ژن ژیان ئازادی

سبک رهبری خسروانی * «رهبریِ خسروانی»، انسان‌ها را تنها برای بهتر انجام‌دادنِ کارِ امروز آماده نمی‌کند؛ افقِ آنان را چنان وسعت می‌بخشد که بتوانند فردا مسئولیتی را بر دوش بگیرند که دیروز حتی در گستره‌ی تصورشان نمی‌گنجید. * رهبریِ خسروانی، آدمی را در مرزِ توانایی‌های امروزِ او خلاصه نمی‌کند؛ چشم به افقی دارد که هنوز در وجودش گشوده نشده است. گاه جرقه‌ای از استعداد را می‌شناسد که هنوز مجالِ درخشیدن نیافته و به ظرفیتی اعتماد می‌کند که صاحبِ آن نیز از وسعتش آگاه نیست. از همین‌جا، رهبری از هدایتِ انسان عبور می‌کند و به گشودنِ امکان‌های او می‌رسد. *امکان‌آفرینی از یادگیری آغاز می‌شود، با اعتماد جان می‌گیرد و با سپردنِ مسئولیت به بلوغ می‌رسد. اما دشوارترین هنرِ رهبر، واگذاریِ کار نیست؛ پرورشِ انسانی است که اندک‌اندک از حضورِ او بی‌نیاز شود. بلوغِ رهبری آنجا آشکار می‌شود که دیگری بتواند مستقل ببیند، بیندیشد، انتخاب کند، مسئولیت بپذیرد و راهِ خویش را بسازد.مانند سردار تنگسیری که خودسرانه تنگه هرمز را در مالکیت ایران در آورد. * از همین رو، ثمره‌ی رهبریِ خسروانی، اطاعتِ بیشتر نیست؛ تواناییِ بیشتر است. رهبرِ خسروانی، پیروانی نمی‌سازد که برای هر پاسخ به سوی او بازگردند؛ انسان‌هایی می‌سازد که خود قدرتِ پرسیدن، شهامتِ انتخاب‌کردن و توانِ ساختن داشته باشند. انسان‌هایی که نه‌فقط برخاستن را می‌آموزند، بلکه روزی دستِ دیگری را نیز برای برخاستن می‌گیرند. * شاید ژرف‌ترین آزمونِ رهبری نیز همین باشد: آیا حضورِ ما دیگران را به ما وابسته‌تر کرده است، یا آنان را برای روزی آماده کرده که دیگر به حضورِ ما نیاز نداشته باشند؟ *رهبرِ بزرگ، خود را در مرکزِ همه‌چیز نگه نمی‌دارد. آرام‌آرام مرکز را خالی می‌کند تا دیگری مجالِ ایستادن پیدا کند؛ اختیار می‌دهد تا قدرتِ داوری شکل بگیرد، مسئولیت می‌سپارد تا بلوغ پدید آید و به‌موقع کنار می‌رود تا استقلال، فرصتِ نفس‌کشیدن پیدا کند. *آنجاست که رهبری از مرزِ قدرت عبور می‌کند و به آفرینش می‌رسد. دیگر عظمتِ رهبر را نمی‌توان با شمارِ کسانی سنجید که پشتِ سر او حرکت می‌کنند؛ باید دید چند انسان، پس از عبور از کنار او، توانسته‌اند بر پای خویش بایستند، راهِ خود را بیابند و برای دیگری نیز راهی بگشایند. * زیباترین میراثِ یک رهبر، جای خالیِ او نیست که دیگران نتوانند پُرش کنند