Replymessage unavailable
.
💬 انقلاب Web 2.0: وقتی وب تعاملی شد! (پارت ۳)
توی پارت قبل دیدیم که Web 1.0 مثل یک روزنامه دیجیتالی خشک و ایستا بود. اما از اواسط دهه ۲۰۰۰ میلادی، همهچیز زیر و رو شد. صفحات وب (Webpages) جای خودشون رو به اپلیکیشنهای قدرتمند تحت وب (Web Apps) دادن!
💡 معجزه مهندسی به نام AJAX: بزرگترین جهش فنی این دوران با فناوریهایی مثل AJAX (و بعداً HTML5 و فریمورکهای مدرن جاوااسکریپت) اتفاق افتاد. تا قبل از اون برای هر کلیک ساده و ارسال دیتا، کل صفحه وب باید از سرور رفرش و دوباره لود میشد! اما با AJAX، مرورگر میتونست به صورت نامتقارن (Asynchronous) و در پسزمینه با سرور صحبت کنه (دقیقاً مثل کاری که امروز توی جیمیل، گوگلداکس یا همین تلگرام انجام میدیم).
🔄 دوران وبِ «خواندنی-نوشتنی» (Read-Write Web): با ورود دیتابیسهای پویا و REST APIها، مفهوم UGC (محتوای تولیدی کاربر) متولد شد. دیگه برای انتشار یک مطلب یا عکس، نیازی به بلد بودن HTML و کار با FTP نبود! پلتفرمهایی مثل یوتیوب، ویکیپدیا، فیسبوک و توییتر متولد شدن و ما از «تماشاچیان ساکت» به «خالقان محتوا» تبدیل شدیم.
⚠️ روی تاریک ماجرا و چنگال Big Tech: این تعامل و راحتی یک تاوان بزرگ داشت: تمرکز شدید قدرت (Centralization). ما تولیدکننده محتوا بودیم، اما مالک اون نبودیم! تمام دیتای دنیا، هویت دیجیتال ما، عکسها و نوشتههای ما توی سرورهای متمرکز چند شرکت غولپیکر (مثل متا، گوگل و آمازون) حبس شد. در واقع ما خودمون تبدیل به محصولی شدیم که الگوریتمها دیتای اون رو تحلیل میکردن و میفروختن!
همین انحصار قدرت، سانسور و نقض حریم خصوصی باعث شد تا مهندسها و سایفراسپیسها به فکر یک انقلاب جدید بیفتن: تمرکززدایی، بلاکچین و بازپسگیری مالکیت دیتا با Web3...
منتظر پارت چهارم (تولد Web3 و وب غیرمتمرکز) باشید! 👇
❇️ @razavituts
1.9K ·