انجمن افق سلامت کرمانشاه⚕

رشد واقعی همیشه در لحظه‌های آسان اتفاق نمی‌افتد. گاهی زندگی از ما می‌خواهد مکث کنیم ، مشاهده کنیم و بدون عجله به مسیر ادامه دهیم به خودم یادآوری می‌کنم که هر دانه ‌ای برای شکوفا شدن به زمان نیاز دارد و هر سپیده‌ دمی پس از تاریک ‌ترین ساعت شب فرا می‌ رسد. اکنون با هر نفس ، آرامش را به درون می‌ کشم و بی ‌قراری را رها می‌ کنم. به جای جنگیدن با شرایط ، قدرت خود را در پذیرش آگاهانه و ادامه دادن پیدا می ‌کنم و مجبور نیستم همه پاسخ‌ها را همین امروز بدانم فقط کافی است قدم بعدی را با آگاهی و استواری بردارم هر چالش ، بخشی از توانمندی پنهان را آشکار می‌کند. هر تأخیر ، فرصتی برای پخته ‌تر شدن است. هر مانع ، درسی برای عمیق‌تر شدن است امروز به خودم و به مسیر اعتماد می‌ کنم. به زمان‌ بندی زندگی اعتماد می ‌کنم با صبر، ریشه‌هایم را عمیق‌تر می‌کنم و با ایستادگی، به سوی نور رشد می‌کنم.  🌲

« دوستت دارم » را من دلاویز ترین شعر جهان یافته ام ! این گل سرخ من است ! دامنی پر کن ازین گل که دهی هدیه به خلق، که بری خانه دشمن ! که فشانی بر دوست ! راز خوشبختی هر کس به پراکندن اوست ! در دل مردم عالم، به خدا، نور خواهد پاشید، روح خواهد بخشید . » تو هم، ای خوب من ! این نکته به تکرار بگو ! این دلاویزترین حرف جهان را، همه وقت، نه به یک بار و به ده بار، که صد بار بگو ! « دوستم داری » ؟ را از من بسیار بپرس ! «دوستت دارم » را با من بسیار بگو !    🌲 فریدون_مشیری

«سال‌ها می‌گذرند، اما آیا انسان بزرگ می‌شود؟» چرا بعضی آدما با وجود حتی سن (بالای ۵۰ سال) هنوز  زود می‌رنجد، مسئولیت اشتباهاتش را نمی‌پذیرد، مدام دنبال تأیید دیگران است یا درگیر حسادت و رقابت‌های کودکانه است؟ بلوغ حاصل تجربه‌ای است که باید درباره آن اندیشیده شده باشد. بعضی افراد ۵۵ سال زندگی می‌کنند، اما در واقع یک سال را ۵۵ بار تکرار می‌کنن نپذیرفتن مسئولیت زندگی و انداختن تقصیرها بر گردن دیگران. نداشتن خودآگاهی و تأمل در رفتارهای خودزندگی در محیطی که رفتارهای نابالغ را تقویت می‌کند. ترس از تغییر و رشد. نداشتن تجربه‌های متنوع و چالش‌برانگیز. مولانا نیز میان «سالخوردگی» و «پختگی» تفاوت می‌گذارد. در نگاه او، پختگی زمانی حاصل می‌شود که انسان از خودخواهی، تعصب و واکنش‌های خام فاصله بگیرد. به تعبیر مولانا: خام بدم، پخته شدم، سوختم. یعنی رشد حقیقی یک فرآیند درونی است، نه صرفاً عبور زمان. به همین دلیل گاهی انسانی ۲۵ ساله را می‌بینیم که رفتارش حکیمانه‌تر از فردی ۵۵ ساله است، و گاهی فردی ۷۰ ساله هنوز با قهرهای کودکانه، خودمحوری و لجبازی زندگی می‌کند. طبیعت چندان به شناسنامه اهمیت نمی‌دهد؛ این انسان‌ها هستند که گاهی تصور می‌کنند تعداد سال‌ها خودبه‌خود به خرد تبدیل می‌شود. خردمندی  زحمت می‌خواهد.   🌲

«مرگ پایان زندگی است، اما مرگ‌اندیشی آغاز آن» "فریدریش نیچه" مرگ‌اندیشی قرار نیست ما را بترساند؛ قرار است بیدارمان کند. وقتی به یاد می‌آوریم که فرصت زندگی محدود است، لحظه‌ی اکنون ارزش بیشتری پیدا می‌کند. بیشتر رنج‌های ما از این تصور می‌آید که همیشه وقت داریم؛ برای دوست داشتن، بخشیدن، عذرخواهی و زندگی کردن. یاد مرگ یادِ پایان نیست؛ یادِ ارزشِ همین لحظه است. کسی که ناپایداری زندگی را می‌پذیرد، عمیق‌تر زندگی می‌کند، کمتر کینه می‌ورزد و بیشتر قدر نعمت‌های امروز را می‌داند. شاید مرگ، دشمن زندگی نباشد؛ شاید بزرگ‌ترین معلم زندگی باشد.       🌲

امروز ۲۸ صفر به روایتی وفات یا شهادت. پیامبر (ص) وامام حسن مجتبی بود. تشابه نحوه شهادت این دو معصوم درنحوه وفات است هر دو مسمومیت. پیامبر بنا به تاریخ در زمان فتح قلعه های خیبر در سال هفتم هجری توسط زنی یهودی به نام زینب بن حارثه مسموم شد واین سم در بدن مبارک ایشان ماند بعد از ۴ سال در سال ۱۱ هجری پیامبر بعد از ۱۲ روز تب و مریضی وفات یافت. در تاربخ مکتوب است زینب یهودی گوسفندی را قربانی کرد از مسلمین مرسید پیامبر کباب کدام قسمت گوسفند را دوست دارد گفتند سر دست وی روی سر دست گوسفند سم خاصی ریخت وبرای پیامبر فرستاد که سبب مسمومیت پیامبر شد

داستان کوتاهِ نمادین «اختاپوس و کوسه» روایتی تلخ اما پرمفهوم درباره روابط سمی، قربانی‌کردن خود و مرزهای ناسالم در ارتباط با دیگران است. اختاپوس تنهایی در اقیانوس زندگی میکرد. روزی کوسه ای به او نزدیک میشه و میگه: دوست داری با هم دوست شیم؟ ‌ اختاپوس خوشحال میشه که قراره دوستی داشته باشه و میگه باشه. کوسه میگه اما یه شرط دارم. اختاپوس میگه: چی؟ کوسه میگه: که یکی از بازوهاتو بدی بخورم..(خواسته نامتوازن). اختاپوس به بازوهاش نگاه میکنه و میگه من که بازو زیاد دارم خب ایرادی نداره، یکیش مال تو (فداکاری اشتباه). کوسه بازوی اختاپوس رو خورد و دوستی اونها شروع میشه.اونها خیلی با هم شاد بودن.با سرعت شنا میکردن و خاطره میساختن با هم.به هر دوشون خیلی خوش میگذشت و اختاپوس خیلی خوشحال بود. اما هر وقت که کوسه گرسنه میشد، از اختاپوس میخواست یک بازوی دیگه بهش بده و اختاپوس برای دوستیشون این کار رو میکرد. تا اینکه یک شب، دیگه بازویی برای اختاپوس باقی نمونده بود و کوسه بهش گفت من گرسنه ام. اختاپوس گفت اما بازویی نیست. کوسه گفت حالا همه ی خودتو میخوام. و اختاپوس خورده شد!! بعد از اینکه کوسه گرسنگیش رفع شد، یاد خاطراتش با اختاپوس افتاد و دلش تنگ شد. خیلی خیلی دلش تنگ شد، اون یه دوست واقعی بود. کوسه غمگین شد و رفت تا یک دوست دیگه پیدا کنه. . . . ما هم بعضی وقتا تو رابطه هامون همین کارو میکنیم. اختاپوس ایم فقط برای اینکه احساس کنیم کسی دوستمون داره. فقط برای اینکه دوست داشتنی دیده شیم. کوسه هایی وارد میشن و اروم اروم قسمت هایی از ادمِ دوست داشتنی درونمون رو سرکوب میکنیم، از خودمون تکه هایی رو قطع میکنیم و درد میکشیم، فقط برای اینکه همون تصویری بشیم که آدم تو رابطه از ما میخواد و این درد داره. دردناکه. اما باز هم ادامه میدیم تا جایی که دیگه هیچ احساس خوب و دوست داشتنی نسبت به درونمون. و خودمون نداریم. حتی شاید از خودمون هم بدمون میاد. اما برای اینکه کوسه باهامون دوست بمونه. از خودمون می کنیم و.میدیم بهش.تا اینکه نذاره بره. اما بالاخره خسته میشیم و رابطه رو قطع می کنیم. احتمالا کوسه میره سراغ طعمه جدیدش و ما میمونیم و این فکر که دیگه قرار نیست رابطه ی صمیمی و درستی با دیگری داشته باشیم. این داستان پایان تلخ تر دیگه ای هم میتونه داشته باشه، اینکه کسی که سالها آزار مون داده، برمیگرده

غاری که از ورود به آن ترس دارید، همان گنجی را در نهان دارد که به دنبالش می گردید.          🌲

سکه ۲۰۹ میلیون تومن ناقابل . داریم به قله میرسیم😐😐😐

شکوه زیستن زندگی، حفظ یک وضعیت ثابت نیست؛ زندگی، توانایی سازگار شدن و ساختن تعادل‌های تازه است. بدن انسان را ببین؛ دمای بدن، ضربان قلب، سطح قند خون و هزاران فرایند دیگر دائماً در حال تغییر و تنظیم‌اند. موجود زنده زنده است چون می‌تواند این تغییرات را مدیریت کند. اگر این توانایی از بین برود، حیات نیز متوقف می‌شود. در زندگی فردی هم چنین است. بسیاری از ما آرامش را با سکون اشتباه می‌گیریم. گمان می‌کنیم روزی خواهد رسید که دیگر هیچ مسئله‌ای، هیچ تغییری و هیچ چالشی وجود نداشته باشد. اما زندگی چنین وعده‌ای نمی‌دهد. آنچه می‌دهد، توانِ رشد، یادگیری و ساختن تعادلی تازه در هر فصل از زندگی است. و افزایش توان حل مسئله های گوناگون و دم به دم شاید بتوان اینطور تعریف کرد چرا  رودخانه زنده است چون جاری است؛ اگر بایستد، مرداب می‌شود. انسان نیز تا زمانی زنده است که بتواند خود را با واقعیت‌های تازه بازآفرینی کند. آرامش، ایستادن در یک نقطه نیست؛ هنرِ حفظ تعادل در میان جریان زندگی است. حکمت تلخ و زیبای ماجرا این است که انسان‌ها اغلب آرزوی «ثبات کامل» می‌کنند، در حالی که طبیعت از اتم‌ها تا کهکشان‌ها، همه چیز را بر پایه تغییر بنا کرده است. شاید زندگی دقیقاً همین باشد: آموختن رقصیدن با تغییر، نه جنگیدن باآن .🌲