گروه به قول غزل

شده چشم سگانِ کوی جانان چار از شوقش به چشم کم نبینید ای رقیبان استخوانم را #غنی_کشمیری

خطا نگر که به یک دم هزار شیشهٔ دل شکست زاهد و خود را درست‌دین دانست... #بابافغانی_شیرازی

ای دور تر از دورترین فاصله ها سر رفته ام از تمامی حوصله ها هم بسته شده زبانم از گفتن درد هم قحطی گوش است برای گله ها #سارا_شجاعی🍃

چنان بی‌اختیارم کرده گندم‌زار موهایت که شرحِ حال من، مانند موهایت، پریشانی‌ست پریشان کن وجودم را پریشان و پریشان‌تر که فرق عشق با عادت، همین میزانِ ویرانی‌ست به داروها نیازی نیست وقتی که تو را دارم علاجِ خستگی‌هایم، فقط آغوش‌درمانی‌ست! نبودی باز امشب هم، خیالت را بغل کردم به لطف عشق، با تنهایی‌ام تا صبح، مهمانی‌ست تو تنها تکیه‌گاهِ امن در روز مبادایی بیا! شب‌های تنهایی، کم از روز مبادا نیست… 💠🖋️#علی_صفری ۶۳۷

شما دیدی جایی از این شعر همچین چیزی گفته باشه؟ فرار رو به جلو همین کاریه که شما کردی

بعضی‌ها در وقت خالی‌شان با تو حرف می‌زنند بعضی‌ها وقتشان را خالی می‌کنند تا با تو حرف بزنند. #نزار قبانی

شب آمد،؛ تنهایی خستگی را کنار می‌گذارد و لم می‌دهد، دلتنگی را می‌بینم که آغوشش را باز کرده و بسان کودکی، دوان می‌شود سوی تنهایی؛ گوئی سال‌هاست یک‌دیگر را ندیده‌اند همدیگر را به آغوش می‌کشند چراغ آسمان را خاموش می‌کنند، و در تاریکی و سکوت رویاهای دنباله‌دار را همراهی می‌کنند #محمدحسین_فردوسی

🤍 چون کنی از لعل لب، میل شکر ریختن هر طرف ارزان شود جان به لب آویختن خنده‌زنان هر زمان می‌نگری بر فلک عِقد ثریا شود مایل بگسیختن مَه همه تن رو شده چون نگرد بر رخت نیست ورا چاره‌ای غیر ز بگریختن از مژه‌ات ای صنم! گشته مشبک تنم نادره پرویز نیست بهر شکر بیختن دیده‌ی مستت فکند شور به دور قمر بر سر کویت ز بس خون جگر ریختن پاسخ تلخت به لب وه که چه شیرین بوَد لذّت شکّر گرفت زهر ز آمیختن شکوه مکن خالـــد از نرگس فتان او عادت مستان بوَد، فتنه برانگیختن #خالد_نقشبندی 🌾🦏🕊 ضیاءالدّین ابوالبهاء مولانا خالد ذوالجناحین شهرزوری _ شناخته‌ شده (خالد نقشبندی) از مشایخ معروف نقشبندیه است و نسب بسیاری از شیوخ این طریقت به او می‌رسد. گفته‌اند وی از نوادگان پیر میکائیل، معروف به شش‌انگشت، است که از صوفیان معروف عصر خویش بود. تخلص وی در اشعارش (خالد) می‌باشد.‌ .

مرا عهدی‌ست با جانان که تا جان در بدن دارم هوادارانِ کویش را چو جانِ خویشتن دارم صفایِ خلوتِ خاطر از آن شمعِ چِگِل جویم فروغِ چشم و نورِ دل از آن ماهِ خُتَن دارم به کام و آرزویِ دل، چو دارم خلوتی حاصل چه فکر از خُبثِ بدگویان، میانِ انجمن دارم؟ مرا در خانه سروی هست کاندر سایهٔ قَدَّش فَراغ از سروِ بستانی و شمشادِ چمن دارم گَرَم صد لشکر از خوبان به قصدِ دل کمین سازند بِحَمْدِ الله و الْمِنَّه بُتی لشکرشِکن دارم سِزَد کز خاتمِ لَعلَش زَنَم لافِ سلیمانی چو اسمِ اعظمم باشد، چه باک از اهرِمَن دارم؟ الا ای پیرِ فرزانه، مَکُن عیبم ز میخانه که من در تَرکِ پیمانه دلی پیمان‌شِکن دارم خدا را ای رقیب امشب زمانی دیده بر هم نِه که من با لَعلِ خاموشش نهانی صد سخن دارم چو در گل‌زارِ اِقبالش خرامانم بِحَمْدِالله نه میلِ لاله و نسرین، نه برگِ نسترن دارم به رندی شهره شد حافظ میانِ همدمان، لیکن چه غم دارم که در عالم قَوامُ‌الدّین حَسَن دارم #غزل۳۲۷ #حافظ

‌ شب فراق، که را طاقت شکیبایی‌ست؟ عذاب مردم عاشق، بلای تنهایی‌ست #حکیم_نزاری #شبانه‌های_یاد_تو 🪔 @mahghazal ‌