گفت‌وگو در «با کاروان حله»

و سید حامد احمدی که یلی است در شعر آزادیا بیا و درآر از قفس مرا دست مرا بگیر و ببر پابه‌پای خویش بر اسب بالدار مرا ترک خود نشان باشد که هر کسی بنشیند به جای خویش دارم دلی برای تو زین عرصه تنگ‌تر آزادیا بیا و درآر از قفس مرا تا در هوای صبح تنفس کنم دمی از حبس شب رها کن و حبس نفس مرا پر می‌کشد دلم که شود بادبادکت بادا که نخ دهی بپرد در هوای تو آزادیا بیا و درآر از قفس مرا عمریست زنده‌ام که بمیرم برای تو یک نشئه در رکاب تو از صبح تا غروب وارسته از کِلاب و خنازیر بس مرا تا مرگ در هوای تو پروازم آرزوست آزادیا بیا و درآر از قفس مرا عمریست زنده‌ام که بمیرم برای تو سر کرده‌ام بلند که در پایت افکنم امواج گیسوانت اگر از سرم گذشت دل داشتم قوی که به دریایت افکنم آزادی! ای ستاره‌ی شب‌زنده‌دار من! عمریست زنده‌ام که بمیرم برای تو چشم از تو برنداشتم از اول غسق تا بنگرم به چشم خودم ماجرای تو ای تونل حیات مرا مشعل امید! وی کورسوی معجزه در شام آخرم! عمریست زنده‌ام که بمیرم برای تو تا خود صلیب‌‌وار کشی تنگ در برم مغرور و سرفراز درآیم به اهتزاز بیرق‌صفت بلند شوم در هوای تو دست مرا بگیر و مرا با خودت ببر عمریست زنده‌ام که بمیرم برای تو دست مرا بگیر و مرا با خودت ببر ای طره‌ی شکنشکنت دستگیر من! مستم کن از دو شیشه‌ی الکل به یک نگاه تا آن دو چشم سرخ شود مستگیر من آزادی! ای طلیعه‌ی محبس‌گشای فجر! دست مرا بگیر و مرا با خودت ببر از گیر و دار این شب ظلمت‌فزا مرا تنها خودت رها کن و تنها خودت ببر ظلم‌آشنای ظلمت افراسیابی‌ام تا مطلع منیژه‌ام آخر زند صدا دست مرا بگیر و مرا با خودت ببر تا انتهای روز رهایی از ابتدا از در درآ مرا که من از خود بدر شوم از من مرا بگیر و ببر تا خودت ببر پل بسته‌ام که بگذرم از قید و بند خویش دست مرا بگیر و مرا با خودت ببر ظلم‌آشنای ظلمت افراسیابی‌ام تا ویژه‌ی منیژه‌ام از این دو ویژگی پایم به چاه غاسق و چشمم به راه ماه غیر از تو از چه ماه برآید منیژگی آزادی! ای منیژه‌ی بیژن‌گسار من! ظلم‌آشنای ظلمت افراسیابی‌ام برکش به زلفکان خود از چاه شب مرا تا کی کنی خمار دو زلف شرابی‌ام اقبال گرگ و طالع گرگین کند افول گر بیژن از کلاه تهمتن برآوری ظلم‌‌‌آشنای ظلمت افراسیابی‌ام تا کی غبار از دل بیژن برآوری در آسمان چشم تو روشنگری کنم گر ماه من به جلوه کند آفتابی‌ام چشم‌ان

یوسف حسین از و پرسید که: با که صحبت کنم؟ گفت: با آن که تو و من در میان نبود. #تذکره_الاولیاء #ذکر_ذوالنون_مصری مرا و عشق تو گیتی به یک شکم زاده‌ست دو روح در بدنی چون دو مغز در یک پوست *** همچون دو مغز بادام اندر یکی خزینه با هم گرفته انسی وز دیگران ملالی #سعدی @Adabestan1000