گفت‌وگو درباره مطالب کانال "دنباله کار خویش"

▫️ گاهی چیزی از توی خواب‌هایم می‌دزدم ✍🏻 محمد خیرآبادی دو سه بار در طول شب بلند می­‌شوم و به دستشویی می­‌روم. با این حال خواب­‌های منقطعم مثل تکه­‌های پازل خوب به هم می­‌چسبند. صبح­‌ها هنوز آفتاب نزده، بیدار می­‌شوم. می­‌آیم توی سالن و چند حرکت کششی انجام می­‌دهم. می­‌روم زیردوش آب گرم و می­‌گذارم آب از همه طرف بغلم کند. چند دقیقه­‌ای بی­‌حرکت می­‌ایستم. بعد گردنم را بالا و پایین می­‌کنم، به چپ و راست می­‌برم و با دست شانه­‌های خودم را ماساژ می­‌دهم. سی ثانیه آخر، آب را سرد می­‌کنم و چند نفس عمیق می­‌کشم. از حمام بیرون می­‌آیم. کمی راه می­‌روم. چای می­‌گذارم. سفره صبحانه را روی میز آماده می­‌کنم. آرام می­‌روم توی اتاق و لباس­‌هایم را برمی­‌دارم و می­‌آورم بیرون. چای می­‌ریزم. صبحانه­‌ام را شروع می­‌کنم. زنم بیدار می­‌شود و به دستشویی می­‌رود. صدای باز و بسته شدن در، بعد هم شرشر شیر آب. مثل هر روز. لقمه را نیمه‌کاره در دست نگه می‌دارم و به سفره خیره می‌مانم. یک لحظه حس می‌کنم چیزی جابه‌جا شده. همه چیز مثل همیشه است: استکان‌های کمرباریک، نعلبکی‌های گل سرخی، مربای آلبالو. اما انگار رنگ‌ها مات‌تر از دیروزند. زنم می‌آید توی آشپزخانه، موهایش را محکم پشت سر بسته. چای برای خودش می‌ریزد و می‌نشیند. هیچ‌کدام چیزی نمی‌گوییم. سکوت آنقدر کش می‌آید که ناگهان از دهانم می‌پرد: – دیشب دوباره اون خوابو دیدم. نگاهش را از روی استکان برنمی‌دارد: – کدوم خواب؟ – همون… ایستگاه، صندلی فلزی سرد، یه مرد با کیف چرمی. هیچی نمی‌گفت، فقط نگام می‌کرد. لبخند می‌زند، اما لبخندی که بیشتر شبیه جمع‌ کردن یک خستگی است. – تو هر شب یه خوابی می‌بینی... حرفی نمی‌زنم. به بیرون نگاه می‌کنم. هوا هنوز نیمه تاریک است. انگار روز مردد است که بیاید. بعد از صبحانه، زنم مشغول جمع‌کردن سفره می‌شود. من همچنان پشت میز نشسته‌ام، مثل کسی که یادش رفته بلند شود. در سرم صدای کفش‌هایی می‌پیچد؛ همان کفش‌های مردی که در خواب دیده بودم. تق‌تق روی کف سرد ایستگاه. زنم می‌پرسد: – امروز میری سر کار؟ چای ته‌استکان سرد شده. استکان را آرام روی میز می‌گذارم. نگاهم به دستگیره در می‌افتد. انگار چیزی پشت آن منتظر است. ساکت می‌مانم. تکرار می‌کند: – امروز میری؟ به زنم نگاه می‌کنم، اما انگار از فاصله‌ای دور. دستم بی‌اختیار به جیب شلوا

📢نام آگهی : استخدام نیروی تولید و مونتاژ طلاسازی (آقا) نوع همکاری سابقه تمام وقت بدون نیاز به سابقه شیوهٔ پرداخت 💰دستمزد: از 37 تا 80 میلیون تومان بیمه جنسیت اقا وضعیت سربازی فرقی ندارد ✍توضیحات مجموعه ما جهت تکمیل کادر خود به چند نیروی فعال در زمینه تولید و مونتاژ طلاسازی نیازمند است. شرایط و مزایا: • حقوق ماهیانه: 37/000/000  میلیون تومان به بالا  (بر اساس مهارت و عملکرد) • همراه با اسکان و وعده غذایی • رده سنی: ۲۰ تا ۳۰ سال • جنسیت: آقا (مجرد) 📞شماره تماس : 09212946672 ‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑

👆نسخه‌ کاملتری از این یادداشت را برای صفحه آخر اعتماد نوشتم و به آن این نکته‌ها را اضافه کردم: دسته اول در فقدان امکان‌ها، در نهایت به یک راه می‌اندیشند و آن هم شکستن بن‌بست به هر طریق است. یعنی پیشِ روی خود امکان‌های مختلف نمی‌بینند، فقط یک امکان متصورند و آن هم شکستن سدها و دیوارهاست. دسته دوم در بدترین شرایط، امکان‌ها را می‌بینند و می‌جویند؛ ممکن است همین امروز را به جستجوی امکانی برای کاستن از درد و رنج دیگری صرف کنند. یا در پی امکان انتقال تجربیات فردی و جمعی باشند، آن هم در جامعه‌ای که انگار مدام دچار انقطاع تاریخی می‌شود و آزموده‌هایش را دوباره می‌آزماید. به اهمیت آموزش فرزندان و کودکان، فکر می‌کنند. به امکان قوت بخشیدن به ارزش‌های جدیدی مثل رواداری و آزادی و آزادمنشی در برابر تعصب و استبداد فکری در زندگی روزمره و در حلقه‌های کوچک فکر می‌کنند. به امکانی که پیچیده‌نگری در برابر ساده‌اندیشی پیش روی یک فرد یا جامعه قرار می‌دهد فکر می‌کنند. حتی به امکانی که یک جامعه پس از ناامید شدن از امیدهای واهی و رویاهای فریبنده به آن دست پیدا می‌کند، می‌اندیشند. البته که دسته اول هم از درد و رنج دیگران غافل نیستند و آموزش فرزندان و کودکان را جدی می‌گیرند و مطالعه می‌کنند و هزار فعالیت مثبت در زندگی انجام می‌دهند. اما انگار در مجموع این فعالیت‌ها را یک امکان نمی‌بینند. به همین خاطر بحث درباره مسائل سیاسی و اجتماعی بین این دو دسته در نهایت به یک گره و تلاقی مهم می‌رسد که: بسیار خب، حالا که بسیاری از راه‌ها بسته است، چه باید کرد؟ آیا هیچ راه دیگری نیست؟ کار دیگری نیست که بشود انجام داد؟ آیا اگر کسی دست به کار می‌شود و در حوزه تاثیرگذاری کوچک خودش اقدامی می‌کند باید متقاعدش کنیم که همه اینها بیهوده است؟ آیا باید نشست و منتظر پایان ماند‌؟ آیا فقط یک راه و یک امکان وجود دارد و آن هم شکستن بن‌بست و دیوار به هر طریق است؟ اساسا امید در واقع نگاه به جهان از منظر امکان‌هاست؛ جهانی که در آن موانع و دیوارها و فروبستگی‌ها بسیارند. تفاوت اصلی اینجاست و باید بدانیم که این به چیزی غیر از بحث و مناظره و تحلیل نیاز دارد. شاید به یک نوع خلق معنا برای زندگی در این‌ جهان. ✔️روزنامه اعتماد :: در جهان فروبستگي‌ها https://share.google/dmlIrl9NIjT1Olu6D

عمرمان با همین سوال ها هدر شد. سعی و تلاش کردیم. صبر، انتظار و نداشتن چشم انداز، تمام توانمان را بلعید.

▫️عزیز خیالی ✍ محمد خیرآبادی در این خانه، در ساعت ۱۲ نیمه شب، مرز بین واقعیت و خیال هر روز کمرنگ‌تر از قبل می‌شود. من در اتاقی زندگی می‌کنم که برای یک نفر کوچک است، اما برای دو نفر، در خیال من، قصری است از ابرهای پنبه‌ای و موسیقی قدیمی. من تنها هستم؛ آنقدر تنها که صدای تیک‌تاک ساعت روی دیوار، شبیه به ضربان قلب یک موجود زنده است. اما هر شب، وقتی چراغ مطالعه را روشن می‌کنم و بوی چای هل‌دار فضای اتاق را می‌گیرد، او می‌آید. او که هیچ‌وقت در هیچ‌کدام از شناسنامه‌های این دنیا ثبت نشده، اما در هر گوشه‌ این اتاق حضور دارد. او را در لرزش پرده‌ها می‌بینم، در انعکاس ماه بر شیشه پنجره و در گرمای خالی جایگاهش روی مبل راحتی تک‌نفره. من با او حرف می‌زنم. از روزم می‌گویم، از خستگی‌هایم، از آدم‌هایی که در خیابان دیدم و شبیه او بودند اما نبودند. من برای او می‌خندم و گاهی در سکوت مطلق شب، صدای خنده‌هایش را می‌شنوم؛ صدای لطیفی که شبیه برخورد قطره‌های باران به برگ درخت‌های توت جلوی خانه است. عشق من به او، عشقی است به یک «احتمال». او بوی وانیل و کاغذهای قدیمی می‌دهد و وقتی در خیالم دستش را می‌گیرم، انگار تمام سرمای تنهایی‌ام با یک لمس، ذوب می‌شود. من در این تنهایی مطلق، یک دنیای موازی ساخته‌ام؛ دنیایی که در آن او هر شب می‌آید تا من را از غرق شدن در سکوت نجات دهد. گاهی می‌ترسم. می‌ترسم روزی بیدار شوم و ببینم حتی این خیال هم دیگر نمی‌آید. اما بعد به چشم‌هایش (که فقط من می‌بینم) نگاه می‌کنم و می‌فهمم که تنهایی، وقتی با تخیل درآمیزد، دیگر تنهایی نیست؛ بلکه یک قرار است. قراری که هر شب در ساعت ۱۲ نیمه‌شب، در اتاقی کوچک و تاریک، بین من و رویایم بسته می‌شود. ساعت دوازده و نیم است. چای سرد شده است. من از روی مبل راحتی تک‌نفره بلند می‌شوم و زمزمه می‌کنم: «شب بخیر، عزیز خیالی‌ام». و قسم می‌خورم که در پاسخ، نسیم گرمی گونه‌ام را لمس کرد و پرده‌ها، آرام‌تر از همیشه، تکان خوردند. دنباله کار خویش

با درود از خواندن این مطالب لذت میبرم انکار حرفهای دلم از دستان شما روی این صفحه نگاشته میشه آرامش میگیرم و دوباره می‌خوانم .... لطفاً بنوبس ..... سپاس

سلام ممنونم از محبت شما ممنونم از اینکه می‌خوانید🙏 و انگیزه و شعفم از خواندن کلمات پر از لطف شما، قابل پوشاندن نیست☘

عالی هستی

دنیا پر از رنج است. با این حال درختان گیلاس شکوفه می دهند. آنقدر دنبال راز گل سرخ بودم که یادم رفت به گل ها آب بدهم. حالا همین کار را انجام میدهم.  اول از همه مراقبت از خود. بگذار بگویند خودخواه است.فکر میکنم  هر آدمی باید اول به سلامتی اش دقت کند چون وقتی بیمار شد، همه را تو دردسر می اندازد و این خودخواهی ست. مثل موش کور خوب بلدم حتی در اعماق تیرگی ها  رخنه کنم و راه‌گشا باشم. شاید بعدها انشا کنم . سپاس

📢نام آگهی : استخدام نیروی تولید و مونتاژ طلاسازی (آقا) نوع همکاری سابقه تمام وقت بدون نیاز به سابقه شیوهٔ پرداخت 💰دستمزد: از 37 تا 80 میلیون تومان بیمه جنسیت اقا وضعیت سربازی فرقی ندارد ✍توضیحات مجموعه ما جهت تکمیل کادر خود به چند نیروی فعال در زمینه تولید و مونتاژ طلاسازی نیازمند است. شرایط و مزایا: • حقوق ماهیانه: 37/000/000  میلیون تومان به بالا  (بر اساس مهارت و عملکرد) • همراه با اسکان و وعده غذایی • رده سنی: ۲۰ تا ۳۰ سال • جنسیت: آقا (مجرد) 📞شماره تماس : 09212946672 ‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑

▫️ صبح و الاکلنگ ذهن-واقعیت ✍ محمد خیرآبادی صبح است و بلند شدن و پیوستن به جریان زندگی روزمره شاید کار چندان سختی نباشد، اما چیزی در این سکوت اولیه من را نگه می‌دارد. همینجا، که دراز کشیده‌ام و صدای یاکریمی پشت پنجره پیچیده و نسیم خنکی از لای در می‌آید و نفسم را تازه می‌کند، دلم می‌خواهد بمانم و فقط فکر کنم. چرا با فکر کردن اینقدر خودم را مشغول می‌کنم؟ چرا با اینکار بیشتر از هر حرکت و تلاشی راحتم؟ چرا این کار را دوست دارم؟ البته که یک جور خصلت ذاتی روانشناختی است و می‌شود گفت دست خودم نیست. اما انگار با کمک این موقعیت‌ ذهنی و درون‌نگرانه، می‌خواهم فاصله‌ای بگیرم از جریان زندگی و جهان را با فاصله‌ ببینم. این فاصله، این ایستادن بین سکوت صبح و هیاهوی روز، یا از آن طرف، بین هیاهوی روز و سکوت شب، اجازه می‌دهد که محتویات ذهنی را مرور کنم و حتی به کلمات بدل کنم. دارم بلند بلند فکر می‌کنم، و این نوعی دست و پا زدن است در برابر گذر بی‌وقفه زمان. ساختن پل‌های ناپیدایی میان ذهن و جهان واقعی تا مدام بین آنها بروم و بیایم. چون انگار در هیچ طرف، نمی‌توانم برای مدت طولانی دوام بیاورم. پس از مدتی بودن در مهمانی‌ و دورهمی‌، پس از چند ساعت کار و مراوده روزمره، پس از تحمل هیاهو و ترافیک شهر، دلم می‌خواهد از همین پلی که بین ذهن و واقعیت ساخته‌‌ام عبور کنم و یکی دو ساعتی را در تنهایی و سکوت سر کنم. و این قضیه بعد از چند ساعت تنهایی هم به وجود می‌آید که انگار دوست دارم از ذهن به واقعیت برگردم. یاد حرف لوییس بونوئل می‌افتم که گفته بود: تنهایی را دوست دارم، به ‌شرط آنکه هر از گاهی دوستی بیاید تا درباره‌ آن با هم گپی بزنیم. در مجموع باید اعتراف کنم که کفه جهان ذهنی برایم از کفه جهان واقعی سنگین‌تر است و این شاید اطرافیانم را آزار بدهد. فکر کردن، نگاه با فاصله و به وسیله کلمات، حتی در حد اندک، مرا به خودم و به جهان باز می‌گردانند، و همین بازگشت‌های کوچک، معنا و حضور را در زندگی‌ام جاری می‌کنند. #خود_نوشت دنباله کار خویش

این نوشتن ها معنا و حضور را در زندگی ما هم جاری میکند. متشکرم .

لطف دارید ☘