBIN ≪ •LUMBIN MAIN CHANNEL• ≫