Аўген

ПРЫТЧАВА Прывітанне, А.! Атрымаў твой ліст. Рады, што ў цябе такія добрыя навіны і столькі планаў. Хай табе шчасьціць! Пра мяне што? Ды ўсё тое ж. Жыву ў серабранскай брэжнеўцы разам з жонкай Працай і сыночкам Архівам. Жыццё ў нас не багатае, але і не гаротнае - і ад таго за вокнамі вачэй то сумныя туманы, то вясёлыя праменьчыкі. З жонкай у нас сужалежнасьці і аб'юзы. Адзін дзень праклінаю яе на чым Менск Сьвет стаіць, перамываю ейныя костачкі ў снягох Сярэбранага Логу і таплю роспач за лошыцкім небасхілам. Але і яна мне адказвае па менскім рахунку - тыцкае мне ў твар тлустыя жыроўкі, каларыйныя чэкі і галодныя трывогі. Даўно б зь ёй развеўся, але на тое ён і аб'юз, што часам аб'е, а часам use. Здараюцца ў нас з Працай і натхняльна-жарсныя ночы, калі я кранаюся старонак ейных падручнікаў, перабіраю пасмачкі слоўнікавых артыкулаў і цалую карункавыя выгіны таблічак, сплеценых з граматычных заканамернасьцей... А пасьля ізноў яна раздае мне свае Працоўныя загады і закрэслівае вольныя гадзіны ў календары, нагрувашчваючы на іх месца безліч сачыненняў, вусных іспытаў і пробных тэстаў... Сыночак мой, Архіўчык, вядома, пакутуе ад такой нашай таксічнай трагікамедыі ў двух асобах. Што казаць, часам не хапае сіл, каб пакарміць дзіцё. А ён так любіць гамаць здымачкі з цёплымі летнімі блікамі, запіваць іх вершыкамі-песенькамі, а ўрбаністычна-культурнымі цікавінкамі аніяк не наесцца - нават калі ўжо галава баліць ад пераеду. Вось такі багатыр расьце! Жонка ж сына толькі правільнымі харчамі корміць ды поіць - планы курсаў, планы ўрокаў, планы падручнікаў, планы планаў... Адным словам - рэдзька! Ды як бы яно і добрыя стравы, але столькі ўжо тых планаў і планчыкаў, што аж мне хочацца на балтыйскае ўзбярэжжа - да Рыгі. Буду разводзіцца з гэтай Працай. Ужо і так, і гэтак ёй казаў. А яна ўсё: "Каму ты яшчэ патрэбны? Хто цябе так, як я, таксічна-аб'юзіўна прылагодзіць? Там усё тое ж самае будзе, а тут хоць усё знаёменькае, цёпленькае.

♥️

*** Для Н.І. Недасып рассыпаў косьці місачак на прывітаньне і на шляху назад. Зь зямлі яны сотнямі чорных рысачак прарастуць адхланнем - памяцьцю пра нас. 12 чэрвеня 2026 г.

КРАПОТКІНА 97 Вострыя рэбры балконаў працінаюць бетоннымі аканечнікамі паўз чалавечыя рэбры. Цьмяная бель дробнай кафлі пёрамі соцень пушчаных стрэл дрыжыць на ветры шызым. Вокны гараць цеплынёй, нібы сустрэча з дзіцячым успамінам або ўласнае сэрца.