Postحالا از دید امنیتی، این ساختار یه سری نکات حسابه که به عنوان کسی که تو حوزه امنیت ICS کار میکنه، نباید ازش غافل بشیم. او…

حالا از دید امنیتی، این ساختار یه سری نکات حسابه که به عنوان کسی که تو حوزه امنیت ICS کار میکنه، نباید ازش غافل بشیم. اول اینکه DNP3 به صورت پیش‌فرض اصلاً رمزنگاری نداره، یعنی هر کی بتونه به شبکه دسترسی داشته باشه، کل داده‌ها رو به صورت متن واضح میبینه و میتونه مقادیر فرایندی رو استخراج کنه. دوم اینکه CRC که اینجا استفاده شده فقط برای تشخیص خطاهای تصادفیه و هیچ مقاومتی در برابر حملات عمدی نداره، یعنی یه مهاجم به راحتی میتونه داده رو عوض کنه و CRC جدید حساب کنه و بسته رو بفرسته. سوم اینکه آدرس‌های ۱۶ بیتی ثابت، امکان جعل آدرس و حملات اسپوفینگ رو خیلی راحت میکنه. چهارم اینکه چون شماره دنباله‌های امن و زمان‌مهر معتبر در همه فریم‌ها وجود نداره، حمله تکرار یا Replay Attack یکی از تهدیدات جدی محسوب میشه. در نتیجه، توی پیاده‌سازی‌های واقعی، ما چاره‌ای نداریم جز اینکه DNP3 رو یا با پسوند امنیتیاش یعنی DNP3-SA که احراز هویت و امضای دیجیتال پیام رو اضافه میکنه، استفاده کنیم، یا اینکه کل ترافیک رو توی یه تونل امن مثل TLS یا IPsec کپسوله کنیم. همچنین تفکیک شبکه با فایروال‌های صنعتی و قرار دادن این پروتکل در یک VLAN جداگانه، یکی از الزامات پایه‌ایه. در نهایت، این ساختار رو باید به عنوان یه پروتکل کارا و سبک دید که برای مخابرات سریال و شبکه‌های داخلی صنعتی طراحی شده، اما به هیچ وجه نباید بدون لایه امنیتی تکمیلی در معرض دنیای خارج قرار بگیره. پس همیشه به یاد داشته باشیم که امنیت در DNP3 یک امر افزودنیه و باید لایه‌به‌لایه بهش اضافه بشه، نه اینکه به خود پروتکل اعتماد کنیم. این رو بدونید که بیشتر حملات سایبری به پست‌های برق و تصفیه‌خانه‌ها، دقیقاً از همین نقاط کور پروتکل‌هایی مثل DNP3 سوءاستفاده کردن. پس بهترین کار، پیاده‌سازی مکانیزم‌های احراز هویت قوی، پایش مداوم ترافیک با IDS/IPS مخصوص پروتکل‌های صنعتی و به‌روزرسانی منظم دستگاه‌های RTU و IED هست. امیدوارم این توضیح براتون مفید بوده باشه و بتونیم با درک عمیق تر این ساختارها، گام موثرتری در جهت ایمن‌سازی زیرساخت‌های حیاتی مون برداریم. اگه سوالی بود حتماً بپرسید.