✒ نظرات // "روزنامه‌نگاری جدید" Chat

4/3 گفتگو با مهرداد خدیر امنیت شغلی و استقلال حرفه‌ای مهم‌ترین دغدغه روزنامه‌نگاران خدیر در پاسخ به این پرسش که «مهم‌ترین دغدغه‌تان را در این روزها به عنوان روزنامه‌نگار چیست؟» اظهار کرد که با توجه به مسئولیت‌های صنفی خود از جمله حضور در هیات مدیره انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران، هرچند فعالیتش متوقف شده، مهم‌ترین دغدغه‌اش دو مقوله «امنیت شغلی» و «استقلال حرفه‌ای» است. او با تفکیک روزنامه‌نگاران مستقل از دیگر فعالان، گفت که آن‌ها همچون همه مردم با تورم و دستمزدهای پایین دست‌وپنجه نرم می‌کنند، اما برخلاف سایر صنوف، با خطر تعطیلی، تهدید و بازداشت نیز مواجه هستند که مشکلات را مضاعف می‌کند. خدیر به صورت مصداقی به تجربه توقیف شش‌ماهه روزنامه «هم‌میهن» که معاون سردبیری آن را بر عهده داشت اشاره کرد و گفت که این روزنامه با دغدغه روایت سوم فعالیت می‌کرد اما حتی برای انتشار یک مطلب ساده، با تماس‌های تذکری و حذف جملات مواجه می‌شد و این برخوردها در دولت فعلی نیز ادامه یافت. او با یادآوری اینکه این روزنامه در دولت آقای رئیسی مجوز گرفته بود، نقش ناظران دولتی معاون مطبوعاتی، نماینده وزارت علوم و ... را در این تعطیلی قابل توجه دانست و افزود که پس از توقیف نیز رسیدگی به پرونده با تاخیر پنج تا شش‌ماهه انجام شد. اشک‌های فردوسی‌پور دیده شد اما اشک‌های پنهانی روزنامه‌نگاران نه خدیر در ادامه با بیان اینکه تضعیف رسانه‌های مستقل داخلی و واگذاری میدان به رسانه‌های خارجی، برای کسانی که نه می‌توانند با مدل صدا و سیما همسو شوند و نه اهل کوچ به خارج هستند، بسیار پرهزینه شده است، اما با وجود همه مشکلات، او بر ادامه مسیر روایت سوم و دفاع از اندیشه مسالمت‌آمیز و اصلاحات اصرار دارد. وی در پاسخ مستقیم به سوالی درباره دغدغه اصلی، این پرسش را مطرح کرد که چرا با جماعتی که شیفته کار و سرنوشت کشورشان هستند، این اندازه سوءتفاهم وجود دارد و به جمله حامیانه عادل فردوسی‌پور «چرا نمی‌گذارید کار کنیم؟» اشاره کرد. خدیر با بیان اینکه بغض و اشک فردوسی‌پور دیده شد، اما اشک‌های پنهانی روزنامه‌نگاران و بچه‌های باذوقی که تعطیلی روزنامه‌ها را تجربه کردند و در ایران ماندند، کمتر دیده شده است، گفت که دغدغه اصلی او رفع این سوءتفاهم‌ها و اجازه دادن به رسانه‌های مستقل برای فعالیت است، زیرا باور دارد که اگر این فضا فراهم شود، توجه به تبلیغات خارجی به شدت کاهش می‌یابد و روزنامه‌نگاران در محیط طبیعی خود که همچون آب برای ماهی است به بهترین شکل عمل می‌کنند و کوچ اجباری، حتی بر نوع گفتارشان نیز تاثیر منفی می‌گذارد. بقا در گرو حرفه‌ای‌گری و تولید محتوای غنی  خدیر در پاسخ به این پرسش که «مسیر اصلی بقای رسانه‌های حرفه‌ای در عصر وب ۳ از نگاه شما چه مسیری است؟» گفت که مسیر اصلی، حرفه‌ای‌تر شدن است و هرچه رسانه‌ها حرفه‌ای‌تر عمل کنند، امکان بقای بیشتری خواهند داشت، هرچند از منظر فلسفی و به تعبیر سعدی، اساس جهان بر بقا نیست و همه چیز در معرض زوال است. او با نگاهی آرام‌شده به این مقوله، گفت که شخصاً تلاش خود را می‌کند و بقیه را به روزگار می‌سپارد و با جهان درنمی‌افتد. خدیر با اشاره به تحولات رسانه‌ای از نشریات کاغذی به فضای مجازی، دغدغه شخصی خود را برای حفظ نشریات مکتوب و چاپی و داشتن نشریه کاغذی بیان کرد و گفت که حتی با ظهور هوش مصنوعی و فضاهای تازه، همیشه مخاطب وجود خواهد داشت. او با مثالی ملموس از چلوکباب و پیتزا، یادآور شد که هر کالایی مشتری خود را دارد و کاهش مشتری چلوکباب به دلیل افزایش قیمت بوده، نه از بین رفتن ذات آن، و در عرصه رسانه نیز همه باید خود را به‌روز و مدرن سازند. خدیر در نهایت، اصل کار رسانه را تولید محتوا دانست و تاکید کرد که محتوای غنی در هر قالبی کاغذ، وب، پادکست، تصویر همچنان نیاز اصلی است و اگر قرار است تغییری رخ دهد، رخ خواهد داد و هر نسلی خود را با مقتضیات زمان وفق می‌دهد.